pretty girls make graves

2008-06-30T22:51:00.000+03:00

ARCTIC MONKEYS - D IS FOR DANGEROUS

Sevgili Hakan,

Yeni nesil ne tuhaf. Bir davul bir mikrofon alıp garajlarında müzik yaparken eski neslin sahil kenarı gitar şarkısı "Akdeniz Akşamları" modundan oldukça uzaklaşmış bir yaratıcılık sergiliyor gençler. Tamam, hepsinden yetenek fışkırıyor demiyorum ama fışkırandan da tonla hit çıkıyor. Bu Arctic Monkeys kaç yaşında ulan! Kıskançlığım tavan yaptı yine. Ama yiğidi öldürüp hakkını yemeyelim; bu sefer sadece boy olarak değil aklen de uzamış bizimkiler. Büyümüşler abisi büyümüşler! Eskiden kızlar da kızlar derken artık ne giydirmeler yapıyorlar siyasilere bir bilsen...

Şimdi debüden çok farklı sularda yüzen fakat yine kendisine aşık eden yeni albümden yazacağım altı şarkıyı herkesin beynindeki hard disk'te tutmasını tavsiye ederek senin de bu maymunların ülkemizi tavaf etmesi için daha çok duada bulunmanı, bilumum ağaca çaput asıp dilek tutmanı diliyorum.

Al bakalım:

Brianstorm: Eğer yeni albümünüz için millet siyah kuşağını kuşanıp saldırmayı bekliyorsa üzerinizde atmosferik bir baskı olması çok doğal. Önünüzdeki şıklar muhtemelen şunlar: Eski albüme çok yakın durup "eh işte" yaftasını kabullenmek veya yepyeni, şaşırtıcı bir çalışma yapıp övgüye de yergiye de hazır olmak. Brianstorm çıkış şarkısı olarak seçilirken belli ki ikinci şık dolu dolu işaretlenmiş. Sözler yine oldukça ironik ve komik, Brian denilen afili Vogue kapak modeli profili alabildiğine başarılı, ritim debüdeki şarkılardan farklı fakat yine Fatboy Slim klibindeki tuhaf danslara meyil verici ve hiphop kliplerinden alışık olduğumuz kızlarla dolu klibi de çok zekice... Neticede Brianstorm benim açımdan albümün "şimdilik" en başarılı şarkısı.

Teddy Picker: Albümün siyasi soslara bulanmış kısmı! Çocuklar büyüdüklerini kanıtlarcasına politikaya dalıp "Her şey eşit derken neyi kastediyorsun yahu?" diye soruyorlar etrafa. Şarkıda "bollocks" deyişiyle geçen Sex Pistols göndermesi bu zincirin asi halkalarından sadece biri. "Sizin gibiler etraftayken kim başa geçmek ister ki?", "Poz kesenlerin savunucusu olmaya yemin ettirdiler bizi" gibi keskin sözler de cabası. Eh benim başbakanım Tony Blair olsa ben de çekerim isyan bayraklarını. Gerçi... Neyse...

Balaclava: Öncelikle adı nedeniyle kendisine "Baklava" olarak hitap ettiğimi söyleyeyim de içimde kalmasın, evet iğrencim ve bunun farkındayım. 28. saniye dolaylarında giren gitar riff'iyle insanı coşkudan sapıttıran Balaclava (biz Türkler "kar maskesi" diyoruz kendisine) bir adet hüzünlü reddedilme hikayesi. Ve fakat içinde bundan çok daha ötesi gizli, çünkü bu meret birkaç şarkının kesip biçilmesiyle oluşmuş gibi. Kah sade bir davuldan ibaret oluyor, kah araya hızlı gitarlar giriyor, e sahneden çekildikleri anda vokal değişiyor, davullar hızlanıveriyor! Hele bir yerde şarkı takılmaya başlayıp ha babam cızırtı çıkıyor ki "Ay ay ay mp3'üm çizilmiş galiba!" gibi saçma tepkilere itip gafil avlıyor topumuzu! Bu kadar malzemeden üçüncü albümü çıkarabilecekken tek şarkı yapmışsınız, aferin. Franz Ferdinandgiller sizi...

Only Ones Who Know: Alışık olduğumuz Arctic Monkeys imajını bir kez daha yerle yeksan ederek balad yapmayı başaran tazelerin bu şarkısını kabullenemedim bir türlü. Ondandır ki istemdışı olarak sona attım, tıpkı vakti zamanında "yine" Franz Ferdinand - Eleanor Put Your Boots On'a yaptığım gibi. Ama üzüldüm de, belli ki pek acı çekmişler bunu yaparken çünkü. Örneğin "I bet the Juliet was just the icing on the cake" veya "They made it far too easy to believe that true romance can't be achieved these days" gibi dizeler boğazda koca koca yumrular bırakıyor. Ancak her an hızlanacakmış gibi duran şarkı öylece bitince benim de savunmaya yeltenecek gücüm kalmıyor. Nazarlık deyip geçelim iyisi mi...

If You Were There, Beware: Drakula mizanseniyle tüyler ürperten bir isme sahip IYWTB. Fakat melodinin girmesiyle beraber yine eskisinden farklı bir ortamda salınırken buluyorsunuz kendinizi. "There's a circle of witches, ambitiously vicious they are" gibi yarasa kanatlı sözleri ve akılda kalıcı riff sayesinde liken gibi belleğe yapışmasıyla günümüz gençliğine fena çektireceği belli olan şarkı favori kabuslarımız arasında açık ara en önde gidiyor.

The Bad Thing: 50 Cent olmuşlar ha ha ha! diye paragraf açarken hemen belirteyim: Bu şarkıyı ne zaman dinlesem bariz bir "rock'n roll with hiphop soul" havası çarpıyor kulağıma. Ancak sözlere bakınca "Çıkar alyansını kötü çocuk, çıkar da gör başına gelecekleri!" diyerek çivisi çıkmış kulüp ortamlarından, elleri milletin cebinde dolaşan eller havaya insanlarından yakınıyor bizim çocuklar. Henüz bulundukları yere Demet Akalın veya Arto uğramamış belli ki, yoksa "The Worst Thing, Aman Tanrım, Cizıssss! şeklinde yeni bir eser de çıkabilirmiş kendilerinden. Siz siz olun aldatmayın sevgilinizi, yazık be...

***********

Sevgili Ezgi

Şu son bir haftadır içim içime sığmıyor. Evde,otobüste, her yerde hop oturup hop kalkıyor, gülerken düşünüyor, adeta kocaman bir histeri yaşıyorum. Arctic Monkeys denen mahşerin 4 atlısı son sürat üstümden geçip duruyor. Elimden yollarına halı olmaktan başka hiçbirşey gelmiyor. Keşke ilkine göre çok daha oturaklı ve ne istediğini bilen bir hal almış bu çocukların nasıl böyle hinliklerle dayanıp döşendiğini anlatabilsen bana. Ve biliyor musun? Bütün bunları yaparken en sert hallerinde bile arkalarında tini-mini popüler notalar gizliyorlar. "İlk albümün ardından" adlı bulaşıcı, tehlikeli ve de öldürücü virüs yanlarına uğramamış sanırsam. Kılık kıyafetlerinde pek bir değişiklik yok gibi gelsede dikkatlice bakıldığında detaylardaki değişimler göz kamaştırıyor. Sergiledikleri en bıçkın hallerinde bile pek popüler melodiler çıkarıyorlar. Satır aralarında boylarından büyük işlere bile kalkışmışlar. Allah vergisi ritim duygularını da işin içine kattığımızda neler neler çıkmış ortaya. Ahh bir görsen..

Hörmetlerimle..

D Is For Dangerous: D ne içindir bilemem. Buna onlar karar versin. Fakat görünen köy itibariyle yeni bassçımız, Andy Nicholson’un yerini fazlasıyla doldurmuş bulunmakta. Hepimizin en favori kabusu vardır genelde, en favori rüyamızı yaşarken bile kafamızın bir ucunda sallanan.. Sayın Turner, burada yaşadıkları jet-set yaşam tarzından 2 dakika 20 saniyeliğine olsa da kaçış planını kafasında kurmuş ama güvenlik duvarını aşamamış gözüküyor.

“He knew what he wanted to say
But he did not want to word it
The dirty little Herbert
Was thinking an escape
But the place was well guarded”

derken bunu kastediyor zannımca. Sonra “D is for delightful, And try and keep your trousers on” der bir amcaları aradan. Bütün o groupilerinin üzerinde kullandıkları alet ve edevatlarını kastederekten. Kimi gençlerimiz ise bu şarkının ayrılan basçıları Nicholson’un yaşadığı buhranın üzerinde yoğunlaştığını söylüyor. Şarkı ise gayet hoppa olmakla beraber, davul ve basın enfes dansı gözleri kamaştırıyor.

Fluorescent Adolescent: Karşımızda büyük ihtimalle en büyük 2. single aday adayı bulunmakta. Yapı itibariyle Arctic özütüne bağlı gözükse de ufak kaçamaklar peşinde koşan bir şarkı bu. Tıpkı cümlelerinin hitap ettiği bayanın “x” grup üyesiyle yaşadığı aşktan bunalıp yaptıkları gibi. Eskimeye yüz tutmuş bir ilişki mevzu bahis bu hikayemizde sanırsam. “You used to get it in your fishnets, Now you only get it in your night dress” ile neydik ne olduk der gibisinden bir hava soluyorum. Zamanla kara delikler içinde dolaştıkları,herşeyin bir alışkanlıktan ibaret olduğu,”ahh eski güzel günler” dedirtecek cinsten dışkımsı kıvamında bir ikili ilişki. Müzikal yapısı ile Mardy Bum’ın eşiti kıvamında. Pek başarılı,hatta kendileri çıkarılan en iyi işlerden biri FWN’de.

Do Me A Favour: Sıra geldi bu altılıdaki bankoma. Hınzır başlangıcına kanıp birkaç saniye sonra Alex’in kırılgan sesiyle karşılaştığımda şaşırıyorum. Nen var evladım? demeye kalmadan başlıyor içini dökmeye. Gün aşırı bir ayrılık hikayesiyle karşı karşıyayız sanırsam. Ardından hala ne olduğunu anlayamayıp afallayıp kalmış gencin kafasındakilerle baş başa kalıyoruz. Unutmamalı ki hala çocuk sayılabilecek bir yaşta dörtlümüz. Müzikal anlamda ne kadar oturaklı olurlarsa olsunlar liriklerde hala kalbi kırık bir çocukla karşılaşabilmek mümkün.Benim diğer bir teorim ise belki de hiç başlamadan bitmiş bir ilişkiden söz ediyor oluşudur Alex’in (It's the beginning of the end). Mardy Bum’daki kızla aynı şahıs olması kuvvetle muhtemel.

This House Is A Circus: Çözülmeyi bekleyen türlü delilik ve vukuatla dayanıp döşenmiş bir oda var.Ve bu odada Arcticler belki de kariyerlerinin en gaz parçasına imza atıyorlar. Yerimde duramıyorum. Elimi kolum bağlayın. Dizginleyin beni. Ezgi’nin de bahsettiği gibi kendilerine has olan riff ve melodi yapısı kılıcını kuşanmış kovalıyor adeta. Piyasanın çok katı özgünlüğündeki riffler güçlerini birleştirip “kartal vuruşu” yapıyor. 01.15 itibarı ile yerinde oturmayı başarabilenin elini ayağını öperim. Il Magnificento!!!!

505: En vurucu kısmı en sona saklamışlar. Albüm boyunca geriden geriden titreşen klavyeler bu şarkıda kendini en öne fırlatıyor. Bu şarkıyı dinlediğimde kendilerini ilk keşfettiğim zamanki hissin aynısını yaşadım sanırım. Öyle bir şarkı ki bu albümden bariz farklı bir tebessümü var. FWN’de kendi sınırlarını fazla aşmadan sergiledikleri deneyselliklerinin en güzel örneği 505. Alex’in demesine göre bir turne sırasında o zamanki kız arkadaşının kaldığı otel odasının numarasıymış bu. “In my imagination you're waiting lying on your side,With your hands between your thighs” derken hayal gücüne haran bıraktırıyor Alex. Bir an önce yanına dönmek istediği darlin’i şarkının ana teması. Ve bu darlin’ kanaatimce Arctic’in en güzel slow’unu yazmasına ön ayak oluyor. Perfekto!!!

Old Yellow Bricks: Brit ödül törenini izleyenler Maymunların kılıktan kılığa girdiğine tanıklık etmiştir. O kılıklardan biri de The Wizard Of Oz’daki şahıslardan birine aitti. Şarkıda ise yolları serptikleri ekmek parçalarını dikkatlice izleyip ola ki kaybolmazsak aynı filmden kalıntılarla karşılaşmış oluruz. Acaba filmde ki Yellow Brick Road’la bir alakası var mı şarkı isminin? Ya da adı geçen Dorothy (But Dorothy was right though) filmdeki Dorothy mi?Çok fazla mı saçmaladım yoksa? Yoksa bu satırlar sayın editörümce sansürlenecek mi? Ayy yayyy. Houdini gibi “abra kadabra”mı yapıp kayboluyorum gözlerden ben.

Hakan & Ezgi Sobermag 22.7.07

2008-06-30T22:48:00.000+03:00

KINGS OF CONVENIENCE - RIOT ON AN EMPTY STREET

Hey sen okuyucu, elindeki kahveyi bırak! Televizyonu kapat! Arkadaşınla sohbet etmeyi kes! Dinle beni çünkü bu konu çok önemli. Şimdi MP3'lerini, CD’lerini, plaklarını karıştırıyorsun. Riot On An Empty Street'i bulup çalmaya başlıyorsun. Yoksa indiriyor ve üstteki eylemleri birebir tekrarlıyorsun. Aferin, artık yazıyı okuyabilirsin.

2004 çıkışlı alamet-i farikanın her milimetrekaresinde KoC doğallığı mevcut. Tabii kulağını fazla çalıştırmış her bireyin bildiği gibi imaj hiçbir şeydir, doğallık her şey. Bu durumda lekesiz aklımızda sonsuz gün ışıkları doğuran yumuşacık melodiler ve aynen paket lastiği gibi basit fakat fena acıtan sözlere bakacak olursak bu doğallığın otobüs durağı gibi her köşede bulunduğu söylemek hatalı olmaz. Tabii benim betimleme konusunda çığır açtığımı söylemek de aynı kapıya çıkıyor.

Caddede şöyle bir turladığımızda çayır, çimen, bahar dalı ve piknik şarkısı gibi görünüp derinde bir ayrılık bestesi besleyen ve göz pınarlarını şelaleye çeviren Misread, Feist'la yapılan ve bir dönem hayatımı kaydırmış olan "öylesine basit işte" şarkısı Know How, soğuk İskandinav ülkelerinden gelen sıcacık aşk ezgisi Surprise Ice ilk defa bir yazıda ismimi kullandım ve üstelik Kuschel Rock serisi reklamı gibi oldu), yardım çağrısı nitelikli hapishane şarkısı Sorry Or Please, adalardan bir yar gibi gelen Cayman Islands, havada altın rengi ışınların süzüldüğü ve yanakları sıkılası piyanonun hüküm sürdüğü Gold In The Air Of Summer, ve yaz şarkım, kış şarkım, kar şarkım, kiraz şarkım, hüzünlü dans şarkım I'd Rather Dance With You.

Fark edebileceğin üzere Riot On An Empty Street ile ilgili bir tane bile objektif yorumda bulunamam çünkü hayatımı karıştıran albümden bahsederken elbette geçmişimin film şeridi gibi gözlerimin önünden geçmesi normal. Kapağından tut da içindeki her harf vuruşuna dek albümü hayati bir organım kadar sevdiğim de sizin için hastalıklı gibi görünse de benim için “yine” normal. Ama içim rahat çünkü yalnız olmadığımdan eminim; dinleyen herkesin Kings Of Convenience ile bacı, kardeş, emmioğlu olduğu tecrübeyle sabittir, bilirim.

Bir gitar ve bir piyanoyla neler yapabilirsin? Beni aynı anda gülümsetip ağlatarak Mona Lisa'ya dönüştürebilirsin.
Şimdi ise albümü sonuna kadar dinleyip hayallerine yenilerini ekleme vakti senin için!

Sobermag - 15.7.07

2008-06-30T22:45:00.000+03:00

LAURA VEIRS - SALTBREAKERS

Desperate Housewives'taki Wisteria Lane mahallesinde ikamet eden, dört beş çocuk annesi kütüphane müdürü kılıklı Laura Veirs yeni albümüyle yine yapacağını yapmış ve bizlere muazzam bir sofra hazırlamış. İçinde uzay soslu keklerden tutun da deniz suyuyla pişmiş köftelere dek her çeşit lezzet mevcut... Üstelik bu pastaları hazırlarken mutfakta biri daha var. The Decemberists'ten kopagelen Tucker Martine.

Saltbreakers ismini bir çeşit deniz dalgasından alıyor ve albümün tamamında su imgesi mevcut. Zaten Laura'nın da belirttiği üzere deniz ve gökyüzü onun başlıca ilham kaynakları. Hem albüm isimlerine bakınca, örneğin Year Of Meteors'taki gökyüzü imgesi gibi, kendisine obsesif etiketini yapıştırmak mümkün.

Ama kim şikayet ediyor ki? Altı yılda beş albüm çıkaran bu kalem eteklinin bir tane falsosuyla karşılaşmadım. Üstelik Saltbreakers'da dalgaların fısıldadığı sözlere baktığımda yine eksik bir parça göremiyorum. Hatta utanmadan bu albümü "trulymadlydeeply" sevdiğim Year Of Meteors'la eş tutabiliyorum. Gerçek halet- i ruhiyemi duymak ister misiniz? Playdoh hamurlarını evirip çevirip yıldızlar yapasım, pamuktan bulutlarımı gökyüzüne asasım, elma şekeri ağaçları dikesim geliyor Lu’nun sesini duyduğumda...

Albümde bir kere Saltbreakers kesinlikle dinlenmeli. Dalga sesleriyle süslü, bol vokalli şarkıda öyle bir nota dizimi var ki sırıtmaktan çenem ağrıyor. Laura korosu her "underwater, underwater, underwater girl!" diye seslendiğinde tüpsüz dalış yapmaya can atar konumda buluyorum kendimi. Geçen hafta Hakan'ın Le Grand Bleu yazısında geçen Jacques olmak, olmadı japon balığı gibi süzülmek istiyorum. Pink Light isminden dolayı pek sevimli bir hediye paketi gibi dururken, kurdelelerini çözdüğümüzde hüzünlü bir mektup geçiyor elimize. Sevgilisini terk etmiş kadının gün doğumundaki pembe ışığı keşfetmesini anlatan şarkıda "Oh, how now the cold seeps in, oh" diye bir dize var ki nasıl becerdiğini bilmiyorum ama sayesinde bir yerlerden soğuk hava giriyor odaya.
Cast A Hook In Me'de kekremsi sözler dökülüyor Laura'nın dilinden, To The Country'de her şey değişir be gülüm diyor. Don't Lose Yourself ise.. Ahhh.. Nefes gibi bir şiirden ibaret. Plath kokusu var havada.

The romantic air of your eye patch
Called me across the room
I clung there and I danced with your silent
Admired your divine tattoos

Bu çatlak kadının gözlükleri ardında göz yerine kaleydoskop taşıdığına yemin edebilirim. Çünkü o dünyayı herhangi bir "homo sapiens"ten farklı görüyor; hepimizi ya çoook yukarıdan ya da çoook derinden izliyor. Bugün pofidik bir bulut üzerinde yeni şiirlerini yazarken size de bir mesaj yollamayı unutmuyor: Denize dalıp kurulanmayınız, sonsuza dek tuzlu kalınız.

Sobermag - 15.4.07

2008-06-30T01:42:00.001+03:00

FUJIYA & MIYAGI - TRANSPARENT THINGS

Çekik gözlü olmayıp kendine Japon süsü veren insanları bilir misiniz? Benim tanıdığım biri yerli ikisi yabancı üç isim var. Queens Of Japan, Fujiya & Miyagi ve Bülent Ersoy. Bugün ortanca elemandan bahsedeceğim, diğer ikisini bilahare anabilirim.

Fujiya & Miyagi Japon kültürüne hayran iki Britanyalı. Nüfus cüzdanlarında Steve ve David yazan ikilinin kurduğu grupta bir de Matt Hainsby bulunmakta fakat kendisini neden anmıyorlar bilemeyeceğim. Oysa ki Fujiya & Miyagi & Jin gibi bir isim fena olmazdı. Lost çamuruna bulandığımdan Jin harici bir Japonik isim bulamamam da ayrı bir mesele tabii.. Grubu yetmişlerden etkilenmiş elektronik akıma dahil edebiliriz. Zaten sevdikleri isimler arasında bu dalın en hoş kokulu çiçeklerinden (iğrenç benzetme ama n’apalım) Can ve Kraftwerk görülüyor. Bunun haricinde listelerinde Serge Gainsbourg ve zevcesi Jane Birkin, Bowie, The Velvet Underground ve Will Oldham'dan tutun da Prince ile Aphex Twin'e dek geniş bir Japon işi yelpaze mevcut.

Bu kadar laftan sonra iyisi mi 2006 çıkışlı şeffaf tül kıvamlı albümleri Transparent Things'e geçelim. Bu uzunçalar aslen konsept bir çalışma. Alışveriş merkezinden ne var ne yok alıp tek tek şarkı ismi yaptığınızı düşünün. Fotokopi makinesi, silindir, kaset, Reebok ayakkabılar vs... Tabii bu kategoriye dahil olmayan köprücük kemiği, bilek burkulması gibi tıbbi hadiseler de yok değil. Saçma gibi görünebilir ama dinleyince daha çok "Yuh, bu nasıl gelmiş akıllarına?" diye düşündürdüğü için albüm hem farklı bir yerde duruyor hem de insanı dart yapıp tam ortasından vuruyor.

Bi kere çok eğleniyorsunuz! Örneğin az önce bahsettiğim tıbbi şarkı Collarbone'da Japon'dan modifiye gençler müthiş bir vücut haritası çiziyor bize. "Ayak kemiği bilek kemiğine bağlıdır, bilek kemiği incik kemiğine, incik kemiği diz kemiğine, diz kemiği uyluk kemiğine, uyluk kemiği kalça kemiğine, kalça kemiği bel kemiğine, bel kemiği köprücük kemiğine, köprücük boyun kemiğine, boyun kemiği kafatasına..." Sözlere bakınca yüzünü ekşiten varsa gelir limon gibi sıkarım kendisini. Çünkü bu şarkı steril iplerle kendisine dikiyor insanı. Eh anlamadınız mı? Belden aşağısını kastetmesinin nedeni "Siz hala dans etmiyor musunuz?" diye sorması.
Yine bir Ankle Injuries var ki sayesinde ha babam tekrarlanan Fujiya ve Miyagi isimleri eşliğinde egzersiz yapıyoruz. Gittikçe artan temposuyla şarkı twistten başka şans bırakmıyor insana. Elektroniğin en sevdiğim kısmı da bu zaten, vücut her halükarda hareket etmeye hazırlıyor kendini. Dinlemenizi salık vereceğim diğer şarkılar "I look through transparent things and I feel okay" sözüyle kalbimi çalan Transparent Things, "Just pretend to be Japanese" cümlesiyle grubun nihai amacını özetleyen Photocopier, kulaklık mekanizmasını anlatan In One Ear & Out The Other ve seksenlere göndermede bulunan Casettesingle.

Aslında konsept albümlerde bir şarkıyı diğerinden bağımsız addetmeyeceğimiz için siz iyisi mi sırasını bozmadan bu albümü "kaset" mantığı ile dinleyin. Bakın ben kefilim. Sevmezseniz mail atın, hemen evinize saatli bomba göndereyim.

Sobermag - 8.4.07

2008-06-30T01:37:00.000+03:00

YOKO ONO - YES, I'M A WITCH

Yoko Ono'nun bünyemize bıraktığı tarifsiz sancılara yenileri eklendi. Kah Courtney Love misali halen kocasının adından geçinmesi, kah kendini masum geyşalar gibi gösterip yılan kıvrılmalarına sahip olmasıyla ezelden beri hazzetmediğim Ono, önce Şubat’ta gelen Yes, I'm A Witch ve ardından Nisan 24 çıkışlı görünen Open Your Box adlı iki yeni remiks albümüyle yapmaması gerekenler listesine iki yeni çentik atıyor. Bu liste öyle bir dolu ki My Name Is Earl'deki Earl listesini alışveriş listesi kadar masum kılabilecek nitelikte.

Sözü kıvırmadan hemen söyleyeyim: Olmamış! Şimdi bunun nedenlerini inceleyelim.

Bu albümlerde yeni şarkıdan ziyade Yokono'nun eski şarkılarının başka isimler tarafından vokallenmiş remiksleri bulunmakta. Bu misafirlere baktığımda gözlerim ışıldıyor aslında. Yes I’m A Witch cephesinde Manifestocu kızlar topluluğu Le Tigre, arıza manyak Peaches, mega süper ses Cat Power, bir süre aklımı fena halde meşgul etmişliği bulunan The Apples In Stereo, şirin şeker The Polyphonic Spree sayabileceğim isimlerden. Open Your Box’ta ise daha çok vokallerin karışmadığı saf temiz mix’ler var. Bu cephenin savaşçıları arasında Basement Jaxx, Felix Da Housecat, Pet Shop Boys gibi isimleri görmek mümkün. Herkes el ele verip Yoko ablalarına destek olma çabasında ama ham meyvayı koparmışlar dalından, sanki her bir şarkı yapım aşamasında...

Tamam, eğlenceli şarkılar yok değil. Ver örnek: Le Tigre'li Sisters O Sisters ve Peaches destekli Kiss Kiss Kiss. Ya da Basement Jaxx remix’iyle Everyman Everywoman. Ancak örneğin Cat Power düeti bir garip saçmalık halinde. İyi bir balad olabilecekken ölü doğan bu bebeğin adını "Yoko'nun Laneti" koyuyorum. Çünkü bugüne kadar Gainsbourg albümündeki "I Love You, Me Neither" , ki bu da bir kavırdır ne tesadüfse, hariç tek bir kötü işini görmediğim Cat Power ikilemiş. Hem sayı hem kalite babında...
Yine umut beslediğim isimlerden Polyphonic Spree çıkışlı You and I da ekşi bir tat bırakıyor kulakta.
Ama kimselere suç bulasım da yok bir yandan, hamur tuzsuz şekersiz olunca ondan çilekli pasta yapsan kaç yazar…

Eh be kadın, Lennon’ı aldın yetmedi; The Beatles’ı dağıttın yetmedi; senelerdir bilumum jenerasyonun yalnızca aklını değil kulağını da kirletmektesin. Şu dünyada ettiğin en doğru laf Yes, I’m A Witch’tir; cadı kazanlarında yakılasındır bilesin.
Yetmiş dört yaşın hatrına Allah aşkına Yokol Ono! İlla ki içinde adının geçtiği bir şey dinleyeceksem oturur “I Love You, Ono!” dinlerim.

Sobermag - 8.4.07

2008-06-30T01:34:00.000+03:00

PİNHANİ - İNANDIĞIN MASALLAR

Geçen yaz yeryüzü sıcaklığının stratosferle eşitlendiği ve televizyon izlemekten gına gelip de daha hızla zapping yaptığım günlerde karşılaşmıştım Pinhani'yle. Ekrandaki boş beleş milyon gruptan ayrılan kırılgan bir melodi kulağımı kaşırken "İstanbul'da kimim var, kimin için bu toz duman" diye mırıldanıyordu ecnebi cemaatin "bittersweet" dediği bir ses... Bilmem ki, canım acımıştı sanki...

İşte o can acıntısından sonra başladı gruba dair beslediğim bin milyon hissin ateşlenmesi. İnandığın Masallar albümünü edinmemle birlikte bu gencecik dimağların hiç de tek şarkılık olmadığını farkettim. Samimiyetin tek bir şarkıda dahi eksilmediği bir çalışma karşımda dururken, duymak istediğim sözler kadife gitarlarla birleşip her köşeye serpilmişken kayıtsız kalamadım ve üstünden neredeyse bir yıl geçmiş olmasına rağmen bu bahar rüzgarında hep beraber saçlarımızı uçuşturalım istedim.

Yıldızlar'dır ilk olarak anmam gereken güzellik. Hani bazı şarkılar vardır ya, ne kadar paylaşımcı olursanız olun yine de bir parçanız bencillik edip adını ortamlarda anmak istemez. İşte Yıldızlar'ın bugüne dek tarafımdan gördüğü muamele budur. Ama siz pek sevgili okuyucular için zincirimi şu noktada kırıyor ve "Repleri görelim beyler bayanlar!" diyorum. Şu meşhur Fransız Amelie'nin sevdiği çocuk karşısında heyecandan su olup döküldüğü sahneyi biliyorsanız hemen gözünüzde canlandırın; aynısı işte benim bu melodikaya duyduğum hisler... Onu n'olur sevin! Her dizesini, her notasına ayrı bir değer biçip el üstünde tutun. Canlısını dinleyin, bant kaydını dinleyin ama duymazlıktan gelmeyin.

Baş köşeyi başım üstündeki yıldızlara verdiğime göre masalların kalan kısmına bir göz atalım. Albümün "aşığım, kıvranıyorum ama kötü çocuk olmadığımdan bir türlü dikkatini çekemiyorum" şeklinde tanımlanabilecek genel havasına layık birçok şarkı var önümüzde. Tek tek sayalım: "Beni al kucağına elini belime sar, beni almadığın an üşürüm sabaha kadar" gibi basit sözlerle süslü olup yine de cin gibi çarpan Beni Al, jelibon tadında davullarla kaplı çağrı hikayesi Hele Bi Gel, "göründüğünden de güzelsin, neden dışımda gezersin" diyerek yarı seksi yarı naif bir ifade takınmış Seni Bana Anlatırlar, "içimden geçen senin içinden geçer mi?" kelimeleri ile içimizden duygu yüklü trenlerle dolu interrail rayları geçiren Gözler Anlatır, iş bulmanın arifesinde bir insan için çok fena yan etkilere sahip Ben Nasıl Büyük Adam Olucam, mevsimsel Pollyanna senfonisi Dön Bak Dünyaya ve son olarak The Cure - Friday I'm In Love'dan esinlenilerek yazıldığı aşikar Haftanın Sonu... Bir anne nasıl evlatlarını ayıramazsa ben de öyle yaklaşıyorum İnandığın Masallar bünyesindeki organlara...

Pinhani'yi evinizde ışıkları kısarak da dinleyin konserde çakmakları yakarak da. Her iki yöntemi uç noktalarında tecrübe etmiş bir insan olarak sonuçtan pişmanlık duymayacağınızı söyleyebilirim. Bu yumuşacık, pamuğumsu, bulut üstü yerleşke müziği öyle tatlı, öyle naif, öyle bir gerçek ki kulağımda küpe olsa sonsuza dek çıkarmayabilirim.

Sobermag - 1.4.07

2008-06-30T01:30:00.000+03:00

COCOROSIE
THE ADVENTURES OF GHOSTHORSE AND STILLBORN

Beni buradan değil de geçmişten tanıyanlar bilir; Coco ve Rosie isimlerine karşı fena bir zaafım vardır. Seslerini ilk duyduğum andan beri Harry Potter sihirleri uygulayarak bu kardeş kızları kediye dönüştürüp Elmyra misali kucaklama isteğim bakidir. Fakat bu kedigiller uslu puslu oturacak cinsten mi olacaktır? Cevabım kocaman bir "hayır"!

Hani az önce şimşek dövmeli Harry'nin adını andım ya, şimdi size bir hikaye anlatma zamanı. Şımarık, şakacı, binbir taklacı iki yavru kedinin son albümü, Potter temalı sihir dünyası sanki. İsmiyle müsemma The Adventures Of Ghosthorse and Stillborn dahilinde ormanda yapılan tonla maceralı yolculuk anlatılıyor. Evet, hayalet bir atımız bile mevcut. Fazla kırbaçlamamaya söz vererek üstüne atlıyoruz.

12 duraklı bu büyücü kentinde müzikler ninni tadında. Kah Sierra'nın (Rosie de denir) opera kariyerine göz atıyoruz, kah rüzgar çanının kımıltısıyla irkiliyoruz. Ancak bu ninniler CocoRosie diskografisinin en zayıf halkasını oluşturmaktan kurtulamıyor. Zaten La Maison De Mon Reve gibi bir albümünüz olsa onun üstüne herhangi bir şey yapamayacağınızı bilerek kendinizi farklı yönlere kaydırabilirdiniz. Dişi kedilerin şöyle bir kaygan yola dalmışlığı var: Hip hop

Hip hop yapmışlar yahu hip hop! Toytronika yağında bekletilmiş opera soslu bu hip hop'ın lezzeti fena değil ama eskiden ayık kafayla gündüzleri dinlediğim müzik bir anda "Uykudan Önce Adile Teyze" radyosuna dönünce bozuluyorum. Neden diye sorup cevap alamıyorum. Geçmişe bakıp yaslara bürünüyorum.

Güzel dilimlerden başlayalım: Albümde kurtarıcı rolünü oynayan Japan misal; sayesinde çoluk çocuk herkes toplanıp Japonya’ya gitmek istiyor. Hip hop’ın kalbinin attığı, at kişnemeleriyle dolu Rainbowarriors’la bünyem salkım saçak sallanıyor. Türk Sanat Müziği gibi tınlayan Bloody Twins’te rüzgara maruz kalmış cılız kollarım hırkamın önünü kavuşturuyor. Bir önceki albümden Techno Love Song’a benzerliğiyle dikkat çeken Werewolf’da vücudum korkudan titriyor bu sefer. Ama yetmiyor, yetmiyor! Potansiyellerini bildiğim için bu albüm beni tatmin edemiyor.

Kedilerim Mart geldi diye mi azıtıyorsunuz? Çabuk eski halinize dönün bakayım, sahibenizi üzüyorsunuz!

Sobermag - 1.4.07

2008-06-30T01:26:00.000+03:00

ARCTIC MONKEYS - WHATEVER PEOPLE SAY I AM, THAT'S WHAT I'M NOT

Arctic Monkeys'in yeni albümü Favourite Worst Nightmare 23 Nisan'da elimize düşecek; anlayacağınız çocuklar gibi şen olacağımız gün pek yakın. Öyleyse hazır ısınma turundayken debü albümü inceleyerek hem geride ne bırakmışız hem de bu albümü nasıl bir kefeye koymuşuz diye hatırlamak lazım. Eh, dans pabuçlarımızı yeniden ayağımıza geçirmeye ramak kalmışken gelin kondüsyonumuzu güçlendirelim.

Taşı toprağı altın Sheffield'ın külçe değerinde çocukları henüz geçen yıl girdi hayatımıza. Morrissey'in şarkı isimlerini aratmayacak uzunluktaki "Whatever People Say I Am, That's What I'm Not" albümü sayesinde ödülleri ağaçtan elma toplar gibi sepetine dolduran grup sayesinde bırakın şarkıları albüm kapağındaki sigara içen çocuk bile ünlü bir sima oldu çıktı. İster NME'nin pazarlama harikası deyin ister hayatımın maymuncukları... Bu çocuklar stadyum konserlerini dolduracak kadar ünlü belki ama bir o kadar da başarılı...

"Whatever People Say I Am, That's What I'm Not"ın bize öğrettiği pek çok FAQ cevabı var. Örneğin:

1- Nasıl dans edilir: I Bet You Look Good On The Dancefloor
2- Nasıl hayalkırıklığı yaşanır?: Fake Tales Of San Francisco
4- Nasıl uyarı verilir?: When The Sun Goes Down (Scummy)
5- Nasıl ayar verilir?: Still Take You Home

Bunlar aysbergin basit cevaplı kısımları. Gelelim derinlere inip mağarımızda keşfe çıkmaya. Örneğin Mardy Bum denilen mideye kramp sokmalı şarkıda anlatılan mızmız sevgili hikayesi dudak büküyor. Yeri gelmişken When The Sun Goes Down'da Mardy Bum'la aynı notaların kullanıldığını söyleyim. O kadar güzel ki tek bir riff'le albüm götürseler bile farketmez aslında...
Elektrikli tren şarkısı Choo Choo, albüm kapağı tamamlayıcısı Cigarette Smoking, klibiyle aşk yaşayıp magazinlere düştüğüm The View From The Afternoon ya da "Beatles bugün Nirvana'vari bir şarkı yapacak olsa bundan gayrısı çıkmazdı." dediğim A Certain Romance de dinlenmesi salık verileceklerden.

Hala kulağınıza kaçırmamış olabileceğiniz ihtimalini düşünmüyorum bile. Bin milyonuncu dinleyişe geçtiyseniz bu yazı benden size hediye. Gel 23 Nisan, gel de neşeyle dolsun insan!!

Sobermag - 25.3.07

2008-06-30T01:19:00.000+03:00

GRINDERMAN

Şu müzik aleminde Nick Cave'in şarkılarından geçmeyen bir yol gösterin bana. Şu dünyada Nick Cave'den tezahüratını sakınan bir adem gösterin bana. Allah aşkına Nick Cave'in başaramayacağı bir iş gösterin bana. Yok ki! Grinderman adlı son projesiyle duygusallık pelerinini bir kenara atıp deneyselliğe kayan Cave yanında kaya gibi üç adam ağırlıyor. Bad Seeds'ten tanıdığımız Jim Sclavunos bunlardan en aşinası... Grup bir yan proje gibi gözükse de aslında yeni çıkan birçok albümden çok daha iyi ve daha da önemlisi farklı bir yerde duruyor. Yaratıcılık başka bir şey azizim, adamlar resmen yeni bir janr çıkartıyor.

Grinderman'in müziğini anlatmak için tek kelime yeter aslında: Gitar Yalnız bu gitar biraz arıza. Amerikan filmlerinde bar kapısında dikilen ve ağzının kenarındaki sigarayı kemiren kirli sakallı, bıçkın bir delikanlı düşünün. İşte şimdi bunun ahşaptan yapılma telli bir alet olduğunu göz önüne getirin. Her an değişen, çizik çizik ve sert riff'lerle süslü müziğin Johnny Cash ile Tarantino soundtrack'i arasında gidip geldiği bir yer burası...

İlk single No Pussy Blues ile adına yaraşır bir haykırma örneği gösteren grubu yarattığı hayalet temalı uzay müziği için tebrik etmek gerek. Daktilo sesiyle başlayan şarkı aniden hızlanıyor. Bir yandan boşlukta salınan yerçekimsiz gitar notaları, diğer yandan mükemmel bir giriş yapan buruk Cave sesi ve sözlerde yaşayan Bukowski kılıklı bir adamın karşılıksız aşkı birbirine karışıyor. Garip ama gerçek bir şarkı... İki adım sonra karşımıza çıkan ilk sokaktan döndüğümüzde Love Bomb adlı sarışın bir bomba bekliyor köşede. Seksi, çapkın, kovboy şapkalı bu bombanın etkisi fena çarpıcı. Elini versen kolunu, kulağını versen aklını kaptırdığın cinsten. Dinamik, davul zengini notaların cirit attığı şarkının rengi kesinlikle kırmızı...

Mahalle sakinlerini tanımaya devam edelim. Komşu kızı Alice mesela. Etrafta Electric Alice olarak anılan genç kızın ay ışığında çaldığı kalpleri hiç geri vermediğini öğreniyoruz burada. Gümüş rengi yağmurda ıslanırken tef sesiyle dans ediyoruz. Bizimkisi biraz kirli bir kara sevda örneği... Arılar da yok değil havada elbette. Kasabanın havası sarı siyah dikenlerle kaplı. Nick Cave'in vızıldadığı Honey Bee'nin özellikle, dikkatle, garipsenmeden dinlenmesini rica ediyorum. Ağzım açık kalmıştı ilk duyduğumda, sizin de kalbiniz çarpsın istiyorum.

Ve işte çeşme başında dedikodu zamanı... Go Tell The Women albümün belki de en yumuşak kalplisi. Eğer kaybolmamak için haritaya ihtiyacınız varsa alın size sazlı sözlü bir yerleşim krokisi. Her hanede olan biten anlatılıyor; tatlı bir melodi üstünde kayıp giden altı milyarlık dünyanın öyküsünde bilim adamları, kilise bağımlıları, sihirbazlar, matematik şampiyonları, herkes herkes rol alıyor. Evet, Grinderman'in en iyi şarkısı budur! Cave'e yeniden yüzüm kızararak, gözlerimi kaçırarak baktığım şarkıdır bu!

Uzun, çok uzun bir yazı oldu biliyorum. Ama eğer sonuna kadar geldiyseniz ve bu Western kasabasına turist olarak gitmeyi kafaya koyduysanız bavullarınızı hemen hazırlayın! Kılavuzu Cave olanın burnu dağ kokusundan çıkmaz, unutmayın.

Sobermag - 25.3.07

2008-06-30T01:16:00.001+03:00

PATRICK WOLF - THE MAGIC POSITION

İngilizce'de "libertine" kavramıyla tanışmışsınızdır belki. Kafasına eseni yapan, kimseden korkmayan, kimseye boyun eğmeyen rahat insanlardır kastım. İşte bu tanımın vücuda dökülmüş şekliyle selamlaşıyoruz bugün: Patrick Wolf

Önceki iki albümünde dinleyiciyi kabare koltuklarına dizip türlü hikayeler anlatan Wolf, yeni albümü The Magic Position ile çılgın tarafını biraz yontmuşa benziyor. Eskisi kadar tiz çığlıklar atmasa da yine bilgisayarıyla ve klavyesiyle bol bol oynayan bu şimdinin kırmızı saçlısı kalbin g noktasını bulup hepimizi şöyle bir silkeliyor... Yeni başlayanlar için Wolf kılavuzunda özellikle anmam gereken bir nokta var: Keman. İşte bu yaylı sayesinde olan oluyor ya zaten! The Magic Position genelinde yine arkadan kah içli kah muzır bir nota dizini eşlik ediyor henüz yirmi dördündeki Wolf'un kendine has sesine.

Piyasada salınan ilk single Accident&Emergency’yi o kadar fazla dinledim ki artık yorum yapamayacak kadar nötr oldum. Evet, aslında sıkıldım. O yüzden de tarihimde ilk defa bir single’ı es geçip direk başka şansonlara iş atacağım. Örneğin sihirli kapıyı açan şarkı (kendisine uşak muamelesi yaptığımın farkındayım, pardon) Overture tanıdık havasıyla şöyle bir oksijen çarpması yaşatıyor insana. Geçmişinde asılı duran çocuğa seslenme huyundan vazgeçmeyen Wolf bu sefer şöyle buyuruyor: Aç kalbini açabildiğin kadar, gelmedi mi vakti artık?

Albüme adını bahşeden Çarli'nin Çikolata Fabrikası çıkışlı The Magic Position'da alkışlarla şekerler dolduruyoruz ağzımıza. Ellerimizi belimize koyup dans ediyoruz çılgınca! Ama biraz hüzün tadacaksak Bluebells'in kuş seslerine dayıyoruz kulakları. Şarkıda beklenmedik bir hüzün, beklenen bir başarı hikayesi saklı... Özellikle “Sen benim kocamdın, hem de karım, kahramanımdın…” dizesi iç titretme konusunda oldukça başarılı. E ama neşelenelim biraz a dostlar! The Stars’da başımızı kaldırıp yıldızları sayıyoruz şimdi. Uykuya dalmadan, sütünü içmeden, dişlere fırça değdirmeden önce, her gece alışkanlık haline getirmek lazım bunu bence.
Ve sürpriz: Magpie da kimin sesini duyuyoruz tahmin edin bakalım? Marianne Faithfull, sevdalınım ablacım!

Tazecik bir röportajında “Altıncı albümüm bir death metal kaydı mı olur yoksa çocuk şarkılarından mı oluşur bilemiyorum. Hayatımı bir atla mı, kadınla mı yoksa adamla mı geçireceğimi de bilemiyorum. Böylesi daha kolay.” diyen bu yirmi dört ayar altına ben de şöyle diyorum: Keman yayın olayım Wolf, özel ders verdiğin öğrencin olayım. Sonsuza dek sihirli bir pozisyonda kalalım...

Sobermag - 17.3.07

2008-06-30T01:13:00.001+03:00

THE WHITEST BOY ALIVE
DREAMS

Herkesin bir beyaz atlı prensi vardır ya. Benimki kurbağa. Evet, ilk duyduğum andan beri çimlerde yalın ayak koşmak, beraber minik balerinlere çaça öğretmek, kocaman gözlükler takıp dünyayı cam dibinden görmek istediğim Kuzeyli bir siğil cihazı var: Erlend Øye... Ve Kings Of Convenience ile damarlarımdaki tüm zehri emip yerine gökkuşağı renkleri zerkeden, hele ki yağmurlu günlerde daha bir dost, daha bir sırdaş olan yüce beyin Øye hiç mi hiç boş durmuyor. Bugünkü dersimiz bu gözlükten oluşma adamın ikinci projesi The Whitest Boy Alive. Eminim siz çalışkan çocuklar dersinizi çoktan çalıştınız ve albümü hap yapıp günde iki kere yuttunuz.Hatta geçen sene Babylon'a uğradığında beraber tempo tuttunuz. Ama gelin yeniden yıldızlarla dolduralım karnenizi...

Bu ak pak çocuklar (sayıyla 4) Berlin'de bir araya gelmiş ve debü albümleri Dreams'in çıkış tarihi 2006 yazı. Şimdi ortada şöyle bir sorun var. Dreams zaten benim dreamlist'imi oluşturuyor ve bu durumda hangi şarkıdan başlayacağımı bilemiyorum. Ama derin bir nefes alıp kontrolsüz gücümü Darth Vader edasıyla kontrol altına alma zamanı geldi ve ilk şarkımız Above You olsun hadi. Zaten albüm kulaklarıma değer değmez bu şarkıyla öyle derin bir bağ kurmuştum ki liken gibi yapıştırmıştım kulak zarıma. Hem yağ gibi kaygan vokali, hem de minimal gitar tonları ile deniz dibindeki algler gibi salınmamı sağlayan bu şarkı için beyazlara bir teşekkür... Ders notu: Herkes kendi yıldızını bulup ona uzansın.

Figures ile hızlanalım. Yine akli dengeyi kaybettirecek gitarlar ve yine hayal dünyasında çizilen bir sürü bir sürü tablo. Üstelik içinden geçen birkaç dize var ki sanırsınız bilmem kaç kalibrelik tabancadan çıkmış: What did I give you? That's harder to answer than what did I take. What did I mean to you? Ders notu: Kimse sevdiğini bırakmasın.

Golden Cage'de hapsolmaya ne dersiniz bülbül misali? Yine sihirle süslü, beyni kemiren bir riff ve yine uykusuz her gece. Kısık ateşte özlem doldurulan insanların kaynama noktasından farkı yok işte. En efsunlu dizemiz "Yes of course I miss you and miss you bad"... Ders notu: Kaynamayın sakın.

Sıradaki alt başlık Burning. Cayır cayır yakan "Bildiğinden şaşma!" mottosuyla ve teller üzerinde sörf yapan notalarla yine klasik bir laf atacağım ortaya: Böyle de şarkı yapılmaz ki! İnsanın ateşi böyle de çıkarılmaz ki! Ders notunu da ekleyeyim: Kibritle oynamayın.

Inflation'a geldiğimizde ise kırmızı kasklarımızı başımıza geçirip Burning'in çıkardığı yangını su hortumlarımızla söndürmeye koşuyoruz. Bir siren sesi ki çın çın, hemen sensörleri açıyor sonuna dek. Çok fena dans ediliyor Pet Shop Boys klibinden fırlamış itfaiyeci moduyla. En beyaz adam sen çok yaşa!

Beş şarkı daha var albümde ve ballı süt üzerine yemin ediyorum ki hepsi hakkında sayfalarca yazıp ansiklopedi boyutunda bir tomar çıkartabilirim. O yüzden siz iyisi mi kendiniz dinleyip kendiniz bağra basın. Øye pabucu yarım, çık dışarıya şarkı yapalım!

Sobermag - 11.3.07

2008-06-30T01:10:00.001+03:00

FRATELLIS - COSTELLO MUSIC

Gün geçmiyor ki İngiltere yeni bir doğuma daha tanıklık etmesin. Ancak bu sefer kundakta üçüzler var ve bu bebekler aynı The Libertines abilerine benziyor. Peki şirinler mi? Evet. Üstelik dünya müzik ailesi de bu doğumu partilerle kutluyor.

Gelelim bu bebekleri vaftiz isimle kutsamaya. Bunun için rotayı İtalya’ya çeviriyor ve The Fratellis’in İtalyanca’da “kardeşler” manasına geldiğini belirtiyoruz. E iyi de bunlar cidden kardeşler mi? Hayır. İtalyanlar mı? Tcıkk. Her karmaşık hadisenin basit bir cevabı olduğu gibi bu hikaye de üç kelimede sonlanıyor: Davulcunun soyadı Fratelli. The Ramones'un isim konusundaki yaratıcılığından bir parça aşırmış gibi görünseler de (malum bunların da soyadları gerçekte olmamasına rağmen grupta aynı) şikayet minimum seviyede.

Debü albümleri Costello Music ile önceleri "Bizde yapılmışı var" denilerek aşağılanan The Fratellis'in yüzü bugünlerde gülüyor. Çünkü arkalarında iki adet babacan destekçi mevcut: Apple ve Brit Awards. Apple cephesi pek renkli: Flathead isimli şarkı iPod'un mü-kem-mel reklamında kullanıldığından beri hem grubun hem de satışların ivmesi yükseldi. Brit Awards ise fazlasıyla sürpriz yumurta. Kardeşler geçen ay kaptıkları "En İyi Çıkış Yapan Grup" ödülünü evlerinde muhtemelen bir köşeye atmışlardır şimdiye...

Bu kadar tırı vırıdan sonra gelelim albümü tanımaya. Elimde bir adet eğlence paketi duruyor ve bu pakette gürültülü gitarlar, daha da gürültülü davullar, yirmi birlik bünyemi yormaya yetecek kadar hızlı notalar bulunuyor. Önceliği az önce de bahsi geçmiş Flathead'e verelim. Yavaş ritimlerle başlayan şarkının 00.15'te kimlik değiştirip Süpermen olduğunu söylemek lazım. Özellikle barapbapbararara olarak adlandıracağım kısım anti-aging kremi gibi zinde tutuyor insanı. Sırada Everybody Knows That You Cried Last Night var. Şarkının oynak riff'leri üzerine muzır çocuk edasıyla söylenmiş sözler binince, azıcık da gerdan kırınca değmeyin keyfime! Henrietta da ise dünyanın en berbat isminin nasıl güzel bir şarkıya dönüşebileceğini kulaklarınızla duyacaksınız.
Ve Chelsea Digger: Davul, davul, davul, davul, bizimkisi bir aşk hikayesi, davul...

Kabul, The Fratellis Sicilya mafyasını anlatan bir dizinin ismine benziyor olabilir. Ama bu çocuklar kansız. Eh peki cansızlar mı? Çok beklersiniz...

Sobermag - 11.3.07

2008-06-30T01:05:00.001+03:00

KAISER CHIEFS - YOURS TRULY, ANGRY MOB

Tanrı aşkına geri çekilin! Kaiser Chiefs bomba gibi döndü!

Yarattıkları taraftar edasıyla şarkı patlatma hususu sayesinde evlerimizi tribüne çevirmiş bu orkestra şeflerinin Oh My God'dan tutun da Everyday I Love You Less And Less'e kadar tamamı hit olmuş şarkılardan oluşma ilk albümlerinin ardından herkes birbirine aynı soruyu soruyordu: İkinci albüm piyasada mı patlayacak yoksa elimizde mi? Ancak şimdi derin bir oh çekme zamanı. Yeni kayıt Yours Truly, Angry Mob eskisini biraz biraz özletse de hala tahrip etkisi yüksek. Hem sanmayın ki bu etkinin herhangi bir kötü tarafı var; aksine yan etkisi bile doyasıya eğlence...

İlk single'ları Ruby aylar önce elime geçtiğinde "Aman yahu, bu nedir?" diyerek fütursuzca kenara atmıştım. Ve aylar sonra bir gün shuffle sistemi sayesinde yıkıcı gerçekle karşılaştım. Bam! Patlangaç yazarınız Türkiye'den bildiriyor: Bu tekrarı bol kelimelerden oluşmuş şarkı ile artık eteklerim zil çalıyor! Ecnebilerin ifadesiyle "catchy" olarak tabir edebileceğim, yani tuttuğunu yakalayıp diline yapışan Ruby, hem gaza kökleyen nakaratı hem de kıvılcımlar saçan klavye notaları ile albümün tartışmasız (siz tartışın istediğiniz kadar) en büyük hiti... Üstelik grup elemanlarının legodan yapılma dünyaya dalan godzillalar rolünü başarıyla canlandırdığı klip de oldukça akılda kalıcı.

Albümün genel havası ise öncekine nazaran daha siyasi ve sosyal bir tutumda esiyor. Liderlere bol keseden laflar hazırlanmış, nükleer atık muamelesi gören varoşların elinden tutulmuş ve şan şöhretin ne menem bir dengesizlik unsuru olduğuna dem vurulmuş bu tazecik meyve boyunca. Ayrıca İngilizlerin ince espri konusundaki yeteneğini (?) göz önünde bulundurursak burada alkışlanması gereken birileri var; çünkü akıp giden liriklere hayran kalmamak elde değil.

Gelelim bizden size tavsiye köşesine... Toplumsal mesaj için The Angry Mob'u, ilk albümü yadetmek için müthiş bir isme sahip Love's Not a Competition (But I'm Winning)'i, sıkılgan vatandaş muamelesi için Everything Is Average Nowadays'i ve albüm konseptini oluşturan çete hikayesinin açıklamalı özeti için Highroyds'u tuşlayınız.

Tabii hepsine sahip olmak istiyorsanız doğru yoldasınız. Aman bu çeteden başka çetelere takılmayınız.

Sobermag - 4.3.07

2008-06-30T00:52:00.000+03:00

GUILLEMOTS NE BİÇİM İSİM

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, bir tutam deniz kuşunun uça uça nice kıyılar dolaştığı ve her dalgadan bal aldığı, bu balları da bir güzel kaynatıp ortaya sevimli, şirin, bal küpü şarkılar çıkardığı bir zaman dilimi varmış. Bu zaman dilimine şanslı dinleyiciler de ortak olurmuş. Hikayeyi nereden mi biliyorum? Karşınızda Guillemots!

Mevsim sonbahar iken sayfalarını bizzat parmağımla çevirdiğim Uncut dergisinde gördüğüm neşeli bir reklam sayesinde Guillemots'un davetine uydum. Kendimi internet sitelerinde bulduğumda müziklerini karınca kararınca duymuştum aslında; ancak ilk bakışta aşık olunabiliyormuş demek ki. Şöyle ki animasyonun cirit attığı, koca kafalı bir çiftin ve hatta solucanların "Kurabiye kadar tatlıyım, beni ye beni ye!" diye çırpındığı bu siteyi gezerken kalbim pıt pıt atmaya başlamıştı bile.

2004 yılında Britanya'da kurulan dört garip isimli gencin (Fyfe, Magrao, Greig ve Addams Ailesi çıkışlı Aristazabal) hiç garip olmayan birleşimi ilk meyvesini 2006 yılında verir. Through The Windowpane adlı bu debü sayesinde ödüllerin şahı Mercury Music Prize adaylığına kadar yol alan grubun bu çıkışı aslında sürpriz yumurtadan çıkmış değildir. Parlamalarını sağlayan Annie Let's Not Wait ile Annie'den ziyade müzik otoritelerini etkilemeyi başarırlar.

Evet, Annie için dünyanın en eğlenceli şarkılarından birini yapmış olabilirler. Ama asıl maharetleri kainatın da en ironik aşk şarkısını yapmış olmaları: Made Up Love Song.

Bahsi geçen bu şansonun özelliği romantik sözlü romantik baladlarla dalga geçmek için yazılmış olması. İronisi nerede peki? Ta kendisi naif bir uydurma aşk şarkısı! Sözleri bir Mustafa Sandal söz dizimi saçmalığında olabilir fakat içimizi yakmıyor da değil. Ejderhalardan tutun da köşede duran kanepeye kadar sevgi dolu anlamlarla yüklenmiş bu melodikayı sevmeyen çatlasın.

Saydıklarım haricinde We're Here ve Trains To Brazil de taptaze güneş ışığı yollayacak kalbinize. Güneş giren eve doktor girmez derler; ne yapacağınız belli öyleyse...

Sobermag - 25.2.07

2007-09-21T01:00:00.000+03:00

SOBER'DAN

Pek sevgili dergim-iz Sober yarın (21 Eylül) sezon açılışını okuyucularıyla beraber kutluyor!! Joker Live'da gerçekleşecek gece saat 22.00'de Clique'in canlı performansıyla başlayacak olup ardından Sobermag yazarlarının dj'lik performanslarıyla devam edecek. Giriş ücretsiz, ben gidemesem de ruhum oradadır. Bizi yalnız bırakmayınız.

BRAZZAVILLE'DEN

Ankara ve İstanbul arasında mekik dokuyanlar, bu şehirden birinde oksijen (ya da karbondioksit?) soluyanlar dikkat! Brazzaville'den David Brown şehrinize düşüyor. İlk ayak olan Ankara'da 21 Eylül Cuma gecesi Tenedos Cafe'de yapılacak konserde Fungu'dan Zeynep ve Bedroomdrunk'dan İpek David Brown'a eşlik edecek.

İstanbul konseri ise 23 Eylül gecesi Kadıköy Arka Oda'da gerçekleşecek olup saatini vallahi de bilmemekteyim. Yoksa bizde hizmet sınırsız...

2007-09-05T16:46:00.000+03:00

YARIŞ ATI MIYIM NEYİM?

Rock'n Coke hanesine bir çentik daha. Yorgunluktan ancak çarşamba günü gözümü açabidiğim şu dakikalarda konsere dair aklımda kalanlar Franz Ferdinand vokali ve ailemizin sanatçısı Alex Kapranos'un Türk usulü parmaklarını şıklatarak oynaması, Uffie'nin shit mit diye konuşsa da özünde yanakları sıkılası bir insan olması, Nicky Wire'ın harbiden ihtişamlı bi şahsiyet olarak arz-ı endam etmesi, Dj Mehdi'nin burada haftalık program yapmasının gerekmesi, Badly Drawn Boy'u saat 10'da halen bereyle görünce beresinin kafasına kaynadığına karar verilmesi ve E.R.O.L'un biz çocukları dans ettirememesi kaldı. Tabii bir de yine sarmaş dolaş olunan arkadaşlar... Her yerden fışkıran Brownie'ler... Antibiyotik kullanımı nedeniyle bünyeye doluşan Ice Tea Limon'lar... Festival marşları D.A.N.C.E ve Harder, Better, Faster, Stronger...

Pazartesi eve dönmüş olabilirim ama yarın yeniden İstanbul yolcusuyum. Basın kartını duvara astım, yeniden mezun kimliğimle iş görüşmelerinde koşturuyor olacağım. Şans diler misiniz? Sağolun sağolun...

P.S: Mercury Ödülü'nü Klaxons almış. Ay pek şaşırdım (!)

2007-08-11T13:21:00.000+03:00

OH MON DIEU!

"Bilen bilir" girişleri yapmaktan nefret etsem de ta da şimdi kullanıyorum. Bilen bilir, Erlend Oye ve Jens Lekman'a karşı ayrı ayrı zaaflarım vardır. Hatta Türkiye'deki tek Oye fanı olmasam da en ateşli (ateşli derken?) Lekman hayranı olduğumdan eminim. Hatta tek hayranı da olabilirim. Neyse...

İşte bizim ikili sen toplan, Norveç'te festivale katıl, aynı sahnede Paul Simon çal! Lekman'ın güzide forumundan öğrendiğim bu haberi bir de videoyla birleştirerek kendisini favori filmim olarak addediyorum. Onlar "I Can Be Your Al" diye dans ederken ben I Can Be Your Ezgi diyerek eşlik ediyorum. Özellikle Erlend'ın danslarına, çakırkeyifliğine ve Jens'in efendiliğine dikkat ediniz. Elma şekerleri, gökkuşakları...

2007-07-19T20:50:00.000+03:00

THE HIVES ft. TIMBALAND - THROW IT ON ME

Çok iyi bir gruptu The Hives. Evden işe işten eve gelirdi, apartmanda hiç ses yapmazdı. Bildiğim kadarıyla kimseye borcu harcı da yoktu. Mahalledekilerin dediğine göre Timbaland diye rapçi bir arkadaşı varmış, ona uymuş. Böyle bir şeyi nasıl yaptı hala anlamıyorum.

Ezgi'nım - Üst Kat Komşusu

2007-07-17T23:40:00.000+03:00

AY PEK SESSİZSİN JENS !

Bugün doğumgünüm. Bu nedenle blogumda pek özel bir isim ağırlayıp kendime hediye sunmaya karar verdim. Gerçi bu durumdan herhangi bir çıkarım yok ve üstelik Jens Lekman'ı dinlerseniz asıl hediyeyi siz kapmış oluyorsunuz ama en nihayetinde sayfalarımda Jens ile ilgili kelimelerin nefes alacak olması bile benim için mutluluk sebebi. Öyleyse şimdi parti zamanı!

Parti zamanı dedim de herkes disko topunu çevirip neon ışıkları yakarak Cumartesi Gecesi Ateşi'nde terlemeyi düşünüyor olabilir. Ama hayır, benim partim mental yaşı 75 ve üzeri olanlar için tasarlandı. Hafif müzik eşliğinde salınırken beyaz şarabını yudumlayan ya da plakların başında bağdaş kurup oturararak kendini sohbetlere kaptıran insanlar bekliyorum. Ve mikrofonda Jens... Komik adam, huzurlu adam Jens... İsveç'ten ısmarlamayı düşündüğüm bir avuç jelibondur Jens...
Kuzey kanlıları severim. İşte yemyeşil dağlardan mandoliniyle yuvarlanarak gelen bu süt delikanlı da damarında kuzey kanı taşıdığından olsa gerek daha duymadan, sadece adına tav olarak merak saldım kendisine. Sonra ufak tefek vücuduna geçirdiği yakası ilikli gömleklerini, yana ayrılmış saçlarını ve mandolinini görünce bünyesine bonzai muamelesi yapıp evin köşesinde tutmak istedim. Tıpkı zamanında Jens'e pek benzeyen Beirut kardeşimize yaptığım gibi...
Ve nihayetinde sen gel Pocketful Of Money isimli şarkısını dinleyip "ama ama bu ses, bu ses su sesi kadar yumuşak" diye mırıldanıp şarkıyı on yüz bin kez dinlemeye başla! "Cebim para dolu, bu gece hepsini harcayacağım, henüz adını dahi bilmediğim bir kıza" sözleriyle açılan şarkının özellikle sonlara doğru takındığı havayı soluyarak büyülenmiştim; bariton sesli arka vokale eşlik eden Jens, yanan kalbine dem vurarak bağırıp çağırıyordu. Eh dostlar, böyle başlayan hikaye git gide büyüdü durdu içimde ve bugün karşınızda tüm samimiyetimle durarak diyorum ki poster-çıkartma biriktirebilecek kadar fanatiğim artık...

Jens 2004 yılından beri piyasada salınmakta. Önce 2004 yılında When I Said I Wanted To Be Your Dog albümünü çıkarıyor; bu albümden You Are the Light (By Which I Travel into This and That), Maple Leaves, Tram #7 to Heaven ve If You Ever Need a Stranger (To Sing at Your Wedding) gibi muazzam şarkılara imza attıktan sonra biraz biraz serpiliyor. İsveçli diğer favorim El Perro Del Mar ile çıkardıkları kısaçaların ardından ca'nım müzik şirketi Secretly Canadian ile anlaşarak köklerini biraz daha müziğe salıyor. Özellikle If You Ever Need a Stranger (To Sing at Your Wedding) adlı şarkının sahip olduğu Ümit Besen - Nikah Masası havası sanırım Jens'in melankolik, içine kapanık ve kadından kızdan en az yüz metre uzak durumunu kanıtlıyor. Dip ve ayıp not: Kendisi halen bakirmiş efendim, Freud'a havale ediyorum.
2005 yılına gelindiğinde ise tapılası isimli toplama albüm Oh You're So Silent Jens kaçıyor kulaklara. Toplama dediysek kısaçalar toplaması bu. Jens'in daha önce çıkardığı 3 EP'den alınan örnekler birleşerek naif ve kırılgan bir Voltron oluşturuyor. Jens'in sessiz sakin oturarak seslendirdiği bu albümde özellikle bir şarkı var ki kendisini anam babam kardeşim eşim dostum yoldaşım kadar seviyorum: F- Word. Kibarlığı nedeniyle fuck'a f-word, bullshit'e de bs diyen güzel insan, kuş sesleriyle çevrelenmiş şarkının nakaratını şöyle şekillendiriyor: F-word F- word / Pardon my French/ But it's bs bs... Ah ben bu aristokrat ruhlu İsveç köylüsünü sevmeyim de ne yapayım!
Yine bu albümden çıkma şarkılardan Black Cab, evini kaplumbağa misali sırtında taşıyan fakat yatağını özleyip duran insanları anlatıyor. Bir postmodern hikaye tadındaki I Saw Her in the Anti-War Demonstration, Shakespeare eserlerine göz kırpan ikileme A Sweet Summer's Night on Hammer Hill ve Another Sweet Summer's Night on Hammer Hill gibi şarkılar da bu güzide albümü alıp çerçeveletmeye sebep doğuruyor.

İsveçli bir arkadaşımın dediğine göre bugünlerde yeni bir EP çıkaran Jens, bu EP'deki şarkıları (bkz. süper düper Friday Night at the Drive-In Bingo) konserlerde dostlarına söyletecekmiş. Dostlardan hatırladığım The Concretes üyesi Victoria Bergsman var misal. O konserlerde bulunamayacağım için derdimi tasamı buraya döküyor ve beslediğim kıskançlık tohumlarını ta da dibime gömüyorum. İçimdeki müzik aşkı bambaşka, Jens Lekman Jens Lekman çok yaşa!

2007-07-11T00:59:00.000+03:00

FESTİVAL İNSANI OLDUK, DAĞ BAYIR YOLLARA DÜŞTÜK

Sobermag'in özel festival sayısı sanal bayilerde... Buyrun buradan okuyun hem Magic Numbers röportajını da içeren Radarlive'ı hem de Blonde Redhead'li İstanbul Caz Festivali'ni. Ailenizin yazarları Kilyos'tan ve İstanbul Modern Sanat'ın Boğaz manzaralı heykel bahçesinden bildirdi.

Notçuk: Kapaktaki imzalı poster gerçektir. Tineycır kadar mutluyuz.

2007-07-10T01:06:00.000+03:00

RADARLIVE
ve
BLONDE REDHEAD
Aslında amacım uzunca bir Radarlive ve Blonde Redhead yazısı yazmaktı , hatta motivasyonum da tamdı. Ezgi'nin gözünden diyar diyar festival tadında bir program yapacak ve Blonde Redhead'e aşık olduğumu, Kazu ile Amadeo arası bir insan olmak için çırpındığımı, Beirut'un mandolinini kapıp bana Şiki Şiki Baba söyleyerek seranat yapması için sayabileceğim 100 nedeni, CocoRosie'nin ve Nouvelle Vague'ın şirinliğini, Tim Booth'un yanında gezdirdiği şirin ufaklığı, Long Blondes'ta istediğim dansı yapamadığımı, Peter, Björn ve John abilerimi, Aaa bak Kelis geçiyoo, aa bak Alan Donohoe geçiyoo! mırıldanmalarımı, Marilyn Manson çakması Rus yiğidini, karpuz çilekleri ve dalgalı denizi anlatacaktım. Magic Numbers'ın dünyanın en şirin insanları olduğuna kanaat getirdiğimden, Rapture'u ne biçim kaçırdığımdan, tek şarkısını dahi bilmediğim Horrors'a nasıl hayran gözlerle baktığımdan ve CSS'in k.a.l.t.a.k bir grup olmasından bahsedecektim. Dilara isimli küçük bayan günışığıyla, Elsa'yla, Lostgardens'la, Kocakafa'yla ve muhabbetimin geçtiği herkesle tanışmaktan ne biçim memnun olduğumu, Sober çalışma arkadaşlarımı (eheh ciddiyet) ve sosyal çerçeveme girmiş tüm diğer dostlarımı ne kadar da büyük büsbüyük sevdiğimi yazacaktım.

Bu kadar mı? Ben hala ünlü gördüğüne sevinen, imzalı resim için koşturan ve Büyük Ayı keşfine çıkan bir kız çocuğuyum.

2007-06-25T00:24:00.000+03:00

20 OLDUK, TATİLDEYİZ!!

Sobermag şapkasını taktı, havlusunu serdi, limonatasını içmekle meşgul artık. Tatildeyiz!!

Son sayıda herkes 2007 listesini yapıp bir de yazı ekledi. İçimiz kıpır kıpır. Benim cephede The Arcade Fire duruyor; ancak herkesin yazısı bir başka tatlı bu sefer. Derginin en güzel yanı kelimelerimi başkalarıyla paylaşmanın yanısıra iyi-kötü günümü beraber geçirebileceğim arkadaşlara da kavuşmam. Duygusal birkaç söz söyleyip selpak dilenmeyeceğim elbette; ama fena halde mutluyum onu belirteyim.

Bir de radyomuz yayında bu hafta. Salı günü saat 21.00-23.00 arası seçtiğim şarkıları buradan dinleyebilirsiniz. Sevgiler sevgiler...

2007-06-23T21:09:00.000+03:00

2007-06-19T14:19:00.000+03:00

HOŞGELDİNİZ EFEM

Travis, myspace'ine şeker kıvamında bir mesaj bırakmış. Albüm çıkmadan yazılan bu mesajda grup üyelerinden biri (kim olduğu belirsiz) içini dökmüş. Çevirelim, eğlenelim köşesi:

"Deneme bir ki..."(ses kontrolü) (boğazını temizler) "Öhöm... Grup ve kendim adına herkese, öhöm, herkese bu çok özel MYSPACE sayfamıza hoşgeldiniz demek istiyorum. Son kaydımızdan bu yana üç sene geçti. Çok sular aktı. Çok şarkı yazıldı. Çok kayıt yapıldı. Çok şeyler yaşandı. Sakallar uzadı. Kesildi. Sonra yeniden uzadı. Ve yeniden kesildi. 3 boyutlu, gerçek kalitede, renkli insanlar olup çıktık. Kendi yataklarımızda uyuduk. Ahhhhh... Toplama albümümüz çıkınca çoğunuz şöyle düşünmüş olmalı: "Bu kadar mı yani? Bitti mi?" Ve tabii ümidi kesip daha yeni, sakin ve yumuşak rock dinlemeye başladınız...hmmm...kendinizi iki müzik arasında hiç fark olmadığına inandırmaya çalıştınız ama aslında biliyordunuz...Yeni müziğin iyi olmadığından haberdardınız. 99 yazından, 2001 sonbaharından ve elbette içinizdeki memnuniyetsizlikle kaplı kış mevsiminden aşina olduğunuz, orta tempoda ilerleyen bir müzik salınmadı etrafta. İnancını kaybedip de hala bu sayfada gezinenler, kim olduğunuzu biliyoruz. Adresiniz elimizde ve ilerleyen zamanlarda hepinizle tek tek ilgileneceğiz. Uyarmadı demeyin. İnancını koruyan kimseler- sizleri selamlıyor ve MYSPACE sayfamızda ağırlamaktan memnuniyet duyuyoruz. Kendi evinizmiş gibi davranın; gevşeyip biraz müzik dinleyin. Mesaj bırakın. Tapınak kurup burayı grup üyelerinin birebir boyutta heykelleriyle donatanlara ise çifte selam yolluyor ve en kısa zamanda bir psikologa görünmelerini öneriyoruz. Geldik 2007'ye. Yeni albümü yayınlamak üzereyiz. Turneye çıkıp sahne tozu yutacak, ayağınıza kadar ulaşacak, sizlere yeni şarkılarımızdan çalıp söyleyecek ve bildiklerinizi beraber seslendireceğiz. Bir sürü yeni şarkımız var, albüm için aralarından seçim yapmak oldukça zordu. B-side olmanın yetmeyeceği o kadar iyi besteler kaldı ki elimize. Albümün adı seçildi ve yakın zamanda açıklanacak. Turne tarihleri de. Bu laf kalabalığına gerçek, düzgün yazılmış bir biyografi de eşlik edecek. Yeni internet sitemizin de eli kulağında. Ekibimiz durmaksızın çalışmakta, yeni kayıtla beraber kocaman bir web içeriğine sahip olacağız. Grup kısmını da yenileyeceğiz...hahahaha...Bunu 1999'dan beri yapmamıştık...hahaha...ayrıca bir sürü tur günlüğümüz, video günlüğümüz ve başka materyaller de birikti. Bir de tipimiz hala aynı, yalnızca biraz daha aşındık rüzgardan ve biraz daha yorulduk yollarda. Her neyse, kendinize iyi bakın. Hoşgeldiniz, hoşgeldiniz, muchos merci danke guten nacht."

Bu da sevimlilik şurubuna banıp çıkmış yeni klip Selfish Jean. Özellikle Aaaaa-Selfish Jean kısmına bayılmamak işten değil. Bu arada tişörtle mesaj anlatma temalı klipler de git gide artıyor bakalım ama hayırlısı. Ver örnek: Justice - D.A.N.C.E ve Just Jack - Glory Days...

2007-06-19T00:09:00.000+03:00

19 OLDUK, YOKUM

Bu hafta -hiç ağzımı bozmamaya uğraşmadan söyleyim- bok gibiydi. Babam beyin kanaması geçirdiğinden hastaneyle bütün bir forma büründüm ve zor günlerin sonunda çok şükür ki iki gün önce yoğun bakımdan çıktı. Tahtaya vurun, dua edin, bi şeyler yapın da kimsenin yakınının başına böyle bir şey gelmesin.

Bu yüzdendir ki bu hafta Sober'da zerre katkım olamadı. Ancak sayı elbette güzel, özellikle festivallere hazırlandığımız şu günlerde festival dosyasına bakmanızı tavsiye ederim. Oldukça eğlenceli.

Sevgiyle ve en önemlisi sağlıkla kalın...

2007-06-11T02:14:00.000+03:00

18 OLDUK, EHLİYET ALABİLİRİZ

Uyuyacaktım uyuyamadım ve klasik pazar günü yazısını yazmaya karar verdim. Cici kapaklı Sober'da benden bu hafta:

Kim Ki O (kucakladım)
Datarock (alkışladım)
Elliott Smith (özledim)

Blog için üç haftada üç yazı. Kahrolsam yeri midir?

2007-06-03T22:15:00.000+03:00

17 OLDUK, TEKLİ SAYILARI SEVERİM

Sober'da bu hafta aklımı okumuşlar, korkunç! Harunayzır Bey'in tavsiyesiyle dinleyip bağrıma bastığım Von Südenfed ile daha bugün bir arkadaşıma "Du ben haftaya bu grubu yazayım" dediğim Battles bir baktım ki bu hafta kapılmış bile. Karınca gibi çalışan bir ekibimiz var; gün geçmiyor ki yüzüme vurulmasın.

Bu hafta pek sevdiğim kavırlara el atarak bir dosya oluşturdum. Tam da buraya tıklayarak ulaşabilirsiniz. Okuduktan sonra indirmeyi de unutmayınız!

2007-05-27T22:10:00.000+03:00

16 OLDUK, TAVŞANLARA BOĞULDUK

Sober'ın yeni sayısında hababam bahsettiğimiz The Automatic röportajını ve cici My Brightest Diamond yazısını okuyabilirsiniz. Cici derken yazıya demiyorum elbette, kendimi övmek ne haddime...

Bu arada umarım blogumun yeni halini beğenmişsinizdir. Canımdan çok sevdiğim şarkıların çaldığı şirin kasetimin yanısıra milyonlarca rengin uçuştuğu bir de kapak ekledim buraya. Kapaktaki resim Oliver Polanski imzalı. Kendisiyle ciddi düşünmekteyim; evlenme teklif edeceğim.

2007-05-27T15:15:00.000+03:00

BİR YOK OLMADI GİTTİ

Burada diziler hakkın da pek fazla yorum yapmadım, hatta bir dizi hakkında blog açıldığından beri ağzımı kilitli tuttum. Ama izninizle üçüncü sezon da bittiğine göre bağırıp çağırma günü bugündür:

Lan Lost, ulan Lost! Yapılır mı bu adama be!! Nasıl bekleyeceğiz şimdi Şubat'a kadar, ayıptır be...

Kustum rahatladım. Çok pis "lan-len"li konuşurum. Çekim eki abisi çekim eki...

2007-05-23T20:29:00.000+03:00

RAOUL IS A ROBOTIC MONSTER

Pek muhterem okur kitlesi,

Geçen cuma bildiğiniz ve bilmediyseniz de günde iki bin defa söylememiz nedeniyle öğrendiğiniz bir konser gerçekleşti: The Automatic.

Neo Discotheque'in bize verdiği yetkiye dayanarak Sober'dan Çınar, Hakan ve ben çok keyifli bir röportaja imza attık. Grup üyelerinden Rob ve Frost (biz James diye çağırıyoruz, kanka olduk heh) ile gerçekleştirdiğimiz ve müzik harici her türlü konuya dem vurduğumuz bu röportajı pazar günü 16. sayımızda okuyabilirsiniz. Hatta yukarıdaki fotoğrafı inceleyerek nasıl bir dayanışma içine girdiğimizi, Türkiye- Galler dostluğunu görebilirsiniz. Fakat ben şimdi konseri anlatacağım sizlere...

DJ Ahmet Musluoğlu'nun The Gossip'ten tutun da She Wants Revenge'e kadar geniş bir skalada çaldığı süper müziklerle başladık geceye. Ön grup Suitcase'in ismini daha önce sıkça duymama rağmen sahnede izleme fırsatı bulamamıştım. Buldum ama keşke bulmasaymışım. The Automatic'i heyecanla beklediğimizden midir yoksa artık gecenin 1'ine gelmiş olmamıza rağmen konserin başlamamasından mıdır bilinmez ama seyirci olarak komple sıkıldık, bunaldık, bayıldık; sıkılmaktan bunalıp bayıldık hatta... Fakat solistleri Deniz'in Hugh Grant'e benzediğini düşündüğümden (sadece ben benzettim de hadi neyse) kendi pembe beynimde müthiş eğlenceli sekanslar yarattığımı söyleyebilirim. About A Boy izleyenler Grant'in sahneye çıktığı bölümü hatırlayacaktır.

The Automatic yerini aldığında arabalar çoktan balkabağı olmuştu bile. Fakat Studio Live'ın delik deşik ses sistemi nedeniyle içinde bir nebze konser coşkusu kalan herkes bir süre "Bu ne yaa!" gözleriyle sahneye baktı. Sonradan ortama yeniden adapte olup içimize punk ve gençlik ateşi coşkusu serptiğimizde ortaya çıkan sonuç muazzamdı gerçi. Röportaj esnasında bilgisayarının başından kalkmaya erinip bir "geek" imajı çizen klavyeci Pennie, sahnede 180 derecelik bir açıyla belirmiş ve mutasyona uğramış idi. Hatta reenkarnasyona uğramış desem daha doğru olacak çünkü kendisi Ramones tişörtü, skinny pantolonu (Çınar'a selam ederim), sarı-pembe saçları ve kimyasal tepkime sonucu ortaya çıkan sara krizine yakın hareketleriyle Sex Pistols vokali Johnny Rotten'ın tıpkısıydı. Sahnede küfretti, mikrofonla jimnastik yaptı, anfilerin üstünde hoplayıp zıpladı ve hatta fotoğraf makinamızın objektifini yaladı. Buraya kadar her şey harika, her şey muazzamdı.

Ta ki Allahın bir grup idiyotekinin Pennie'yi "stage dive" yani "el üstünde taşımaca" sırasında alaşağı edip hırpalamasına kadar... Bu olayı önde olduğum için göremedim; fakat anlatılanları aktarıyorum: Hırpalanan Pennie'cağızımın süt beyazı teni çiziklerle dolmuş. Neyse bodyguard tarafından kurtarılan çocuğumuz sahneye yeniden ulaşmasıyla müziğin üstüne bir on dakika küfretti. Anne ve babaların bu küfürlerden bolca nasibini aldığı dakikalarda iyice çıldıran Rotten 2, kablolu mikrofonu birkaç kez seyirciye fırlatarak kafa göz yardı. Olay pek naif ve efendi Rob'ımızın müdahalesiyle yatışsa da ortalık çoktan karışmıştı. Pennie haklıydı ama; bir kısım izleyicinin adab-ı muaşeret dersi alması şart.

Konserde çalınan şarkılara gelecek olursak öncelikle heyecanla beklediğim Gold Digger kavırının, Monster'ın ve Recover'ın çaldığı anların pik noktası olduğunu söylemek mümkün. Ayrıca konser öncesinde Automatic kayıtlarını dinlerken arkada bağırıp duran elemanın Pennie olduğunu da öğrenmiş olduk; milletçe gururluyuz. Bu arada playlist'in de tam 20-21 yaş arası gruba uygun düştüğünü söylemek lazım. Şarkı isimlerini yemek isimleriyle değiştiren çocuklar (aslında Rob) playlist'i bu şekilde doldurunca ortaya şöyle sonuçlar çıkmış:

- Seriously I Hate You Guys / Seriously I Hate Yoghurts
- Gold Digger / Cold Dinner
- That's What She Said / That's What Sushi Said

Tabii Rob'ın blogunu okumuş olanlar varsa kendisinin içinde "love" geçen şarkı isimlerini "lunch"a dönüştürerek (Lunch Will Tear Us Apart gibi) yayınladığından haberdardır. Komik ve geyik adamlar zati...

Neticede türlü aksiliğe rağmen İstanbul oldukça eğlenceli bir grubu ağırlama şansı buldu. Gelmeyenler o sırada ne gibi mühim işler yaptı merak etmekteyim çünkü gerçekten büyük bir izlence kaçırdılar.
Bu konser yetmedi, bir daha gelsin delikanlılar!!

2007-05-22T17:51:00.000+03:00

KİŞİSEL

Çok yazasım geldi. Aslında onlar hakkında en küçük yargıda bile bulunmaktan imtina ediyorum çünkü kutsallıklarını bozacakmışım gibi geliyor ama bu sefer gardımı indireceğim. The Beatles'a ölürüm efendim!

Küçücük fıçıcıkken eniştem bir yandan Beatles kasetleri koyup dinletirken bir yandan da lisedeyken saçlarını Beatles gibi kestirdiklerini söylerdi. En sevdiği şarkının Let It Be olduğundan bahsederdi; ki benim için sadece bilmediğim bir dilde akıp giden mükemmel notalar dizisiydi bu şarkı. Sonradan İngilizce'yi öğrendiğimde ilk çözmeye çalıştığım şarkı da bu olmuştu zaten. Sonra Yesterday'le büyüdüm bir süre, She Loves You Ya Ya diyerek dans ettim kanepelerin üstünde. Büyüdükçe Across The Universe'in güzelliği karşısında iki damla yaş döktüm; Strawberry Fields Forever ile kendimi çilek tarlalarında gezinirken hayal ettim 4 dk 6 sn boyunca...

Ve bugün yeniden Beatles klasiklerinin evde duran plağını bulup okşamak geldi içimden. Eve döndüğümde ilk işim üstündeki tozu üfleyip pikaptan gelen derin ve cızırtılı sesini yüreğime basmak olacak.

2007-05-22T00:36:00.000+03:00

OKU!

Sera Hanımcığım sobelemiş beni ve bu sobelenme hayatımızı anlattıklarımızdan değil de sevdiğimiz kitapları sıraladığımız daha eğlenceli bir yönden göz kırpıyor. Bakın bakın benim hayatımdan hangi bedensiz ama ruhu benle beraber 20 kahraman geçti:

Letters To Milena - Franz Kafka
The Bell Jar - Sylvia Plath
Ask The Dust - John Fante
The Picture Of Dorian Gray - Oscar Wilde
De Profoundis - Oscar Wilde
High Fidelity - Nick Hornby
About A Boy - Nick Hornby
Speaking With The Angel - Nick Hornby
Rules Of Attraction - Bret Easton Ellis
Une Saison En Enfer - Arthur Rimbaud
Invisible Monsters - Chuck Palahniuk
Emma - Jane Austen
Harry Potter And The Prisoner Of Azkaban - J.K.Rowlings
Empire Of The Wolves - Jean Christophe Grange
L'Etranger - Albert Camus
A Clockwork Orange - Antony Burgess
The Hitchhiker's Guide To The Galaxy - Douglas Adams
Moon Palace - Paul Auster
Lord Of The Flies - William Golding
Notre Dame Des Fleurs - Jean Genet
A Tale Of Two Cities - Charles Dickens

2007-05-20T23:25:00.000+03:00

15 OLDUK, OTOMATİKLENDİK

Bu haftasonu İstanbul'da alabildiğine yorgun ve doğru orantıda eğlenceli saatler geçirdim. En mühim an elbette The Automatic konseri ve öncesinde Sober ekibinden Çınar, Hakan ve benim grup üyelerinden Rob ve James ile yaptığımız röportaj idi. Konseri, yorgunluğumu üstümden atınca anlatacağım. Ama benden küçük çocuklar yüz binlerce euro- dolar-YTL kazanıyor ya ben ona yanıyorum a dostlar!

Bu hafta dergide Jarvis Cocker ve Wilco yazılarımı bulabilirsiniz. Röportaj henüz deşifre etmediğimizden kelli haftaya sayfalarımızda!!

Çok yorgunum, yatacağım.

2007-05-13T21:27:00.000+03:00

14 OLDUK, LA LA LA

Sober bugün 14. sayısını da çıkardı. Bu hafta Mother Mother ve Billie The Vision & The Dancers kritiklerimi; ayrıca Clique'le yaptığım röportajı okuyabilirsiniz.

Bu arada dün Mirkelam konserine gittim. Artık hardcore Mirkelam fanıyım. Hell yeah!

Son olarak tüm annelerin ve anne olacakların anneler günü kutlu olsun. Dergi kapağında daha iyi ifade edemezdik herhalde...

2007-05-08T23:35:00.000+03:00

LITTLE MISS SUNSHINE OF THE SPOTLESS MIND

Çocukken hepimiz ailemizin imkanlarını zorlayacak isteklerde bulunmuş ve çoğunlukla ve "haliyle" reddedilmişizdir. Ama bazen de hiç beklemediğim bir anda babam "Hadi" derdi. "Hadi yapalım istediğini". Bu yüzden kendimi şanslı çocuklardan sayabilirim çünkü boyutum küp şeker kadarken dünyayı olduğundan farklı görüyor ve habire kuru boyalarımla çizdiğim ördek ağızlı insanlarla mutlu bir hayat yaşıyordum. Ve dünya etrafımda dönüyor gibiydi aslında...

İşte Little Miss Sunshine'ı bu yüzden sevdim. Hayatta binbir hortuma yakalanmış aile fertleri ve merkezde duran 1.20'lik Olive'in kocaman dünyası. Olive kocaman gözlüklerinin ardında kase kadar kalmış şirin suratı ve basketbol topu şekilli karnıyla ortada salınan 7 yaşında bir kız çocuğu. Kendisine Little Miss Sunshine isimli çocuk güzellik yarışmasına katılması için teklif geliyor ve ona söz vermiş ailesi maddi imkanlarını ve sabırlarını sınayarak bu sarı cüceyi yarışmaya götürmeye karar veriyorlar. Sabahleyin hep beraber günışığı renkli vosvos minibüslerine binip yola koyuluyorlar. Aile dediğimiz pasta yapan anne, memur baba ve çiçek sulayan dededen oluşmuyor haliyle. Anne (Toni Collette- canım ciğerim) her şeyi dengelemeye çalışan bir terazi, baba kafayı kişisel gelişim programlarıyla bozmuş bir iflas makinası, dede eroinman ve uçkur düşkünü, dayı hayatında her şeyini yitirmiş bir intihar vakası, abi de Nietzsche hayranı - koşullu bir dilsiz...

Yol hikayesinde her şey sapsarı. Yolculuk boyunca yüzümüzden tebessüm eksik olmuyor ama bu demek değil ki her şey süt liman, herkes mutlu. Hayır aslında Olive hariç kimse mutluluğun farkında değil. Ama acı tecrübeler dahi keyifli anektodlarla -aslında mükemmel çekilmiş karelerle- anlatılınca kendinizi film şeritlerine sarılmak isterken bulmanız işten değil. Tam bir bahar filmi, tam bir mutluluğa meyletme filmi...

Filme dair çok keyifli anlar var. Zevkinizi bozmamak adına sadece vitesi bozuk şirin vosvosu ve yarışmadaki korkunççç makyajlı 6 yaş kızlarını söyleyebilirim. Aslında zaten film gülelim diye değil Amerikan düzenini ve güzellik kavramını sorgulayalım diye yazılmış adeta. Bu arada en iyi senaryo dalında Oscar aldığını söyleyerek hedefin yerine ulaşmış olduğunu da belirtmek lazım.

Ayrıca filmde Sufjan Stevens çalması da artı hanesine bir de yıldız ekliyor. Filme en yakışan adamı bulmuş olmaları takdire şayan. Sauntirekte bir de Devotchka var ki tanımayanlar tanısın derim.

Ama ben filmden çıktıktan sonra yalnız başıma sokakları turlarken ne dinleyeceğimi çok iyi biliyordum: Psapp...

Hemen listeden Hi'ı buldum, filmin afişine bakıp son bir kez daha gülümsedim ve 31 derecelik bozkır sıcağında adımlarımı saya saya yola düştüm... Evet, ben de artık baştan ayağa gün ışığıydım...

2007-05-06T20:11:00.000+03:00

13 OLDUK, UĞURSUZ DA NEYMİŞ!

Bu sayı "işte o sayı"! Sanırım Sober'ın en çok gurur duyması gereken gün bugündür çünkü hem içerik olarak hem de Radar'a ısınma turu babında çok başarılı bir sayı duruyor şimdi kırmızı sayfalarımızda. Gururluyum bir ton iki ton kadar...

Bu hafta özellikle Gökhan'ın Radarlive analizine ve Mabbas röportajına, Çınar'ın da Montreal dosyasına bakmanızı tavsiye ediyorum. Bense naçizane iki yazıyla katkıda bulundum:

Björk

The Blow (yerim)

Gidip bir daha okuyayım dergiyi iyisi mi, gölgelerin gücü adına...

2007-05-02T14:23:00.000+03:00

SOKO - I'LL KILL HER

Hani bazı şarkılar vardır, şirinliğiyle sevdirir kendini ama aslında ölesiye güçlüdür ve insanın içine çat diye oturur. İşte Miyet Hanım'ın tavsiyesi üzerine tanıştığım SoKo - I'll Kill Her böyle bir tablo çiziyor. İnsan ölesiye üzülüyor; sözlerini içine çekip SoKo Girl'e "Boşver be cicim!" demek istiyor ama bir yandan da paralize olup o tatlı Fransız aksanına ve gitar melodilesine yapışık halde kalıyor. Aman bir sinirlendim, bir gıcık oldum yine...

Aslında iyisi mi sözlerini yazayım da siz de anlayın ne demek istediğimi:

so, of course, you were supposed to call me tonight
you were supposed to call me tonight
we would have gone to the cinema
and, after, to the restaurant, the one you like in your street

we would have slept together, have a nice breakfast together
and then a walk in a park together, how beautiful, and then
you would have said "i love you" in the cutest place on earth
where some butterflies are dancing with the fairies

i would have waited like a week or two
but you never tried to reach me
no, you never called me back
you were dating that bleach-blonde girl
if i find her, i swear, i swear...

i'll kill her, i'll kill her
she stole my future, she broke my dream
i'll kill her, i'll kill her
she stole my future when she took you away

i would have met your friends, we would have had a drink or two
they would have liked me, 'cause sometimes i'm funny
i would have met your dad, i would have met your mum
she would have said "please, can you make some beautiful babies?"

so we would have had a boy called tom and a girl called susan, born in japan

i thought it was a love story, but you don't want to get involved
i thought it was a love story, but you're not ready for that ...

me neither. i'll kill her
she stole my future, she broke my dream
i'll kill her, i'll kill her
she stole my future when she took you away

she's a bitch you know, all she's got is blondeness
not even tenderness, yeah, she's cleverless
she'll dump your arse for a model called brendan
he will pay for beautiful surgery 'cause he's full of money

i would have waited like a week or two
but you never tried to reach me
no, you never called me back
you were dating that bleach-blonde girl
if i find her, you know, i swear, i swear, i swear ...

i'll kill her, i'll kill her
she stole my future, she broke my dream
i'll kill her, i'll kill her
she stole my future when she took you away
i'll kill her, i'll kill her
she stole my future, she broke my dream
i'll kill her, i'll kill her
she stole my future when she took you away

man, i told you, you know, if i find her, i really, i, i mean, i'll kill her, for real!
it's like for sure, you have to know, uh, i mean, you know, i can do it, man,
i'll kill her.

2007-05-01T23:39:00.000+03:00

RENKLİ MİSİN RENKSİZ Mİ?

Hani bazı klipler vardır; şarkı güzeldir ama klibi "the güzellest"tır ve ıssız adaya düşseniz o adanın böyle bir yer olması gerektiğini düşünürsünüz. Hah işte Simian Mobile Disco'nun It's The Beat'inin tarafımdan gördüğü muamele budur. Adamın biri kalemle çizilmiş dünyasında bir gece vakti çıkar karşımıza, The Sims eşyaları gibi eşyalardan oluşan evinde dolanıp durur, sonra güneş doğar ve pastel boyadan çıkma renkler etrafı basar...

Grup zaten çok eğlenceli fakat bu klipte artık "eyh bea!" diyorum. İyi ki renkler var diyorum. Bir ara böyle zekice hazırlanmış kliplerin listesini çıkarmalı diyorum. Diyorum.

2007-04-30T00:31:00.000+03:00

12 OLDUK DÜZİNE HESABI

Bu pazar dergimizin süper kapaklı 12. sayısı çıktı. Alışkın olduğunuz gibi yazılarım:

Tori Amos

Peter Bjorn and John

The Gossip

Sevgi, saygı benden yana...

2007-04-27T23:50:00.000+03:00

UFF ME UFFIE!

Mini mini bir kız doğmuştu
Ahlaksızın teki olmuştu
Aldım onu playlist'ime
Cik cik cik cik ötsün diye
Pır pır ederken canlandı
Dans pisti doldu taştı!

(Uffie'nin üzerimde yaptığı tahribat üstte de gördüğünüz üzere ilkokul şiirleri yazmaya itiyor beni. MSN iletilerimde Uff Me Uffie! yazdırıyor, etrafta cırcır böceği sesimle şarkılar söyletiyor.)

Öncelikle belirteyim, bu yazı tembelliğimden kelli normal tarihinden üç ay sonra yazılmıştır. Fakat bu üç ay içinde Uffie'ciliği hiç bırakmadığımdan ilk günkü kadar tazecik kullanabiliyorum kelimelerimi. Ve ulusal Uffie temsilcisi olarak bu ismi duymamış, çatlak çocuğun kırık çıkık melodilerine maruz kalmamış herkesi kanatlarım altında toplamaya niyetleniyorum.

1987 doğumlu Miami kızı 2005 yılında Myspace sayesinde Nebula patlamaları yaşadığı günden bu yana bir şekilde her Allahın günü sızıyor dans pistlerine. Önce Pop The Glock ve Ready To Uff geliyor; ardından Hot Chick ve In Charge. Henüz albümü çıkmamış bu çıtır soğan halkasının son şarkısı Dismissed ise yakın tarihte kulağımızda yankılanmaya başlıyor. Albüm çıkmamış dedim ama bu çıkmayacak manasına gelmiyor cicim. Yazın bol kıpraşımlı, elektrik yüklü bir adet Uffie kaydı bizi bekliyor olacak.

Uffie'nin tarzını şöyle anlatabilirim. Paris Hilton'ın az daha zekisini düşünün! En az Paris kadar "bitchy" yani "kaltak" bir kız kendisi. Üstelik alabildiğine ağzı bozuk. Şimdi genç dimağlara kötü örnek olmamak için İngilizce özünü bozmadan anlatacağım. Örneğin Hot Chick'de "I like this cold ass bitches I ain't ready to suck" diyerek yeni bir Lewinsky skandalına doğru yol alıyor Parisuffie; dokunulmazlığını ilan ederken yaklaşanı yakarım diyor Demet Akalınvari. Ya da Ready To Uff'ta olduğu gibi "Uffie'yim ben, kim sandın!" diye haykırarak yine yaklaşanı yakarım imajı çiziyor.

Gelelim şahsi favorim Pop The Glock'a. Bu şarkıdaki birkaç dizeyle "YÜRÜ BEAHH!" diyerek dinlemeye başlamıştım zaten Uffie'yi, ki kendisi "Benim işim bu, seksiyim tamam mı? - Anladıysan kes sesini. - Taş gibi vücudum var diye suç benim mi?" demekte olup Paris'liğini tam olarak burada kanıtlıyor zaten. Ancak işin içine sevgilisi Feadz'in (Feadz iz bangin!) elektronik düzenlemeleri girince Uff meretinin ufak tefek liseli bir çömezden çok daha fazlası olduğunu anlıyorsunuz.

Bu şirret hatunun keyfini çıkarmanızı ve karşılaştığınız her ortamda dansınızı esirgememenizi şiddetle tavsiye ederim. Hem kimbilir, belki canlısıyla karşılaşacağımız gün de pek yakındır. İşte o zaman "Partinin yıldızı benim, sana ne oluyor be kızım!" diye karşınıza çıktığında "Waç ya sayin' bitch!" deyin de havanız olsun. Sonra kavga çıksın; bize eğlence doğsun.

2007-04-25T14:01:00.000+03:00

BİR FOTOĞRAF ÇEKİNEBİLİR MİYİZ?

Mirkelam çok tatlı bir şarkı yapmış. Aslında bir hafta önceye kadar kendisini sevip de sevmiyorum sandığımdan şarkıya da aynı muameleyi yapmıştım fakat geçenlerde bir an televizyonda duyunca gözlerimi kaldırıp klibine baktım gayri ihtiyari. Ay ne sevimli bir şey çıkmış öyle! Polaroid fotoğraf kareleri içinde yanakları sıkılası yeşil Mirkelam çeşitlemeleri ve bir sürü bir sürü figüran pozveren. Sözleri de tam havuz dibi şezlong keyfine eşlik edecek şekilde tasarlanmış. Özellikle şu kısım:

havuzun kenarında
deniz arka fonda
keyif almış bizi
gülmekten ölmekteyiz

Muhtemelen ilk dinleyişte burun kıvıracaksınız ve sonra siz de bir gün havuzun kenarında deniz arka fondayken "aslında güzelmiş bu be!" deyip kendinizi kaptıracaksınız. Hah işte o zaman kulağınızda derindeeen gelen sesim çınlar inşallah: Bir fotoğraf çekinebilir miyiz bayım/bayan?

2007-04-22T19:06:00.000+03:00

11 OLDUK, OBEZİZ!

Bir pazar akşamı rastladım size. Sevinçli bir telaş içindeydiniz ama Sober'ın 11. sayısını okumayı ihmal etmediniz. Yok dergiyi okumayıp bloguma geldiyseniz o zaman ev sahibesi olarak vazifem size ulaşım kolaylığı sağlamaktır.

Bu hafta İpek Yolu artı Ekvator uzunluğunda bir Arctic Monkeys yazısı yazdık Hakan'la. Bir de reenkarnasyona uğrayıp yeniden doğmak istediğim şehir Sheffield'la ilgili bir dosya hazırladık. Ayrıca bi danecik Brett Anderson'ın albüm kritiği ve Fransız süper grup A Red Season Shade'le yaptığım röportaj da bu sayıda bulunmakta.

Amma çok çalışmışım; prim isteyeceğim.

2007-04-16T00:36:00.000+03:00

MUM ÜFLEMECE

Değerli Şuanburayıokuyanlar,

Blogumun birinci yıl kutlamalarına hoşgeldiniz. Açılış konuşması için kendimi kürsüye davet ediyorum.

Bir yıldır kullanımda olan Pretty Girls Make Graves'te kah müzik yazdım kah müzik. Sizler de yeni ya da eski konuklarım olarak kelimelerimden yediniz, benzetmelerimden içtiniz. Belki sinirlendiniz belki güldünüz ama biliyorum ki ihmalkar olmadınız. Hepinize çok teşekkür eder, hediye olarak yeni grup ve şarkı önerileri beklerim.

Ayrıca dün gerçekleşen Cumhuriyet Mitingi ile ilgili birkaç kelam söylemek istiyorum. Öncelikle tüm katılımcıları yürekten, ama klişe laf olarak değil ciddi ciddi taa yüreğimin dibinden tebrik ediyorum. Hiç olay çıkarmadan 1 milyon kişi birbirine saygı duyarak, tepkisini göstererek ve en önemlisi inanarak yürüdü. Arşa giden bayraktan tutun da Türk halkının yaratıcılıkta sınır tanımadığı "Ampul Tayyip" gibi sloganlara dek her şey gülümseten tuhaflıkta idi. Müstakbel cumhurbaşkanımızın bu sözde "50.000" kişinin açık tepkisine rağmen kafasının dikine gideceğine emin olsam da bu başkaldırıyı görmek bile yetti. Umarım bir daha asla sokaklarda cumhuriyeti savunmak zorunda kalmayız.

Nice paylaşımlı ve duyarlı yıllara...

Ezgi

2007-04-15T19:04:00.000+03:00

10 OLDUK BÜYÜMEKTEN YORULDUK

Lafı kısa keselim. Sober sayı 10. Kapakta en sevdiğim meyve Erlend Oye. Ne yazdım peki?

Kings Of Convenience
Laura Veirs

Lafı kısa kesmeyelim. Canım canım arkadaşlarım İstanbul'dan kalkıp geldi ve keyif yapmaktayız iki gündür. Pazarları hiç bitmese, onlar hiç gitmese keşke...

2007-04-12T21:40:00.000+03:00

HASTANEDE YÜZ DELİ

İzin verin de Scrubs'ı kucaklayım, sıkayım sıkayım!
Bugünkü bölümün (S06E06) adı My Musical idi. Bir kadının parkta düşüp kafasını yere çarpmasıyla o andan itibaren her sahneyi müzikal olarak görmesini anlatan bölümde tüm oyuncular eksiksiz şarkı söylüyor ve dans ediyordu. Sanırım hayatımda ilk defa bir dizi bitmesin istedim; yarım saat yerine günlerce sürsün, beni de kadroya alsınlar diye dilek tuttum. Ama bitti. Ve gece tekrarını izleyeceğim.

Özellikle Carla ile Turk'ün müthiş komik tangosunu içeren She's Dominican, bütün hastane personelinin Grease dansları icra ettiği Friends Forever, dışkı ile ilgili yazılmış en komik şarkı Everything Comes Down to Poo, Dr. Cox'un J.D'ye saydırdığı You Annoy Me ve elbette daha önce de izleyip gülmekten vileda gibi yerleri sildiğim Guy Love izlenmeli!

Bölümdeki şarkılar sırayla:

1) Welcome to Sacred Heart
2) Everything Comes Down to Poo
3) We're Gonna Miss You, Carla
4) You Annoy Me
5) When the Truth Comes Out
6) Guy Love
7) She's Dominican
8) Friends Forever
9) What's Going to Happen

Diziyi sevseniz de sevmesiniz de bu bölüme mutlaka göz atın, bağrınıza basın, bu rüya gibi bölümden mahrum kalmayın.

2007-04-11T21:08:00.000+03:00

HİPAPÇILIK OYNAYALIM MI?

Bir varmış bir yokmuş. Kuzey Londra'lı sarışın delikanlının biri çıkınına plaklarını doldurup ışıltılı şehir merkezine kaçmış. Günlerce, aylarca, yıllarca çalışıp didinmiş. Müziğe para yatırmak için çiçekçilikten bulaşıkçılığa her işi yaptıktan sonra yalnızca geceleri "Saturday Night Live"cılık oynayamayacağını farkedince tüm birikimini ortaya koymuş veee... İngiltere yeni The Streets'ine kavuşmuş. Karşınızda Jack. Just Jack.

Jack'le aramızı MTV yaptı. Öfleyip pöfleyerek geçirdiğim gecelerden birinde tv'de gördüğüm "exclusive" ibaresiyle dikkatimi çeken genç adam oldukça "catchy" bir melodi yakalamıştı ve "Now why'd you wanna go and put starz in their eyes!" diyerek bir anda bünyemi gaza getirmişti. O gece teknolojik yardım alarak şarkının ismini telefonuma kaydettim ve uykuya daldım. Sabah kalktığımda bu melodikaya kaldığım yerden devam ediyordum. Azmedip buldum, ipod'uma koydum ve o günden beri uyandırma servisi olarak kendisini kullanmaktayım. Zaten yıldız obsesyonum var kardeşim, içinde yıldız geçen her şeye liken gibi yapışıyorum (Yıldız Tilbe dansı da dahil). Bu durumda Starz In Their Eyes'ı sevmemek için ne yapabilirim ki?

Evet, itiraf köşesi. Just Jack'in sadece iki şarkısını biliyorum. Ama ikisine de Buda heykeli muamelesi yaptığımdan gönül rahatlığıyla diğer paragrafı cici Glory Days'e ayırabilirim.
Blur'ün Parklife'ı gibi bir şarkı düşünün, şimdi yeteneğinizi kullanıp bunu hip hop'a çevirin. Aferin, oldu. Şarkıyla ilgili gözlemim bu kadar, öyleyse can attığım kısma yani klibine geçebilirim.
Psapp'in bir lafı var "Sesini su yapıp içmek istiyorum" diye. Hah işte, bu klibi su yapıp litrelerce göndermek istiyorum vücudumun her köşesine. Klipte Jack her dize için ayrı tişört giyiyor. Örneğin woman dediğinde kadın başı var tişörtünde, "ben" dediğinde kendisi çıkıyor. "Naked" diyor ve evet kameralar karşısında soyunuveriyor. Şarkının nakaratında ise Ok Go'dan sonra ilk defa fena halde icra etmek istediğim bir dans çıkıyor karşıma. Özellikle "salla bebeğim" ve "çok fena şaşırdım!" figürleri harika. Bakın bakın hemen aşağıda!

Bitti.

2007-04-10T18:44:00.000+03:00

Merakla beklediğimiz, heyecandan tırnaklarımızı yediğimiz Radarlive kadrosu nihayet az önce açıklandı. Aşağıdaki liste benim bildiklerim, eksikleri siz tamamlayın.

Yerli Performans

Replikas
Neon
Clique
Grangulez
TNK
Popcorn
Fungu
Sakin
Gevende
Fuat
Duman
Babazula
Supercharger

Yabancı Performans

James
Marilyn Manson
Nouvelle Vague
Beirut
CocoRosie
CSS
The Rapture
Joan As A Policewoman
Plan B
Radioslave
Apparat
Easy Star All-Stars
The Horrors
The Rakes
Peter Björn and John + Victoria Bergsman
Juliette and The Licks
Piano Magic

İsimlerin bir kısmını Türkiye'de zaten bir sene içinde görmüş olmakla beraber yine de "Oha!! Beni de getirseydiniz!" diyorum yüksek müsaadenizle.
Özellikle yerli isimler kategorisine üç adet canım ciğerim grubu soktuktan sonra (Neon, Clique ve Grangulez) üstüne de James, evet evet ağlayacağım, gibi bir grup açıklanınca gözlerim dolu dolu oluyor bilinmez niye. Kalan kısmının %77.3'ünü duymuş olduğumdan şaşkınlık yaşamamakla beraber listeyi yeniden saymak oldukça keyif verdi.

Sağolun varolun pek sevgili Radar ekibi...

2007-04-08T16:30:00.000+03:00

9 OLDUK, DAHA DA BÜYÜDÜK

Aman da benim blog'um öksüz mü kalmış, aman da haftadan haftaya yazı mı çıkarmış. Tembelliğimden ötürü özür dileyerek geçen haftanın tıpatıp aynısı bir maruzatla karşınıza çıkıyorum bu 20 derecelik pazar gününde.

Evet, Sobermag. Bu hafta gözlerimi çekik yapıp kendimi Japonlara ve kendini Japon hissedenlere ayırdım. Kaltak Yoko Ono ve bayılınası Fujiya & Miyagi'dir konuklarım.

Söz veriyorum, bu hafta daha çok çalışacağım örtmenim.

2007-04-01T14:40:00.000+03:00

8 OLDUK BÜYÜDÜK

Yine pazar. Yeni bir Sobermag haftası başlıyor. Sekizinci sayımızda sürpriz 1 Nisan kapağımızla karşınızdayız.

Bu hafta dergide CocoRosie ve Pinhani yazılarımı okuyabilirsiniz. Bir de bu sayı pek keyifli olmuş, moda sayfasına özellikle dikkat ediniz!

Hem CocoRosie hem de moda yazısını okurken CocoRosie'den Japan dinleyiniz.

2007-04-01T14:29:00.000+03:00

SÖZ VE MÜZİK

Bahar bünyeye cemre düşürdü düşüreli dengesiz bir mutluluk içerisindeyim. Öyle ki romantik komedilerden haz etmeyip kanlı bıçaklı delikli deşikli filmler seven yapıtaşlarım bir anda "Hugh Grant isterim Drew Barrymore isterim!" diye haykırmaya başladı. Üstüne bir de pek tatlı bir lavanta çiçeğinin tavsiyesi gelince ani bir kararla Music And Lyrics'e gitmeye karar verdim.

Film tahmin edebileceğiniz gibi baloncuktan ibaretti. Basit bir hikayeden fazlası belirmedi. Ama ama... Bayılırım baloncuklara!

Az önce basit diyerek özetlediğim hikayeyi açayım: Hüuğ abimiz 80'lerde patlamış bir pop grubunun üyesidir. Bugünün Britney Spears-Shakira karışımı tineyç pop yıldızı Cora kendisinden yeni albümü için spiritüel bir şarkı yazmasını istediğinde hemen atlar; fakat bir eksiği vardır: İlham. Besteler havada uçuşsa da sözler çıkmamaktadır. Ve fakat şans eseri çiçeklerini sulamaya gelen (Hayır, Kamer Genç'le akası yok) Duruğv şekerlemesi ile tanışır ve ondaki yeteneği farkeder. Kimyalar uyuşur, şarkı için hummalı bir çalışma başlar...

Evet evet, tahmin edebileceğiniz üzere filmde tüm klişeler mevcut. Ama o yeniyetme şarkıcı Cora'dan tutun da Hugh'un seksenlerde yaptığı danslara kadar her şey çok şirin-şeker -çiçek-kelebek idi. VH1'ın Pop Up Videos programına yapılan göndermeler de çocukluğumu hatırlatarak farklı diyarlara taşıdı beni. Üstelik şarkılar da dile dolanacak kadar zilliydi. Şu anda Pop Goes My Heart dinleyerek Pulp Fiction dansı yapmaktayım ama asıl alamet-i farikanın Drew - Hugh düeti Way Back Into Love olduğunu söylemem lazım.

Aç paragraf. Drew Barrymore her filmde oynayıp habire gülümsesin. Kapa paragraf.

Aç paragraf. Drew Barrymore filmde kullandığı tüm kıyafetleri ve saç modellerini bana bağışlasın. Yalvararak kapa paragraf.

Eğer vaktiniz bolsa ve siz de bahar dolayısıyla sevgi zehirlenmesi yaşıyorsanız bu filmi sakın kaçırmayın. Film boyunca suratınızdan eksik olmayacak bir gülümseme yanınıza baki kalsın.

Son sözüm İngiliz lokumuna: Nedense varlığına katlanamıyormuşum gibi geliyor ama ben seni About A Boy ve Love Actually'de de çok sevmiştim zaten Hugh'cü/um. O aksanından pasta yapar yerim!

2007-03-25T17:28:00.000+03:00

AYIK KAFAYLA OKUNACAK YEPYENİ ŞEYLER

Hafta geçmiyor ki Sober'a yeni yazılarım düşmesin. Link vereceğimdir, okumayana küseceğimdir.

Grinderman
Arctic Monkeys

2007-03-23T13:39:00.000+02:00

80-90

Bu aralar biraz tembel tenekeyim, ama yine de tıngır mıngır tıkırdıyorum. Yeni tıngırtım malum new rave çılgınlığından çıkma eciş bücüş garip bir çocuk: Calvin Harris

Kylie Minogue ve Faithless'la çalışan İskoç kanlının "Acceptable In The 80s" klibiyle MTV'de karşılaşıp üstüne bir de "I've got love for you if you were born in the 80s" dizesini duyunca 80'ler jenerasyonuna dahil bir insan evladı olduğum için içimde patlayan baloncuklara kayıtsız kalamadım.

Calvin'in neonasit renkli, doldurulmuş hayvanlı, havalı saçlı, tapınası danslı klibini buraya koyuyorum ki eksik kalmayın diye. Ben zaten eksiğim bu aralar, siz tamamlayın boşluğumu...

2007-03-18T15:28:00.000+02:00

BU PAZARLARIN BİR ANLAMI OLMALI

Sober'ın altıncı sayısı bugün mini mini bir tıkla ekranınızda belirecek. Haşin bir hafta olduğunu söylemek lazım; herkesler muhtelif grup seçip laf geçirmiş. Benim lafım The Frames'e.

Tabii ayrıca Patrick Wolf yazım var ki pek süt liman. Onu da okuyun lütfen.

Son olarak şu yukarıda gördüğünüz sevimli elmadan bende de var artık. Adını Joe koydum. Music is my boyfriend diyorum!

2007-03-18T03:14:00.000+02:00

SÖYLE KAÇ YAŞINDASIN?

Gripin ne hayatımın grubudur, ne albümlerini dinlemişliğim vardır, ne de destek çıkıp sahnelerini görmüşlüğüm... Ama canımı acıtıyor bu aralar çok fena.

Adamlar Böyle Kahpedir Dünya diye bir şarkı yapmışlar yeni albümlerinde. Hani utanmasam midemdeki krampların hesabını soracağım kendilerine. Böyle göz pınarı denilen nahiyelerim dolu dolu oluyor, içimde bir ürperti şehir turu atıyor. Hemen açıveriyorum tuzlu su musluklarını mekana veya yanımdaki şahsa bakmaksızın...

Sözlerini yazmayacağım çünkü cimciklenme hissim geri dönsün istemiyorum. Bunun yerine gidip kendiniz keşfedin her mısrayı, çarpıp toplayıp hesaplayın kaç yaşında olduğunuzu...

Klibi ise şarkıyla eşit derecede bir hüzün yumağı. Bunu izlememezlik ederseniz yakarım çıranızı!

Hadi durmayın ağlayın ağlayın. Açılırsınız belki...

2007-03-14T16:53:00.000+02:00

Air mı geliyormuş yani Masstival'e? Ama o zaman "maalesef" gidilmesi farz oldu ki...

14 Temmuz'u şimdiden kendinize ayırın. Biraz temiz hava almanın zamanı geldi ne de olsa...

2007-03-12T00:58:00.000+02:00

MUHTEŞEM DÖRTLÜ

Bugün pek bir müjdeli geldim karşınıza. Ağzımı öyle böyle hayra açmayacağım, herkes kendine pay çıkarsın.

1- Çingene kanı taşımadan Romen müziği yapmayı başaran Beirut, Radarlive kapsamında temmuz ayında İstanbul'u ışıldatacak. Haber için The Modern Way'in yanaklarından öpüyorum.

2- 11 Nisan'da Türkiye'de olacak I Am Kloot'un yanına Elbow da eklenmiş. Gidilesi...

3- 12 Nisan'da Babylon'da sahne alacak Deerhoof'un ön grubu pek sevgili Grangulez olacakmış. Helal size çocuklar!

4- Sober'ın beşinci sayısı çıktı. The Fratellis ve The Whitest Boy Alive yazılarımı tam da şuradan okuyabilirsiniz.

Sevgiyle yoğurdum hepinizi...

2007-03-10T16:29:00.000+02:00

BEN COCO OLAYIM SEN ROSIE

Ocak ayında bu sayfalarda CocoRosie kediciklerinin yeni albümlerini karnaval edasıyla kutlamış, Nisan'da yeni şarkılara kavuşacağımızı belirtmiştim .Ancak albüm yedi aylık olacak ki daha piyasaya düşmeden evlerde doğuverdi. İllegal de olsa zafere ulaşmanın keyfini yaşadığım şu son bir haftadan çıkaracağım ders: Pişman değilim. Belki biraz...

Öncelikle baştan ümidinizi kırayım. The Adventures Of Ghosthorse and Stillborn debü albümün güzelliğine erişememiş. Yine de esrarengiz bir değişim var ortada, toytronika'yı az buçuk bırakan kızlar daha önce de duyurulduğu gibi hip hop'a eğilim göstermişler. Eh yaş bir ağaç olmadıkları için bu eğilim biraz sırıtmış haliyle. Üstüne bir de işin içine Sierra'nın operacılığı girince deneysel olduğu kesin bir aşure çıkmış ortaya. Her şey karışık, her şey havada... Beş duyu organına hitap eden (kaptığım gibi bağrıma bastığım Japan gibi) şarkılar yok değil, fakat yine de fazla soyut sularda yüzmüş bu sefer bizimkiler...

Albümdeki şarkıları şöyle bir elden geçirecek olursam ilk sıra Japan'e ait. Albümü dinleyenler de genelde en sevdikleri şarkının bu Uzakdoğu ninnisi olduğunu söylüyor. Özellikle "Everybody wants to go Japan" dizesi insanı Japonya turuna yazılmaya itiyor. İşin içine bir de minik, cırtlak kız sesi girince ortalık hepten bir Capon çizgi filmine dönüyor. Ancak sözlere baktığımızda aslında fena halde ülke eleştirisi yapıldığı görmek mümkün. Örneğin "Herkes Irak'a gitmek istiyor, ama dönüş yolu yok" gibi. Sonlarda ise opera kanalı Mezzo'ya bağlanıyoruz ey canlar, dikkatli olunuz!
Yine yanağı sıkılasılar arasında ismine bayıldığım Rainbowarriors var. Elimdeki shaker'larla eşlik edip durduğum ve şarkının ilk dakikasında evin içine dalan hayali attan da nasibimi aldığım şarkı gerçek bir rap eseri olmuş. Da niye rap olmuş o kısmını çözebilmiş değilim henüz.
Werewolf'da tanıdık bir isim eşlik ediyor kızlarımıza.İstanbul konserinde sesiyle tanıştığımız Kevin Lyttle. Bu ürkünç fonlu melodikanın sözleri de maceralı dönem filmlerini aratmıyor. Fena halde Techno Love Song'a benzediğini de eklemek lazım...
Mini mini Bloody Twins ise rüzgar çanı ile başlayan bu uykuya dalma müziğinde şeker tadı bırakıyor ağza. Biraz da Türk Sanat Müziği'ne benzettim ben ama muhtemelen bu benzetmeyi yapan tek insan olacağım.

Gelelim ticari kaygılara. İlk single olması muhtemel Promise bilmem ki, ee nasıl desem, fena değil... Yine hip hop suyundan yudumluyoruz, yine karanlık denizlere yelken açıyoruz ama beklediğimiz tadı alamıyoruz.

Anlayacağınız bu sefer bir "ara albüm"den öteye gidemiyor bu konsept çalışma. Ama sırf isimlerinin hatrına uzun süreler yaraya tuz basar gibi dinleyeceğim bu hayalet hikayelerini. Benim hala umudum var, isyan etsem de istediğim kadar...

2007-03-07T15:02:00.000+02:00

60'LARDA BİR ÇAY PARTİSİ

Evimde oturmuş burnumu çeke çeke pencerenin önüne tünemiş kedileri izliyorum. Bahar geldikçe güzelleşiyor bu semt, ama bahar da nezle yapıveriyor adamı. Olsun, hoşgeldi... Bir kase sıcak şehriye çorbası ve burun damlası eşliğinde huzuru bulduğum şu saniyelerde bana eşlik edecek tek bir ses seçtim ve sizinle paylaşmaktır tek isteğim. Güneş yüzlü El Perro Del Mar, sen de hoşgeldin...

İsim İspanyolca'da "denizin köpeği" demek ama kızımız İsveç menşeili Sarah Assbring (soyadına tüküreyim bu arada). Huzuru simgelediğini düşündüğü El Perro Del Mar mahlasıyla kucağımıza düşen Sarah'nın 60'lara takılıp gitmiş şirin müziği ile adaçayı yudumlar, yogiliğe adam atar gibi bir sakinlik kaplıyor içinizi. Şeklen de fena halde Twiggy'ye benzemesi zaman makinesinin icat edilmiş olabileceği hakkında şüpheye düşürüyor beni.

Look! It's El Perro Del Mar! ve El Perro Del Mar adında yumuşacık iki albümü bulunan bu retronun minimalizmini de albüm isimlerinden farketmiş olmanız lazım. Ben Franz Ferdinand albüm isimlerine benzettim, aklımın bir köşeside de Nelly Furtado'nun Whoa! Nelly'si kaldı. Ama ünlemleri sevdiğime göre "Dikkat kaya düşebilir!" isimli bir albümü bile bağrıma basabilirim. Saçmalamalardan uzaklaşıp hemen El Perro Del Mar'a bakalım ve şarkı önermeye geçelim.

1- Party: İşte bu güneş yüzlünün en kuvvetli ışığı. Come on over baby, there's a party going on...
2- Dog: El Perro demişken bunun İngilizce'sini de anmadan edememiş kızımız belli ki...
3- Candy: Şeker şarkı Candy... Hepimizin önüne cicili bicili şekerler döküyor.

Neticede siz de dinginlik peşindeyseniz ve davullardan mavullardan sıkılmışsanız biraz temiz hava alın. Bunun için deniz kenarına mı inersiniz, benim gibi pencere önüne mi tünersiniz bilmiyorum ama her koşulda kulağınızda El Perro Del Mar tınlasın...

2007-03-04T14:27:00.000+02:00

Bu hafta sobermag.com'da Kaiser Chiefs yazımı bulabilirsiniz. İyi Ruby'lenmeler...

2007-03-04T13:58:00.000+02:00

ACOUSTIC LADYLAND - CUTS & LIES

Cazın karanlık tarafa değil de ışıltılı tarafa geçişini kutlayacağımız gün bugündür. Saksafonların hüzünden uzaklaşıp neşeyle karışık bir sarhoşlukla çınladığı, konuk vokal olduğunu öğrendiğim hanım kızımızın klipte altmışlardan kopup gelmiş sarı elbisesiyle bünyemi bizzat sarstığı, aralarda verilen "es"lerle Franz Ferdinand, kalan kısmıyla kafası bin dünya olmuş Ella Fitzgerald kokan bu şarkının önümüzdeki aylarda fena halde hit olacağından eminim. En azından kendi pleylistimi coşturma konusunda plaketlendirilmesi gerektiği kesin...

İzleyin, izletin, dinleyin, dinletin.

2007-02-27T00:02:00.000+02:00

HELSINKI'DE BEŞ MİNARE

Kuzeyden babam çıksa yerim mottosu farklı bir yol alıyor. Eskiden sadece memleket bazında kuzeyli diye çağırdığımız adamlar artık kıtalarına bakmaksızın kendilerine farklı bir şehir ismi koyup ortada salınıyor. İsveçli I'm From Barcelona'nın ardından bugün bir ters orantı var karşımızda. Ve bu sefer tombaladan çıkan babamız Avustralya doğumlu, Helsinki'den ilham alan bir mimar. Üstelik genlerine şükredeceğimiz kadar da fiyakalı...

En küçük yapıtaşımız olan notaların çocukluk hissi Architecture In Helsinki'nin başlıca karakteristiğini oluşturuyor. Şarkılar çoğunlukla süt gibi ve hatta ruh gibi geziniyor. Su sesi gibi dinlendirip kuş sesi gibi cıvıldatıyor.

2003 yılında debü albümleri Fingers Crossed ile zaman yolculuğuna başlayan grup bugün 2006 tarihli We Died, They Remixed ile virgül attığı bu yolculukta altmışlarla ikibindoksanlar arasında gidip gelmekte.
İncelememize altmışlar yelpazesinden bir örnekle, yani Maybe You Can Owe Me ile başlayalım. Tatlı The Velvets esintilerinin Psapp'le birleşmesinden doğan çocuk gibi bu şarkı. Cinsiyeti kız olsa gerek.
Hadi biraz el çırpıp yetmişlere kayalım. Baloncukların patlayıp durduğu The Owls Go'da sevimli bir genç kız vokali duyuyoruz. Fonda yöresel kaşık sesleri akordeonla dans ederken TRT çocuk korosu da baykuşları kovalıyor. Sanırsınız bir dağda bir tarladayız, sanırsınız bir yaşındaki çocuğun bile dile geldiği şarkıda torun torba göbek atmaktayız.
Haydi hop, ikibin bilmemkaçlara atlayalım Do The Whirlwind ile! Madem retro çağlarda yaşıyoruz, o zaman ikibin bilmemkaç dediğim dönemin birebir altmış kopyası olduğunu da belirtmeden geçmeyim. Ama elektroniğin altmışlarda kömür ütüsü manasına geldiğini düşününce işte bu yüzden bu şarkıya retro demek durumundayım, iki tarafa da ait değil çünkü. Ama çok şeker; yanaklarını sıkasım geliyor.

Devir çizgi film ruhunu koruma devri. O zaman I'm From Barcelona gibi sevdiğimiz bir grubun Helsinki'deki müzikal ikizinden gelen çağrıyı değerlendirmek gerekli. Sürrealist bir soyağacı gibi oldu farkındayım ama hepimiz Adem'den gelmedik mi sonuçta?

2007-02-25T16:16:00.000+02:00

AYIK KAFAYLA OKUNACAK ŞEYLER

Blog'uma kardeş geldi. Bu hafta itibariyle başarılı haftalık onlayn dergi sobermag.com bünyesinde yer almaktayım. Henüz 3. sayısı çıkmış olmasına rağmen yazarlarının eve gönderilen çiçeklerden ve üstüne dökülen güllerden başını kurtaramadığı haberini aldım. Eh selebriti olmak için farklı bir ruh taşımak lazım neticede...

Bu sayıda Guillemots yazımı bulabilirsiniz. Bundan sonra daha neler neler de bulabileceksiniz.

2007-02-21T13:50:00.000+02:00

2007-02-14T15:29:00.000+02:00

ÖL VALENTINE!

Pek kıymetli okurlar, yazarlar, çizerler... Hepinizin sevgililer günün kutlar, sevgilisi olanların bu kutsal günde kapı dışarı çıkmamalarını dilerim. Sinirimiz bozuluyor, asabileşiyoruz mütemadiyen.

Kendi kendime Placebo'nun Taste In Men'inden "I'm killing time on Valentine's, waiting for the day to end" dizelerini mırıldanırken tüm aşıklara "Love Will Tear Us Apart" armağan ediyorum. Ühühü...

2007-02-07T19:57:00.000+02:00

RENKLİ UZAY DANSI

Asit çağını geçeli yirmi yıl oldu, ancak asit görünümlü indie rock yapmak şimdinin çocuklarının işi. Klaxons da bu neşeli, rengarenk gürültünün en göze çarpan temsilcisi. Eğer fosforlu pembe, yeşil, sarı kıyafetlerinizi giymişseniz ve ateşlemeye hazır konumdaysanız başlayalım.

2005 yılında kurulan grup damarlarında neon rengi kan dolaşan üç gençten oluşuyor. Bu güzel sanatlardan çıkma gençler (en azından biri) yarattıkları müzik ve renk devrimi ile "Turuncu Devrim de neymiş!" dedirtiyor. Londra'nın tozlu sokaklarında kurulmalarından yalnızca iki ay sonra plak şirketiyle sözleşme kapmaları Klaxons albenisinin bir kanıtı.

Eylül ayı civarında The Modern Way sayesinde tanıştığım grubun debü albümü "Myths Of The Near Future" Ocak ayının sonunda piyasaya çıktı. Bu sayede uzaylı gençlerin myspace'iyle yaşadığım birlikteliğe son verip albüm kokusunu çekebildim içime. J.G Ballard'ın ünlü bilimkurgu romanıyla aynı adı taşıyan albüm sci-fi ninnilerden oluşan bir müzik kutusu sanki.

Öncelikle adrenalin seviyesini bungee jumping+parasailing+Everest'e tırmanmaca olarak tanımlayabileceğim Golden Skans'in dinlenmesini salık vereyim. Klibiyle de neo-çılgın-disko-sirk ortamını şenlendiren ve simlerle kurdelelerle samimiyetimi arttıran şarkı altın rengi bulutlara çıkartıyor insanı.
Radiohead'in kutsal Paranoid Android'inden sample'lar içeren Atlantis To Interzone, klibinde gözünden fosfor yeşili sıvılar saçan bir adamın hikayesi anlatılmış "Allahımbunasılbirşarkıdırdansetmedenduramıyorum" lakabıyla andığım Magick, "I'll always be there for you my future love!" dizesiyle geleceğe selam çaktıran Gravity's Rainbow ve mahşerin dört atlısının dört nala kulaklarımıza daldığı Four Horsemen of 2012 albümün incilerinden yalnıca birkaç tanesi...

Yukarıda elli kere kliplerden bahsettim; fakat Klaxons'ı tanımak için gerçekten en büyük referansı bu görüntüler sağlıyor. İlk paragrafta bahsi geçen güzel sanatlar öğrencisi vokalist Simon Taylor'ın görsel zekası sayesinde iki gözüm bayram ediyor. Bir güzellik yapıp iki güzide klibi sizin de gözlerinize sokacağım; öyle oturmakla olmuyor bu işler sevgili müzikdaşlarım...

Ayrıca Myths Of The Near Future adlı bahsi geçmiş romandan bazı parçaların Klaxons üyeleri ağzından okunuşunu dinlemek isterseniz, bi danecik BBC Radio 1'ın bi danecik dj'i Rob Da Bank'in programına buraya tıklayarak ulaşabilirsiniz. Beş altı gün sonra podcast'ini de indirebilirsiniz.

Vücudumu DNA sarmallarıma kadar sarsan Klaxons için her türlü övgü yavan. Koşar adım gelip tehlike saçacakları siren seslerinden belliydi zaten!

Golden Skans

Magick

2007-02-02T00:18:00.000+02:00

BÖÖÖ

Neon Bible adlı yeni The Arcade Fire albümünün Mart ayında elimize geçeceği haberini almıştım; bugün de elimde koca bir tracklist durmakta. Bu albümü satın aldıkları kilisede kaydeden grubun Dracula ile Beetle Juice arası bir kayıt yaptığını düşlemekteyim. İlk singıl "Black Mirror" da tam geceyarısı sineması tadı veriyor zati.

Karanlık güçlerin katkıda bulunduğu sözler, derinden gelen org sesleri... Öcüler, ecinniler, gulyabaniler...

Alın bakalım çocuklar, dökmeden yiyin:

1 Black Mirror
2 Keep The Car Running
3 Neon Bible
4 Intervention
5 Black Waves/Bad Vibrations
6 Ocean of Noise
7 The Well And The Lighthouse
8 (Antichrist Television Blues)
9 Windowsill
10 No Cars Go (ilk albümden çalmaca)
11 My Body Is a Cage

2007-02-01T01:58:00.000+02:00

BEŞ ŞARKIDA PSAPP

Hi: Suda sektirilen birkaç taş. Belki yağmurda sarı itfaiyeci çizmeleriyle şap şup su birikintilerine dalan çocuklar. Büyükler? Hepimiz gitmek istiyoruz aslında, gidip yeni insanlarla tanışmak. Selam buradan henüz tanımadıklarıma, taş sektirelim mi beraber?

About Fun: Yüksekçe duvarın üstüne tünemiş kız çocuğu pötikareli eteğini havalandıran rüzgara aldırmadan ayaklarını sallaya sallaya oturuyor. Elinde sımsıkı tuttuğu cam şişeden höpürdete höpürdete soğuk sütünü içmekle meşgul. Kırmızı beyaz pipette salınan beyaz damlacıklar...Gözleri tepesinden uzanan bol çiçekli elma ağacında. Mevsim ilkbahar. Ağacı sallıyor, kucağında milyon çiçek. Bu kız ben olsam; elimden tutup filleri izlemeye götürse beni babam.

Tricycle: Kucakta oyuncaklarla birden The Sims karakterleri gibi büyüyüvermek. Ayrılıklara hazır değilken, ağır kaldıramazken, daha dört tekerlekli bisikleti öğrenmeden iki tekerlekli bisikletten düşmek...

Calm Down: Rüzgar çanı mırıl mırıl ama havada şimşekler. Kitap resimli ama savaştan çıkmış resimler. Sakin olsa dünya, ben uyusam biraz. Sessiz olsa...

Cosy In The Rocket: Lost şarkısı olmalıymış bu, dizideki bütün diğer şarkılar boşuna.

Nobody knows where they might end up

Nobody knows

Nobody knows where they might wake up

Nobody knows

BEŞ MADDEDE PSAPP

Kimlik: Kız tarafı küçüklükten beri caz plaklarına sarılarak uyuyan pamuk prenses Galia Durant, erkek tarafı Einstürzende Neubaten'la çalışma şansına erişmiş kurbağa prens Carim Clasmann. Evleri Londra'da...

İki albümleri var: 2004'ten "Tiger, My Friend" ve 2006'dan "The Only Thing I Ever Wanted"

Toytronica: İkilinin müziğine verilen isim. Oyuncak elektronika anlayacağınız. Çünkü ikili hala çocuklukta kullandıkları orgla müzik yapıyor; diğer enstrümanlar ise Playskool gitarları, Helvacıoğlu flütleri, sevimli kedileri ve nerede beslediklerini bilmediğim Brunhilda isimli tavukları. Pembeye boyanmış olsa gerek tavuk, bir de hiç detone olmuyor maşallah.

Bu dalın diğer bir can ciğer ismi Cocorosie.

Kediler: Grubu insanlardan daha çok etkilemiş canlı grubu. Kliplerinde, albüm kapaklarında, konserlerinde ve canlı canlı albümlerinde kedi kullanan Psapp'in myspace adresinde "sevdiğiniz müzisyenler" kısmına göz atıldığında kikirdiyor insan. "Örmek"ten örnek: Einstürzende Catbauten (Neubauten), Godspeed! You Black Cat (Emperor), Talking Cats (Heads), Catwerk (Kraft), Catlaus Nomi (Klaus), Catney Love (Evet, Courtney)...

Ayrıca grup isminin de nereden geldiğini çözmüş değilim, bence işin içinde yine tırmık var. Pısep... Kedi gibi mi? Pısep... Yılan gibi? Pısep... Söylemesi çok zevkli.

Diziler: Grey's Anatomy'nin jenerik müziği olan Cosy In The Rocket bin milyon ödül almıştır. Ayrıca ca'nım kanamalı çatlamalı patlamalı dizi Nip Tuck ve ulan hala izlediğim The O.C'de de çalmışlıkları yok değildir. Lost'ta çalsınlar.

Türkiye: 2006'da İstanbul'daydılar. Ağlamaklıyım. Gidememiştim. Yine gelseler de iki elimi kana sokup gitsem. Hem konserlerinde ev yapımı mini mini simli kediler atıyorlarmış; bir arkadaşım yakalamış hatta. Kıskançlık?

2007-01-29T16:19:00.000+02:00

Jarvis Cocker yine yapmış yapacağını. Yeni videosu Don't Let Him Waste Your Time'da bilgisayar oyunu GTA'yı kıskandıracak karelere yer vererek "Önümüze geçene bir tekme!" düsturuyla erkenden yılın en iyi kliplerinden birini çekmiş. Taksici rolünde izlediğimiz Jarvis'i Ankara etrafında da dolanırken görmek isteriz; üstü kalsın demeyen namerttir.

Gülmekten ve hayretlerinizden yere yapışmak için buyrun:

2007-01-29T02:42:00.000+02:00

MUTLULUKTAN PATLAMAK

Çok çok heyecanlı bir mental yolculuk haberi aldım az önce. Cocorosie'nin yeni albümü The Adventures of Ghosthorse and Stillborn 10 Nisan tarihinde kulağımızda tınlamaya başlayacak!!

Bu masalsı isme sahip albümün üzerine peri tozu serpilmiş şarkı listesi şöyle:

1- Rainbowarriors

2- Promise

3- Bloody Twins

4- Japan

5- Sunshine

6- Black Poppies

7- Werewolf

8- Animals

9- Houses

10-Raphael

11-Girl and the Geese

12-Miracle

Albümün ilk singılı muhtemelen Rainbowarriors olacak. Bakalım bu gökkuşağı savaşçıları bu sefer bizi kalbimizin hangi köşesinden vuracak?

2007-01-27T02:01:00.000+02:00

DANSIM GELDİ

2006'nın en ışıltılı grupları listemize Cansei De Ser Sexy (CSS) ile devam etmekteyiz. Sanmayın ki kasten bu liste fikriyle çıktım, aksine hepsi tesadüfi yazılar zincirine bağlı olmakla beraber geçen yılı son derece verimli geçirdiğimi görüyorum. Psikolog koltuğuna yatmış gibi konuşmayı keseyim de grupla baş başa kalalım biraz...

Brezilya'dan sadece sambacılar çıkmıyor haliyle, ancak onlar kadar renkli rock'çılar düştü piyasaya. Beş kız bir erkekten oluşan CSS'in isim babalığını Beyonce üstlenmiş. Portekizce'de "Seksi olmaktan yoruldum." manasına gelen grup ismi Beyonce'nin bir röportajında söylediği saçma cümlelerden yalnızca biri. Bu cümlenin IQ ile ters orantıya girdiğini farkeden Brezilyalı gençler kendilerine bu adı yakıştırmakta mahsur görmemişler elbette. Şarkılarına kulak kabartıldığında hicivsel yetenekleri daha bir anlaşılıyor.

İlk singılları "Let's Make Love and Listen to Death From Above" ile "Bu ne be?" dedirten, şaşırtan, sallayan, dans ve gıpta ettiren grubun birkaç kasa Red Bull içmeden sahneye çıkmadıklarını sanıyorum. Ayrıca şarkı ismindeki Death From Above'un da "Death From Above 1979" olduğundan şüpheleniyorum, doğrusunu bilen beri gelsin.
Bunun yanısıra "Tempo tempo forte!" hızında dilek turma şarkısı "Alala", gülmekten yerlerin tozunu aldığım "I Wanna Be Your J.Lo", ki nakaratı hakikaten Jenny From The Block'ın nakaratıdır, ismine kurban olduğum "Fuck Off Is Not The Only Thing You Have To Show" ve son olarak sarkazmın doruklarına ulaştıklarının kanıtı olan "Do you like the beach, bitch?" cümülünü içeren "Meeting Paris Hilton"a enteresan dans figürlerimle eşlik etmekteyim.

Ancak hepsi bir yana, gönlümün sambacısı "Music Is My Hot Hot Sex"tir. "Hobaaa, oturmaya mı geldik?!?!" temalı eser, bir yalnız gençlik mottosu olan "Music is my boyfriend/ girlfriend" dizeleriyle açılıyor. Her yabancı sözü çevirdiğim gibi bunu da çevirirdim ancak temel İngilizce'ye sahip olduğunuzu varsayıyorum ca'nım okurlar. Vuc yu dens? Ay lav yu.

Bir de eklemezsem taze karpuz gibi ortadan çatlarım. Öyle bir web sitesi yapmışlar ki mizah dergisi tadını oraya da yansıtmışlar. Yamuk yumuk İngilizceleriyle Japonya gezisi hakkında şöyle bir yorumları bulunmaktaydı: We eat a lot of Chinese food, of course it is only food there.
Aslında bakın benim cümlem hiç de yamuk değil, çünkü bu aklımda kalan ve düzeltilmiş hali. Site tamirdeymiş anacığım ben ne yapayım, onların ağzından dökülen gramersiz versiyonunu çekip çıkarmaz mıydım yoksa...

Neticede sabah öğle akşam alınacak, bağımlılık yaratmasından korkulmayan bir aksiyon şurubu var elimizde. Elemanlar seksi olmaktan yorulmuş olabilir ama enerjik olmaktan yorulmadıkları kesin. Sağlığına duacıyız.
Beyonce batsın be tatlım, bize siz lazımsınız!

2007-01-22T22:41:00.000+02:00

BARSELONA'LIYIZ EZELDEN

Ormanda bir piknik? Gölün kıyısında saatlerce yürümek? Denize dalıp çıktıktan sonra üşüyerek kurumak? Barcelona hayali kurmak? Tek pakette hepsi birden, I'm From Barcelona geldi ha'nım!

Grup İspanyol falan değil, bir kere önce bu konuda anlaşalım dostlar. Aksine 29 kişilik bir İsveç ordusuyla karşı karşıyayız. Bir İngiliz dizisinde bulunan kahramanın sürekli olarak "I'm from Barcelona!" demesini gülünç bulan grup bu yaftayı taşımaya karar verince bilmeyeni yanıltan isim ortaya çıkmış. Bu kadar tırışka bilgi herkese yeter, şarkılara geçelim...

Bu İspanyol görünümlü İsveçlilerin en büyük silahı sözler. Ben ki bir söz aşığı, bir lirik dostu; grubu keşfettiğim şarkı We're From Barcelona'dan sonra hemen bu 29'luyu dikkate aldım. Albümleri "Let Me Introduce My Friends" ile biraz gospel iyimserliğine kaçsalar ve hatta su çiçeği ile ilgili şarkı yazacak kadar naif olsalar da (bkz. Chicken Pox) bu rahatsız edici değil. Aksine motto niteliğinde cümleler kurmayı başarmış bu komün insanlar. En komiği için ver örnek:

Collection Of Stamps (Pul Koleksiyonu)
İspanya'dan bir, Japonya'dan iki, İsrail ve Azerbaycan'dan ikişer, Çad'dan bir, Nepal'den iki, Hindistan ve Benin'den ikişer, Polonya'dan bir sürü, Sudan, Fiji ve Özbekistan'dan sıfır pulum var.

En doğrusu için verdim örnek:

Oversleeping (Biraz Daha Uyusam)
Pazartesi yine çok çok uyumuşum Umrumda değil, bugün pazarmış gibi yapalım...

Tanrım çok eğlencelisiniz! Bu kadar eğlenmeye alışkın değilim ben bilirsiniz...

2007-01-22T00:09:00.000+02:00

UZUN UZUN SARIŞINLAR DÖKÜLÜYOR ŞARKILAR
BEN INDIE'YE DOYMADIM DOYSUN BRİTANYALILAR

Çift dikişli başlık sistemine geçişimin birinci gününü kutlarken fona Sheffield'ın ve bu Biritiş şehrinin yüzölçümü kadar büyük kalbimin nihai gözdesini yerleştiriyorum bugün: The Long Blondes

Sheffield ilginç bir yer; çocuklara küçükken nota yediriyor olmalılılar. Buradan çıkma Jarvis Cocker, Arctic Monkeys ve Screaming Mimi'nin ardından 2006'nın dördüncü leziz meyvesini veren The Long Blondes aslında hem müziğiyle hem de kıyafetleriyle 1956'dan ışınlanmış gibi. Kah Alfred Hitchcock sekanslarından gelme ürkünç müziklere kök salan, kah stratosfere tohum atan beşlinin müziği yeniden yayınlanmış taş plaklara benziyor.

Debüleri "Someone To Drive You Home" ile myspace'te gezinirken tanışmış idim; bu pamuk sesli vokalle süslenmiş arıza müziğin üstümdeki etkisi sağ gösterip sol vuran boksörler gibi sert olmuştu. O günden beri listemden eksik etmediğim grubun en etkili kroşesi Giddy Stratospheres, ironik kaygılarla süslü sözleri, su gibi kaygan söylenişi ve başta kopan alkışlarla gökyüzünün en üst katmanlarında ferah ferah nefes aldırıyor insana.

Diğer bir hitoğluhit Once And Never Again'de bizim "beşi bir yerde"ler "Allah Aşkına daha on dokuzundasın, erkek arkadaşa ne ihtiyacın var be kızım!" diye bağırarak tineyç rehberliği yapıyor bu sefer.
Seperated By Motorways ve Weekend Without Makeup da insanın kanını kaynatıp piste çeken şarkılardan. Birincisinde Thelma ve Louise hikayesine dem vurulurken ikincisinde "Çay demledim sana, ellilerden kalma bir ev hanımı gibi" dizesi çarptırıyor yüreği. Konu hazır filmlerden açılmışken son yıldızımızı da içinde ca'nım Edie Sedgwick geçen Lust In The Movies'e verelim.

Haydi kızlar haydi çocuklar! Silkinip kendinizi ritme verme vakti!
Hem kimbilir, Mart ayında İstanbul'a uğrayıp Indigo sahnesini ateşe verirler belki...

2007-01-21T01:18:00.000+02:00

ANKARA'DAN

İnsanın tanımadığı gruplar hakkında ahkam kesmesi, "Bu böyle olmuş, şu şöyle olmuş." diye liste tutması ne kolaymış. Bugün işim çok zor... Yıllardır dinleyip son 365 günlük dönemde her hafta yoklama verdiğim dörtlünün albümü bugün itibariyle elimde duruyor ve onlar bana ne kadar şarkı çalmışsa ben onlara o kadar çok kelimeyle teşekkür etme dileğindeyim şimdi. Yeni yılın beklenen hediyesi; karşınızda Zakkum ve Zehr-i Zakkum hikayesi...

Baştan belirteyim, objektif parmaklarım her an zıt yöne kayabilir ve ben kendimi övgü dolu tamlamalar içinde bulabilirim. Ama besmele çekip sağ ayakla ilk şarkıya bir giriş yapıverelim: RNDG. Bu sessiz harfle kaplı şarkının ismiyle alakasız bir gümbürtüsü mevcut. Grubun albüm öncesi sahip olduğu ve birçok kişi tarafından tanındığı isim Raindog'a gönderme nitelikli enstrümantal şarkı albüme "Sleeping With Ghosts"vari bir giriş kazandırmış; Cem Senyücel imzalı sert davullar, Eren Parlakgümüş ve Emre Yılmaztürk imzalı sert parmaklarla vurulan notalar "Dakika bir gol bir!" dedirtiyor insana.

İkinci şarkı albümün kliplenmiş çıkış şarkısı Ah Çikolata. Kaç yüzyıldır bu şarkıyı ezbere söylediğimi bilmiyorum; bununla çıkmaları gerekir miydi onu da bilmiyorum. Fakat eğer pelüş tüyleri arasında bol makyajlı grup elemanlarıyla karşılaşmak ve hatta vokalist Yusuf Demirkol'u çikolatalara bulanmış beş yaş çocuk vaziyetinde görmek bile beni gülümsetebiliyorsa o zaman yukarıda bahsettiğim sübjektifliğe kayma alanına girmiş bulunmaktayım demektir.

Üç numaramız Ahtapotlar. "Ne ahtapotu, kim kime sarılıyor?" dedikodularını geride bırakalı çok oldu. Kayıtta Yusuf'un “Seda Sayan "r"leri”ni üstüne basa basa söylemesi ("krrrrravatımı" gibi) enteresan. Ve fakat "el ele" verip bağrımıza basıyoruz yine de. Zakkum tayfası arasında ismi "Ahtopatlar" olarak geçen şarkının ikinci klip şarkısı olacağı müjdesini de verelim bittabi.

Dört: Ağlat Beni. Bahse girerim Raindog'la daha önce tek gecelik ilişkisi olmuş insanlar bile bu şarkıyı sevmiştir. Gerek cam kesiği sözleriyle gerekse yeni düzenlemesiyle yine üst sıralardaki yeri değişmedi gönlümde. Biz kendimiz yapamadık, bir ara uğrayın da yeniden ağlatın bizi!

"Beş beş beş" nidaları arasında işte size beş numara: Albüm adı,albümün en güzel baladı, yeni düzenlemesiyle kendini eskisinden bin kat daha fazla dinletecek şarkı Zehr-i Zakkum. Teoman'ın geri vokali üstlendiği şarkı özellikle nakarat kısmında böğre koca bir bıçakla imzasını atıyor. Aynı şarkının Fungu grubundan yakında sıkça adını duyacağımız Zeynep Kaya'lı versiyonu ise albümde Zehr-i Zakkum II adıyla can bulmakta... İkisi de evladımız, ayırt edemiyoruz...

Bir sonraki şarkı Erkek Adamsın, baterist Cem Senyücel'in kendine ithaf ettiği bir eser olsa gerek; zira adını duyar duymaz "Bu Cem'in şarkısı!" demiştim ki sözleriyle birleşince hiç de yanılmadığımı anladım. Seyyal Taner'in nakarat kısmında pek seksi bir vokalle cirit attığını da eklemek lazım. Son kıt'ayı oluşturan "Bir gün gelip çattığında, Bileğimi kesecek bıçak, Ama tek damla kan akmayacak" dizeleri biraz Coldplay'in Yellow'unu andırsa da şarap kadehlerini devire devire bu düete eşlik etmekteyim şu saniyelerde...

Kapat Perdelerimi için tek bir alıntı: Her doğum günümde neden bir yaş küçüldüm?

Hebenneka ise eski düzenlemesiyle Athena'nın ilk dönemlerini andırıyor olsa da albüm versiyonu son derece değişik düzenlenmiş bir hoppidi hoppidi şarkısı... Araya sızan saksafonun cazibesi sözlerin sokak kızı havasıyla bütünleştiğinde bir dans partneri aramaktan başka çare kalmıyor insana. Bozulduğum tek nokta "Herkese verme gönlünü ayıp olur!" kısmında "verme"den sonra verilen es'in gitmiş olmasıdır. Artık kimse vermiyor şarkıda, halbuki kırmızı ruj bile sürmüştü şarkının teması...

Yaralısın yine eskilerden aşina olduğum bir şarkı; ancak paylaşmaktan yorulmam. Yalnızlığın iç daraltıcı, huzurdan uzaklaşıp rutine dönmüş gerçekliğini, İstanbul kadar yorgun olmanın manasını, unutulmanın aşinalığını anlatan sözlere fon olarak düzensiz notalar seçilmiş. İyi ki de seçilmiş. Dokuz numaraya dokuz puan!

10'da Anlıyorsun bulunmakta ama onu göz ardı edilmekten kurtaramayacağım sanırım. Arkasından yeniden Zehr-i Zakkum gelince dikkatim dağılıyor zira. Siz yorum yapıp bana gönderin, ben de emme basma tulumba gibi kafamı sallayım iyisi mi...

Son şarkı Hipokondriyak albümün kalbidir. Tüm albümü 100 kez dinleyeceksem bu şarkıyı 1500 kez dinleyeceğimdir. İsmini ilk duyduğumda "Nereden buldunuz bu ismi, tıp sözlüğünden mi?" diye ukalalık ettiğimde Yusuf "Sen en çok bunu seveceksin" demişti. Yüzü ak çıktı.
Kargo'ya ait Bad'lik Amiri tadında giden şarkıda ilk saniyeden son saniyeye kadar sessizce sayı sayan vokalimiz, üste müthiş Cem Senyücel sözleri döşemiştir. Hani bir iki dize alayım bu melodikadan, koyup yazıyı güzelleştireyim diyorum ama seçemiyorum seçemiyorum! Sadece Eternal Sunshine Of The Spotless Mind görüntülü Paranoid Android tadında akla işlediğini söyleyip susuyor ve yeniden "repeat"e basıyorum.

Ankara'nın havasını suyunu solunabilir ve içilebilir kılan bir elin parmağı unsurdan biriydi benim için Zakkum. Şimdi bir süreliğine sahneden olmasa da beyaz camdan izleyeceğim kendilerini ama olsun. Canımız sağolsun, yolları açık olsun.

Ellerinize sağlık Yusuf, Cem, Eren ve Emre. Bunu rafa koyarken on yüz bin milyon albüm daha bekliyorum.

2007-01-15T02:16:00.000+02:00

POPÜLER KÜLTÜR ÖPSÜN SİZİ

Arkamdan toplu halde su döktünüz herhalde pek sevgili okuyucular; tez gittim tez geldim ve şimdi sizlerle dün geceki Art Brut konserini paylaşma zamanı...

Babylon'a "Geç kaldık!" sızlanmalarımla girdiğimizde saatler 23.02'yi gösteriyordu; ancak konserin belirlenen saati 23.00 ise de bir punk grubundan dakik olmasını beklemek küfür niteliğinde olsa gerek. Yine de erken giden Harun İzer'in şahane setiyle yol aldı; geldi The Long Blondes'lar gitti Lcd Soundsystem'lar...

Saatler 23.50 küsürken sahnede beklenen beşli belirdi. Ama kendilerini dörtlü olarak gören gözlerim basçının varlığını sorgulamadı bile. Konser bitiminde "Basçı, kız çıktı be!" diyen arkadaşıma "Hangi basçı? O yoktu ki!" tepkisini vermiş olup yine de konser sırasında içimden "Ne güzel bas sesi" diye geçirmemiş değilim; birkaç kadehçik (!) içkiye atıyorum suçu...

Basçıyı görmemiş olabilirim, ama kalan üyeleri dikkatle izledim ve kendilerinin insan içine çıkması için birer izin kağıdı almaları gerektiği konusunda iddialıyım. Vokalist Eddie Argos'un Alman kasap tipinde olduğunu belirtelim öncelikle. Görmemiş olsam da konser esnasında ayakkabısını çıkardığını duydum ayrıca; çorapları da delikmiş. Bir çubuklu pijaması eksikmiş zannımca. Bir de şeker küpü bateristin eziğin önde gideni olduğunu da söyleyelim; bateriyi ayakta çalmış olabilir ama gömleğini pantolon içine sokmasıyla haftanın en rüküşleri arasında yerini aldı. Gitaristleri saymıyorum bile; Robert Smith saçlı olanın sesi de kötüydü zaten.

Şekillerine "dışkı" atmış olabilirim ve fakat bu demek değil ki konser kötüydü. Aksine 40 dakika sürmüş olsa da şarkıların kısa oluşuna bakarsak normal ebatta 2 saat süren bir konsere denk geldiğini söylemek lazım. Formed A Band'le başlayan konser Bang Bang Rock'n Roll ile devam ettikten sonra yeni şarkılara geçen gruba bir adet tam teçhizatlı pogo grubu eşlik etti. Bir ara şiddetle pogo yapanlardan biri bana dönüp "Aaa şarkıları biliyorsun sen!" dedikten sonra ekibin ne amaçla orada bulunduğunu da anlamış oldum. Tribün amigosu gibi sırtlarını sahneye dönüp zıplamaya gelen bu şahıslara önerim şudur: Gidin bir trambolin kiralayın!

Ayrıca vokalistin her "The next song is a love song" deyişinde Emily Kane diye bağırmamdan sonra dönüp alaycı bir suratla "This one is not Emily Kane too!" (Mimikli Türkçesi:Bu da Emily Kane değil, şiştin mi şekerim..) demesi kalbimi kırdı. Sonradan çaldılarsa da bu kez şarkının en güzel kısmını unuttu kafası bizimkinden de bir milyon Eddie. Zıkkım içesice!

Konserin en güzel kısmı Bad Weekend idi elbette. Neden? En sevdiğim şarkıları bu olduğu için... "Popüler kültür bana uymuyor artık!" diye bağırırken ses tellerimi ameliyat masasına yolladım; hala dönmediler.Ayrıca Moving to L.A de oldukça iyiydi. Hemen bu şarkıdaki Morrissey göndermesi ardından gelen "There Is A Light That Never Goes Out" ve biraz öncesinde mırıldanılan "Leaving On A Jet Plane" ise güzel mi güzel sürprizleriydi gecenin...

Son olarak Art Brut'un eğlendirmesine rağmen buldumcuk olduğunu söyleyeyim.İşte egosu pompayla şişirilmiş Argos'un konser boyunca yaptığı şebekliklerden bir demet:

Biz asi gençliğe "Çocuklar" diye seslenmesi, orada burada bir numara olduk diye beş şarkılık süre boyunca konuşması (Gerçi "Disneyland'de bir numara olduuuk, SSCB'de bir numara olduuukk!" nidaları komikti.), Babylon'da etrafı dolaşa dolaşa her biten ilişkisini anlatması (O tiple yenisini bulduğuna şaşmalı) ve sürekli "Buradan çıkınca gitarınızı kapıp bir grup kurun!" diye çığırarak kendisini Sex Pistols zannetmesi... Geçelim bunları dostum; hepsi 1975'te yapıldı zaten.

Sözün özü dans da ettim küfür de! Kaçıranlar utansın ama kaçırmayanlar da üzülmesin. Tekrar gelirlerse "ancak" bedava bilet aracılığıyla, o da "belki" gidebilirim; ama gidersem de yine eğlenirim!

2007-01-12T12:42:00.000+02:00

GELDİ GİTTİ

Yıl bitmiş yıl başlamış, benim hala kelime yazmaya vaktim olmadı. Mahcubum sizlere karşı...
Ama gönül istedi bir konsere gidelim hazır İstanbul semaları Art Brut'le yankılanacakken! Ve aldım bileti, yola koyuluyorum birazdan...

Siz sayfalarda kendi evinizmiş gibi dolaşın tabii. Dönünce anlatacağım tüm dedikoduları...

2006-12-31T01:37:00.000+02:00

BAYRAMBAŞI HEDİYESİ
Malumunuz pek ilginç bir 31 Aralık'a girmiş bulunuyoruz. Hem bayram hem yılbaşı bir arada. Ben de kurban etiyle tombala oynayıp çam altına bayramlık kıyafetlerimi yerleştirecek, televizyonda türbanlı dansöz izleyeceğim.
Ama öncelikle sizleri fılaşbek yardımıyla bundan 12 ay öncesine götürüyor ve piley tuşuna basıyorum.

İşte 2006'nın en iyi 25 albümü:

1- Morrissey- Ringleader Of The Tormentors
2- Regina Spektor- Begin To Hope
3- Placebo- Meds
4- Thom Yorke- The Eraser
5- The Knife- Silent Shout
6- Madonna- Confessions On A Dancefloor
7- Nouvelle Vague- Bande A Part
8- Beirut- Gulag Orkestar
9- Monsieur Gainsbourg Revisited
10- Dresden Dolls- Yes, Virginia
11- Jarvis Cocker- Jarvis
12- Tv On The Radio- Return To Cookie Mountain
13- Belle And Sebastian- The Life Pursuit
14- Sufjan Stevens- The Avalanche
15- Vega- Hafif Müzik
16- Charlotte Gainsbourg- 5:55
17- The Dears- Gang Of Losers
18- Cansei De Ser Sexy- CSS
19- Mogwai- Mr. Beast
20- Sonic Youth- Rather Ripped
21- The Long Blondes- Someone To Drive You Home
22- Arctic Monkeys- Whatever People Says I Am, That's What I Am Not
23- The Whitest Boy Alive- Dreams
24- Pinhani- İnandığın Masallar
25- Hot Chip- The Warning

Bayram+yılbaşı kesişim kümeniz kutlu olsun. Öptüm alınlarınızdan, cebinize harçlık sıkıştırdım.

2006-12-30T01:24:00.000+02:00

RÜYA GİBİ HER HATIRA

Şeker sepetini yıllar önce kucağıma koymuştu Michel Gondry. Önce kliplerden oluşan küçük bonibonlar attı içine, sonra Eternal Sunshine Of The Spotless Mind geldi Toblerone büyüklüğünde... Ve bir zamanlar bahsettiğim, "gideceğim de gideceğim!" dediğim The Science Of Sleep sepetime düşen bayram şekeri bugün...

Filmin güzel olacağına emindim. Ama bu kadar güzel olacağını tahmin eder miydim? Kaufman'sız Michel Gondry filmi nasıl olur merakıyla yalnız başıma koltuğa oturduğumda bir rüyanın içine dalıp hiç bitmesin diyeceğimi düşünmüyordum. Aklı karışık yazarınız aklı karışık bir adamın dünyasına girince, işin içine de stop-motion'lar girince, bir de en sevdiğiniz sinemanın koltuğuna yerleşince hayat pek sevimli oluyormuş bir anda.

Tamam tamam, geçtim kendi duyuşsal dünyamı. Filminkinden bahsedeceğim. İlk olarak şunu söylemem lazım, Şarlot Gainsbourg'a aşığım efendim. Bir cinsiyete duyulan aşk değil bu, anne aşkı, ağaçları sevme aşkı gibi. Tüm film boyunca aklımın bir köşesinde "Jamais" çalarken gözlüklerinin ardından dünyayı süzen Şarlot'u, filmdeki adıyla Stephanie'yi, daha çok sevdim.
Gael Garcia Bernal ise Meksika kanadının en çok takdir ettiğim kısmıdır yıllardır. Ancak genelde ayaklarının üstüne sert basan bu adamın kırılgan halini izlemek pek ilginçti. Fransızca konuşurken taklalar atan bu dahi adamın Şarlot önünde 40 derecede kalmış dondurma gibi erimesi, isminin Stephane olması, rüyalarını anlattığı akşamın gecesinde rüyama girmiş olması da rüya gibi.

"Peki ya filmin en güzel kısmı nedir? Anlat bize anlat bize!" Köşesi:

Michel Gondry beş yaşında. Kesinlikle beş yaşında! Pamuktan bulutlar yapıp iplere takan, mavi beyaz selofan parçaları kullanarak deniz yapan, Nuh'un gemisini ormana çeviren, musluğu açınca gök rengi selofanlar akıtan Gondry, evimde aynı sistemi kurma arzusuyla yaktı beni film boyunca. Pamuktan bulutlarımı yaptım, "toz toplar" dediler aldırmadım. Ayrıca selofanlara üfleyince bir dalgalanıyorlar ki sormayın...
Koca koca ellere sahip Stephane'ın harfler içinde kayboluşu, ya da piyanoyu kontrol etmeye gelen polislerin "Bakalım akordu nasılmış? La minör bas yavrucum" tadında geçen sohbetleri ve doğaçlama çaldıkları besteleri, kayak yaparken ardında ipler bırakan bezden insanlar da herkesin mutlaka görmesi gereken film mekanlarından...

Hem film boyunca katıla katıla gülmeme ne dersiniz? Yazmazsam çatlayacağım bir espri:
Uçkur düşkünü Guy ile masum Stephane, işyerindeki Martine'den bahsetmektedir. Ta da şu diyalog geçer aralarında:

Guy: Sence de Martine seksi değil mi?
Stephane: Hangi Martine? İşyerindeki Martine mi?
Guy: Yok, Martin Scorsese.

Evet ben buna iki gün güldüm. Ya büyük sorunlarım var ya da bu espri müthiş. İkincisine inanmak istiyorum, karışmayınız.

Hem film boyunca gözlerimin şişene dek dolmasına ne dersiniz? Karşılıksız aşkla dolup taşmış Stephane'ın "Neden ben?" sorusuna verdiği "Çünkü diğerleri çok sıkıcı" cevabı mesela. Boğazımda kocaman bir yumru, Stephane'la rakı masasına oturmak geldi içimden bir an. Daha fazla anlatmak istemem zira hem siz izleyip görün hem de ben daha fena olmayayım.

Son olarak filmde yatağın baş köşesinde The Smiths posteri durduğunu ve The Velvet Underground- After Hours'un değiştirilmiş sözlerle Stephane ve orkestrası tarafından çalındığını söyleyeyim de sizin de dudaklarınız uçuklasın. Hem gözsel hem kulaksal açıdan tatminlerden tatmin beğenin.

Rüyalarınıza sokacak kadar düşünün bu filmi. Hatta mümkünse yalnız gidin. Hayatınızı da düşünün bir kez daha...
Nuh'un gemisinde yetişen ormanda bir kulübeye yerleşiyorum artık. Nice pamuklu bulutlara, nice selofan ırmaklara...

2006-12-17T02:31:00.000+02:00

MEMLEKETİMDEN MÜZİK MANZARALARI

Türkiye'nin janrlardan sıyrılmış, etiketlenmekten haz etmeyen, reklam kokmayan ve fakat müziğini başarıyla icra eden bir grubu tam da şu an seyrinizde: Clique

2000 yılında Tolga Ayıklar (bas, vokal) Pushed adlı Punk grubu kurduktan kısa bir süre sonra Utku Öğüt ile tanışırlar ve kısa süre içerisinde Utku Öğüt (gitar, ikinci vokal) gruba dahil olur. 2004 yılı sonu davulcunun başka bir şehire yerleşmesi nedeniyle Pushed askıya alınır. Aynı yıl içerisinde Utku Öğüt ve Tolga Ayıklar, electropunk grubu Goths-I-Punk’ı kururlar (Havalı isim!) Goths-I-Punk projesiyle ilgi duydukları müziklerin sınırlarını keşfetmeye çalışır, rave’den industrial’a, electro pop’tan new wave’e diledikleri her şeyi çalar, bu tarzlarda besteler yaparlar; fakat bu dallanıp budaklanma hadisesi hem onları hem seyirciyi bağlantı açısından yorduğundan Goths-I-Punk’ı, Clique ve Dabbet-ül Arz olarak iki ayrı ana projeye ayırırlar.
Clique, 2005 Kasım ayında Utku Öğüt (vokal, gitar, synth & ritim programlama), Tolga Ayıklar (bas, synth & ritim programlama) ve Yiğit Ertan (gitar, ritim programlama) tarafından kurulur. Clique kurulduğundan beri bir çok eleman değişir ve en son halini son bir ayda alır; Utku Öğüt (vokal), Tolga Ayıklar (Bas), Tolga Akdoğan (Gitar), Sıla Yücesoy (Görseller).Bu güne kadar new wave,electropop,post-punk etkileşimli besteler yapan grup yeni besteleri daha çok electro acoustic ve deneysel klasmanına girebilecek nitelikte oluşmaya başlar. Sözlerinde, günlük hayatı farklı veya ters perspektiflerden anlatmayı ve eleştirel bir içe dönüklüğü konu edinen Clique'in söyleyecek çok sözü var.

Ve fakat biz onların sözlü melodikalarına atalım kendimizi, klikleyin şu myspace adresini!Özellikle "Banality" ve "Fake Love Song" için haleluya!

Ayrıca bu sıralar mini bir turnede seyreyleyen Clique'in programı da şöyle:

20 Aralık 2006- Balans Music Hall/İstanbul
21 Aralık 2006- Peyote/ İstanbul
28 Aralık 2006- If Performance Hall/ Ankara

Eh ben 28 Aralık'ta görüşeceğim. Şansınız varsa sizi öncesinde de bekleriz...

2006-12-14T22:58:00.000+02:00

BİR PARÇA SÜTLÜ ÇİKOLATA

Charlotte Gainsbourg babasının kazağından da annesinin eteğinin altından da çıktı. Ne Serge Gainsbourg'un ne de Jane Birkin'in kanını yerde bırakmayan bu Fransız şansonu, sinema perdelerini kapayıp bir süre notalarla haşır neşir olunca ortaya soğuk kış akşamlarını ısıtacak bir sıcaklık çıktı: 5:55

Debut albümü olmasa da 5:55'in olgun bir Şarlot eseri olduğunu söylemek mümkün. Eh, babasız kıza babalık görevini üstlenmiş isimleri sayınca zaten bu albümü hiçbir cürretle kötü olarak addedemeyeceğimi anlarsınız.
İşte Şarlot'un melekleri: Jarvis Cocker, Brian Eno, The Divine Comedy'nin başlıca ismi Neil Hannon, Air üyeleri Nicolas Godin ve Jean-Benoit Dunckel ve efsanevi prodüktör (bir nevi külkedisi perisi) Nigel Godrich...

Albüm tatlı tatlı şarkılardan oluşan bir ninni paketi. O yüzden özellikle geceleri dinlenmeli. Biraz Fransızca kokan, çoğunluğu İngilizce yazılma on bir şarkılık albümün tamamında sakin sesiyle huzur çakralarını açan bir vokal duyulmakta."Anasının kızı" etiketini yapıştırmamak imkansız Şarlot'a.

5:55'in gönülçelenleri "AF607105", "The Songs That We Sing" ve "The Operation".

AF607105'ın açılışı burna parfüm kokuları, akla Paris sokaklarını getiriyor. Keskin kelimelerle süslenmiş bu uçuş hikayesi, bavullarını açmadan oradan oraya koşuşturan insanlara dair bir sauntirek. "Çikolata, parfüm, sigara" gibi duty free hizmetlerinden tutun da "Kalbim Saskatchewan (Kanada) üzerinde bir yerlerde kırılıveriyor." cümlesine kadar her şey göz alıcı.
Bizleri hafif müzikli dans pistine davet eden basit sözlü The Songs That We Sing ise "Söylediğiniz şarkılar söylediğiniz kişilerin kalbine dokunuyor mu?" sorusuyla baştan kalbimize dokunuyor. İşliyor. Dudaklara meze oluyor.
The Operation'ın yeri ayrı, onda Jarvis Cocker parmağı var. Jarvis'i yeni yüzyılın Serge Gainsbourg'u olarak gördüğümü daha önce söylemiştim. Şimdi yine yeni yeniden yineliyorum. Bu durumda kurduğumuz bağların ne menem beyin fırtınalarına yol açacağını düşünmeksizin şarkının benim üzerimdeki fırtınasından bahsedeyim: Dum tıs'larla ve zayıf ama sevimli bas be piyano notalarıyla süslenmiş şarkının pornografik sözleri nedeniyle Jarvis'e ait olduğunu şıp diye anlamak mümkün. İşte o sözler, ah o sözlerdir kalbimi çalan: "Ve eğer atlatırsam tüm bunları, Nobel ödülünü bile reddederim, onun yerine durup gözlerine dalarım" der misal, "Aşkımız bıçağın ucunda" diye tekrarlar. Alır götürür bir yerlerde bozulmuş duran yatağa...

Ah Şarlot, ne hakkın var baban ve anandan sonra aileden üçüncü bir sevgili daha çıkarmaya.
Sevmediniz mi? Gidin sevin çabuk!

2006-12-10T22:54:00.000+02:00

SE-SE-SEKSİ

Bu "Haines" soyadlılarda bir iş var. Defalarca adını zikrettiğimiz Luke Haines'ten sonra kalbimizi çalan başka bir Haines'e geldi sıra: Emily Haines'li Metric.

Kanadalı grubu çok kısa bir süre önce İstanbul sahnesinde ağırladık. Gidenler gitmeyenlere anlatsın mantığıyla en küçük detayına dek öğrendiğim konserin ardından içimde kalan ukteyi bir yazıyla sonuçlandırmaya karar verdim. Bunda günün çok büyük bir kısmını Metric dinleme saatleri yapmamın bir etkisi var mı? Bittabi.

Üç albüm sahibi Metric'in yüzde doksan beşini bahsi geçmiş Emily Haines oluşturmakta. Emily demek şuh kadın görünümü demek; Emily demek fısıldayarak şarkı söylemek, Fransızca hecelere göz kırpmak, PJ Harvey'nin diğer yarısı olmak demek.
Metric ise Yeah Yeah Yeahs ile aynı evi paylaşacak kadar gözüpek, iki synth'le müzik yapacak kadar simplistik elemanlara sahip desek?

İlk albüm resmi kayıt niteliğine sahip olmayan öksüz ama başı dik "Grow Up And Blow Away". Albümün en başarılı şarkısı, ellilerin şansonlarına taş çıkartan müziği ve "Somebody put me back in school, i forget everything i used to know, how to leave the boy behind without having to watch him go" (Biri beni okula göndersin tekrar, bildiğim ne varsa unutmuşum, bir erkeği nasıl arkama bakmadan terkederim?) gibi sözleriyle kalbi dans ettiren "The Twist".
Aynı zamanda sado-mazo kıvamlı "Torture Me" de albümün seksapelini yükselten kırmızı noktalı şarkılardan...

İkinci albüm ise şahsi favorim "Old World Underground, Where Are You Now?". Albümün adıyla müsemma arayış hali, hem politikaya hem de günlük hayata dair dizelerde kendini göstermekte. Albümün açılış cümlesinin de bu dize olduğunu söylemek (IOU şarkısı) Metric'in zeki üyelere sahip bir grup olduğunun kanıtlarından olsa gerek. Ama benim gönlüm başka şarkıya kaçtı: Dead Disco. Aslına bakarsanız albüm ismine ilk dizeden daha sıkı bir gönderme var bu şarkıda:
Dead disco, dead punk, dead rock'n roll, remodel!
Punk ruhuna bulanmış şarkıda özellikle Haines'in kalın do'dan ince do'ya kaydığı "lalalala"maları gönlümü çelen melodikalar.
Yine kağıt kesiği sözleriyle “Love Is A Place” ve başarıyı (sucess), seksi (sexy) ve ulama sayesinde başarısızlığı (sucks) ele alan müthiş bir politik eleştiri örneği olan “Succexy” de anılması gerekenlerden. Kadehimi size kaldırıyorum Kanadalılar, hem de ağzına dek dolu olarak!

Üçüncü albüm "Live It Out" henüz iki üç aylık tazecik bir meyve. Boynuz kulağı geçti demek istesem de maalesef birinci albümün bütünlüğüne ve güzelliğine yetişebilmiş değil; ancak yine de içinde en sevdiğim Metric şarkısını barındırması açısından taçlandırılacak bir albüm (Bir kez daha en sevdiğim dersem beni vurun!). Bahsi geçen şarkı “Monster Hospital”. Sırf bu şarkı için iki sayfalık yazı çıkartabileceğimi belirterek sadece iki dizeyi sizlerin huzuruna sunacağım:
I fought the war but the war won. I fought the war but the war won't stop for the love of god!
(Savaşla savaştım ama savaş kazandı. Savaşla savaştım ama Allah aşkına, savaş durmaz ki!)

Bildiniz, bu aralar hayatımın özeti bu cümleler.

Albümden iki şarkı daha: Poster of A Girl ve Handshakes. Yine dizelere takılmak istiyorum ama nedeni belli. Emily'nin genleri kuvvetli. Babası Paul Haines bir zamanların en ünlü şairlerinden... Siz sensörler açık dinleyin sözleri, ne demek istediğimi anlayacaksınız.

Ah Metric bir bilseniz; kanımın her milimetreküpüne kadar seviyorum sizi...

2006-12-04T22:33:00.000+02:00

HAYAT NE TUHAF; VAPURLAR FALAN...

Benim blog'um benim müziklerime yoğunlaştı uzun süredir; fakat hayatımdan ne haber? Biraz anlatma zamanı şimdi; madem buraya kadar gelmişsiniz buyrun misafirim olun:

Bu aralar üstüme binen gıcıklık bulutları ve hayatla mücadele eksikliğim gündemimi oluşturuyor. Öyle hızlı işleyen bir düzen kurmuşum ki eksenimi yatıran 3 derecelik bir açı bende 8.3 şiddetli depreme dönüşüyor. Sanırım gereğinden fazla mutsuzum, aslında eskisi kadar mutlu değilim o kadar. Ama gün bile tersine dönüyor, ben mi dönmeyeceğim Allasen...

Hayatta her duruma karşı yarım ağızla gülümseyen, her an açık arayan insanlardan nefret ediyorum. Bu aralar daha da çok... Örneğin sabahın köründe, aptal bir kazak muhabbetinde durup dururken "Ay senin omuzlar dar olduğundan kazak olmuyor tabii, benim geniş ya ondan güzel oluyor." diyenler gibi. Gün o andan itibaren hoop kaynar su olup dökülüyor başınızdan aşağı. Hem benim omzum da dar değil billahi, kafam küçük olduğundan dar olsa da geniş gözükmesi lazım zati haha. Hem onun boyu da 1.50. Benim yarım kadar yani (Abartmış olabilirim, hayır Yao Ming değilim)...
Neyse, bazen insan bu lafları sindiremeyip aklının sonsuz günışığını lekeliyor. Ve yine bir sabahın körü, bu patavatsız aradaşa laf söyleme sırası size geliyor. Efenim saçlarını kabartmış bu, Mısır tanrıçasına dönmüş. Dedim ki "Bu ne biçim saç ayol, düşes gibi olmuşsun". Onundan başından aşağı 100 C. İntikam soğuk yenen bir yemektir.

Bir arkadaşım "Turkish Blood, English Heart" dedi bana. Kalbim Britanya'da kaldı.

Çok özlediğim insanlarla doluyum. Annemin dizinde uzanıp babama laf atmak, sonra "Kestane istedi canım" diye mızmızlanmak istiyorum. Başkalarını da özlüyorum ama sadece özlemekle yetinmem gerekiyor bu aralar. Bir yandan da ev kuşu oldum; kimsecikleri görecek halim yok. Herkesi silesim mi var öpesim mi anlamadım gitti! "Bir ağlarım bir gülerim, sanma senden vazgeçerim" şarkısı dilimde; belki alışmam lazım...

Fotoğraflarım geldi; İstanbul fotoğrafları. Hepsinde öylesine mutluyum ki zaman makinasına ihtiyacım var. Kaygısızca sarhoş olmak ve elimde mikrofonla, yanımda dostlarımla karaoke yapmak istiyorum sabahlara dek. Hatırlamak istediğim anılarla hatırlamak istemediklerim yer değiştirse keşke.

Hem 9 Aralık'ta Nouvelle Vague geliyor geliyor. Gidemiyorum gidemiyorum. Murphy Kanunu mu desem ters orantı mı desem, bir şeyi çok isteyince olmuyor. İçimdeki kıskançlık canavarı konser iptal olsun diye tepinedursun, ben bu elim ve vahim günde örgü örerek oturacağım anasını satayım. Buradan arkadaşlarıma sesleniyorum:
Sen sarı uzun saçlı adam; hiç mi utanmadın Cuma’ya toplantı koyarken!
Ve sen siyah uzunumsu saçlı adam; konser yapacak gün mü kalmadı takvimde!
İkinizin de okuyacağını bildiğimden kınamalarla dolu kargalar gönderiyorum size...
Aşk olmasa da yollar ayırdı bizi Nouvelle... Bi daha gel!

Ama Queen Of Japan'e gideceğim Perşembe. Onunla avunup oturmam lazım. Siyah uzunumsu saçlı adama teşekkürlerimi sunarım.
Ayrıca Ocak'ta Art Brut kaçmayacak inşallah! Nisan'da da Radiohead diyorlar, hatta sözleşme bile imzalanmışmış. Aklıma mukayet olmak için pek fazla düşünmüyorum bu ihtimali; düşününce kalbim beş vücuda yetecek kadar kan pompalıyor çünkü...

Elim Roll kokmuş, ne güzel! Bu arada gözümden kaçmadı değil, Türkiye'nin iyi dergileri hep "ll" içeriyor, hatta roll... Bkz. Roll, Rolling Stone, Lull...

The Science Of Sleep geliyor Cuma günü, Michel Gondry'nin yeni filmi hem de Charlie Kaufman senaryolu. Bu ikisi birleşince zıpkın gibi fişşek gibi oluyorlar. Oyuncular da Gael Garcia Bernal ile Charlotte Gainsbourg. Bu arada Şarlot'un albümü de pek leziz olmuş; bir ara uzun uzadıya yazarım bence. Yaz diyenler 2334'e kısa mesaj yollasın.

(edit-ors): Kaufman yokmuş, senaryo da Gondry'nin; Kaufman yokmuş, senaryo da Gondry'nin, Kaufman yokmuş biliyor musunuz? Senaryo da Gondry'nin...

Evde yıllanan Lost'ları da izlemek lazım bir ara şarap eşliğinde...

Yumoş kokusu ve annemin kokusu... Hayatta en sevdiğim iki burun hediyesi...

Farkettim de yaklaşık iki aydır kitap okumuyorum; çok üzücü. Kings Of Convenience- I'd Rather Dance With You'da geçen "I haven't read a single book all year" dizesini benimsemekten korkuyorum. Okusam bu gece bir sayfa da olsa...

Tacim'in, Miette'in, Pınar'ın ve 029ur'ün blog'larına bakmak lazım. Onlar gibi yazmak lazım. Radikal 2 kılıklılar; içim açılıyor resmen!

Haftanın Klibi: Beck- Cellphone's Dead

Haftanın Mekanı: Kings Of Convenience- Misread klibinin çimleri, çiçek dalları

Haftanın Şarkısı: Tori Amos- Caught A Lite Sneeze

Ortada bırakılmış günlük gibi oldu. Okuyunuz ama kimselere söylemeyiniz.

2006-12-01T19:49:00.000+02:00

Şarkı dediğin böyle olur. Yere çarpar durur ruhunu!
Pinhani- Yıldızlar dinleyin. Hatta siz iyisi mi Pinhani dinleyin...

Gökyüzünde ne çok yıldız var
Biri parlak biri ürkek biri yalnız diğeri sanki burda
İçimizde ne çok hırsız var
Biri aldı beni götürdü, sonra sattı, hem de yok pahasına

Ah şu hırsızlar
Her gece rüyamda senin kılığında dolaşırlar
Ah karanlıklar
Seni benden, seni dünden, seni gerçeklerden korurlar

Çok Kişisel Not: İyi ki doğdun babacığım...

2006-11-28T02:30:00.000+02:00

KEMANCI BAŞIMIN TACI

Kemanıyla bana bir ses verebilseydi eğer, bu sesiyle bana erse dünyaya değer...
Bayanlar baylar, karşınızda güzel insan Patrick Wolf!

Küçücükten boynu keman iziyle işlenen Wolf, seksenüç neslinden. Ancak henüz onaltı yaşındayken müzik grubunu toplayıp farklı bir ülkeye göç edecek kadar gözüpek bir özgürlük delisinden bahsediyoruz; hayatın bir an önce olgunlaştırdıklarından...
Delikanlı, yaşından beklenmeyecek bir olgunlukla mahşer meydanından canlı yayın yapıyor bizlere. Pare pare atılan top sesleri gibi notalar ve en önde atının üstünde ilerleyen imparator. Güzel sese aşık olanlar bu müzik şahının önüne kapanıyor.
Sürekli değişen keman sesi akordeonla birleştiğinde geçit törenini aratmayacak bir sahne beliriyor gözümüzde. Biraz Amadeus gibi Wolf, zira 1800'lere kanat germiş keman gıcırtıları yerini bir anda synth'lere bırakabiliyor.
Alçaktan başlayan uçuş yükseliyor, yükseliyor ve etrafı cehennem ateşi sarıyor.
Ne Wolf ne de kemanı bir dakika olsun yorulmuyor!

2003 yılında "Lycantrophy" debüsüyle henüz ham meyve çağındaki akranlarının aksine olgunlaşıp birçok kulağın mezesi haline geliyor kurt adam. Peki yirmisine kadar biriktirdiği hikayeler tineyç vızıldamalarıyla dolu bir çöp poşeti mi yoksa "aman tanrım, bu ne güzellik!" kategorisinden mi? İkinci şıkkı mürekkebim bitene dek işaretlemek boynumun borcu.
Lycantrophy'nin önde gelen simaları London, To The Lighthouse ve A Boy Like Me. London'ın açılışı Big Ben kadar görkemli. Virginia Woolf kitabının adaşı To The Lighthouse ise saf huzur ilacı. Fakat albümün en göz alıcı şarkısı A Boy Like Me. Naiflik kokan şarkı "Benim gibi bir çocuk hem dokuzunda hem doksanındaymış" dizesiyle açılıyor ve özellikle "hem karman çorman bir hayatım olsun hem de doğuda bir yazlığım" kaousuyla ergenlik krizlerine tercüman oluyor.

2005'te ise ikinci albüm "Wind In The Wires" görücüye çıkıyor. Bu albümün baş tacı, hayatımın şarkılarından The Libertine. At nallarıyla çınlayan şarkıda özgürlük delisi bir gezginin (acaba kimdir kimdir?) yol hikayesi anlatılıyor. Şarkı adrenalin kapsülü gibi; nefesi hızlandıran, göğsü sıkıştıranlardan...
Ancak Ghost Song ve Teignmouth da yabana atılmayacak, göğse basılacaklardan. Yine acemi işi bu albüm, fakat Wolf'un acemiliği bile profesyonellik kokuyor.

2007'de yeni albüm "The Magic Position" düşecek kucağımıza. İki yeni singıl Accident and Emerge"ve Godrevy Point şimdilik myspace'ten dinleyebildiğimiz şarkılar. Anlayacağınız kıpırdanarak beklemekten başka çare yok. Ama ben Wolf'un arkasından damacana ile su döktüm tez dönsün diye!

Patrick Wolf'tan uygun bir ücrete keman dersi alınır. Ah yanında daha neler yapılır!

2006-11-18T23:50:00.000+02:00

DAĞLAR KIZI REYHAN

Nil Karaibrahimgil'in ecnebi versiyonu kapınızda! Üstelik beş para etmediğinden nakit veya kredi kartıyla alımda kar ediyorsunuz.

Joanna Newsom denilen Heidi modelidir konumuz. Dinlememiş olmanız muhtemel olup dinlemişseniz hangi ruh halinde gezindiğinizi merak etmekteyim; zira ben koyun saflığı moduna girerek kendimi dağa taşa vurma isteğindeyim.

Detonelik konusunda tarih yazmış Joanna, 2004 yılında çıkınına doldurduğu şarkılardan oluşan ilk albümü "The Milk-Eyed Mender"ı çıkartır. İşte İsa'nın çilesi de tam burada başlar. Arp sesiyle dolup taşan albüm teoride güzel olması gerekirken pratikte insana "Otomatik Portakal işkence serisi" yaşatmaktadır. Devendra Banhart'ın da nasıl olduysa karıştığı albüm özellikle "Sprout And The Bean" ile tırmık etkisi yaratmakta, "Sadie" ile ise tarifsiz duygulara yol açtırmaktadır.
Hele o Sadie diyerek çığırma işlemi ineklerini otlatırken birini kaybetmiş de onu arıyormuş gibi tınlamaz mı! Korkuyorum alimallah!

İkinci albümü "Ys" ise "Elm Sokağı 2" etkisiyle eşdeğerdedir. Beş şarkılık Ys'in kartonetine bakıldığında sözler gayet güzel olup Joanna'nın sesi yine tüm hadiseye turp sıkmaktadır. Bu tazecik albümün raflarda tozlanıp görünmeyecek hale gelmesini diliyorum.

Bana duygu ver Joanna, bana vızıldamayan bir yorum ver!
Bana umut ver Joanna! Bana seni Cocorosie'ye benzeten özelliğini göster!
Dağa kaçtı değil mi?

2006-11-05T20:12:00.000+02:00

ÜŞÜDÜM ÜSTÜMÜ ÖRTSENE ANNEM

Boş vaktin 1/24 olduğu zamanları bilirsiniz. İşten kaytarmak için atmayacağınız takla yoktur. Tam da böyle bir zamanda, ani karar mekanizmam sayesinde aldım İklimler biletini ve sorumluluk duygusunun verdiği huzursuzlukla koltuğa yerleştim.

Nuri Bilge Ceylan'a ait Fibresci ödüllü Cannes portakalı İklimler, fragmanındaki buz gibi görüntülerden uzak bir filmmiş meğer. Deniz kenarına iliştirilmiş eski bir dost muhabbetiyle açılan perde ilk dakikadan yakalıyor insanı. Dil öyle samimi ki sanki elinizde bir kamera, sandalyeye oturmuş da bu muhabbeti çekiyormuşsunuz gibi. Burada oyunculuğu fena halde eleştirilen Ceylan'ın avukatlığını yapmak durumundayım. Hem Uzak'ta gördüğüm Ceylan'dan daha başarılı bir oyuncu duruyor karşımda, hem de senaryo spontane işlediğinden takılmalar veya yapmacık diyaloglar yok. Ayrıca özellikle ilk yarıya hakim kara mizah öğeleri, anne baba veya öğretim görevlisi muhabbeti gibi, içten bir gülümseme nedeni oluyor.

İkinci yarıda ise filmin asıl konusu sessiz sedasız işlenmeye başlıyor. Terkedişler, başlangıçsızlıklar...
Peşinden kilometrelerce uzağa gidip yalvardığı kadının gözüne baka baka yalan söyleyen bir adam. Soğuk, Ağrı, kalp ağrısı, minübüs sahnesinin çarpıcılığı, birden biten ya da bitmiş gibi görünen bir hikaye, insanın hem içini hem dışını üşüten binbir ayrılıkla dolu bir sahne kareler hakkında hem gözünüzden hem de zihninizden geçiyor.

Filmin Ceylan dışındaki oyuncuları ise durgun güzelliğini özellikle karlı sahnelerde aklımıza işleyen Ebru Ceylan ve hafif meşrep Serap rolündeki Nazan Kesal. Özellikle filmdeki en çarpıcı sahne olarak akla kazınan, Irreversible'dan sonra gördüğüm ikinci rahatsız edici cinsel münasebet sahnesindeki rolüyle Kesal'in hakkını Kesal'e vermek lazım. Ve elbette çatalını sergileyen fındık fetişisti N.B Ceylan'ı da cesaretinden ötürü kutlamak. Animal Nitrate dedikleri bu olsa gerek; adam karısından soğumuş herhalde.

Karla kaplı film bittiğinde dışarı çıkıp Ankara'ya yağan ilk karı görmek ise bu güzel kareleri tamamlayan perdedışı sondu. İroniyi de severim tesadüfleri de. Ama bu kadarı da fazla!
Nuri Bilge Ceylan'ın cebimize sıkıştırdığı teşekkür mahiyetli hediye paketleri gibiydi bu kar taneleri. Ağzımın kenarına tüneyen bir damlayı yutup gülümseyerek ben de Ceylan'a teşekkür ettim. Hem günümü güzelleştirdiği, hem iklimimi değiştirdiği için...

2006-10-27T02:17:00.000+03:00

M.I.A (Mathanginus Arulpragasamus) = Sri Lanka dolaylarında filizlenmiş üzüm salkımı. Londra'ya minik bir fide olarak gönderilen M.I.A'nın asi bir familyadan geldiği, damarlarında sanatsal renkli, neonlu meonlu klorofil dolaştığı ve gündüzleri oksijen alıp geceleri nota olarak üflediği söylenmektedir. Çevre dostu olup meyvesi pek lezzetlidir.

M.I.A kimdir?
Babası azılı Sri Lanka devrimcilerinden olan M.I.A ülkemizde bolca yetiştirilen apolitik neslin beslenme ortamına benzer bir ortamda büyümediğinden oldukça şanslı; ancak şans dediğin biraz da şanssızlığından kaynaklı. 11 yaşında ülkesinden sürülen melezin savaşın ve direncin her türlüsünü görmesi onu güçlü kılan ve ağzının fermuarını çekmesini engelleyen unsur. Bu da lafı dolandırmadan müziğine gelmemizi gerektiriyor. Ama beni ilgilendirmiyor ve tırışkadan bilgilere devam ediyorum.

M.I.A nedir?
"Maya'nın okunuşu hahaha!" diyenlere masumane bir öpücük gönderiyor ve "Ne zekisiniz kuzum!" diye sesleniyorum. M.I.A, devrimci kızın hem Sri Lanka'dan hem de Londra sokaklarından aşina olduğu kelimelerin açılımı: Missing In Acton.
Mülteciliğin ve iki ülkeye de ait olmamanın verdiği kaybolma hissine açık bir gönderme yapıyor üzüm.

M.I.A'nın bu blogla alakası nedir?
Grafitti ve film yönetmenliğiyle uğraşırken Justine Frischmann tarafından keşfedilerek müzik dünyasına zıplaması ve dünya müziğini hipapla harmanlayarak (NME klişeleri) gönlümüze okaliptüs ferahlığı getirmesi. Afrika tamtamları yardımıyla güm güm atması, pist müziği yapıp yine de pistlerde çalınmayacak kadar underground olması ve tüm bunları "Arular" albümünde gerçekleştirmesi. Bkz. “Arular”- üç satır aşağısı...

Arular kimdir?
M.I.A'nın babası.

Arular nedir?
M.I.A'nın debüsü. Kanınızı kaynatacak melodilere ve İspanyolca kelimelere doyuracak şarkı sözlerine sahip hindistan cevizi suyu tadında Asya turu.
Filistin Kurtuluş Örgütü'yle ilgili şarkı sözleri bulunduğundan MTV'den veto yiyen "Sunshowers"ı, "Arabada beş, evde on beş" tadında ilerleyen ve bu ilişkiyi "Yea, what can i get for 10 dollar? Anything you want." sözleriyle kanıtlayan "10 Dollar"ı, devrimci ruhuyla kılıç kuşandıran manifesto nitelikli "Pull Up The People"ı ve London Calling göndermesiyle başlayan "Galang"ı da içermektedir.
2005'te Mercury Music Prize'da "yılın albümü" adayı olmuş, ancak ödülü Antony And The Johnsons'a kaptırmıştır.

Yazar Notu
Şaka değil, üzüme benziyor be bu kız! Yiyor yiyor doymuyorum.

2006-10-23T18:28:00.000+03:00

DRESDEN'IN SÜTTEN BİBLOLARI

Bordo eteklerini savura savura jartiyerlerini gösteren kabare sanatçılarına western filmlerinden aşinayız; ya yirmibirinci yüzyıla ışınlanmış olanlarına ne demeli? "Dresden Dolls" elimizden tutup kendi dünyasına çekiyor bizi...

Amerikanya menşeili grup öyle kalabalık revü ekiplerine benzemiyor. Sağ omzumuzda kalem kaşlı “Amanda Palmer”, sol omzumuzda Fred Astaire cesedi “Brian Viglione” duruyor.
Tanışma hikayeleri en az gösterileri kadar ilginç olan ikili bir cadılar bayramı gecesinde tanışıp grup kurmaya karar verdiklerinde balkabağı tadındaki kabarelerin temeli atılıyor. İsim olarak da Dresden'da üretilen kar beyazı bibloların etiketi çalındıktan sonra gelsin danteller gitsin maskeler...

Grubun Brecht esintili sahnesi biraz Tiger Lillies'e biraz Panic!At The Disco'ya benziyor. Ancak müziği anacaksak diskoyu yakanları saf dışı bırakmamız gerekiyor; zira bebeklere ait ninniler sek karanlık!!
Biraz daha açalım: Panic!At The Disco gibi tiyatro makyajı yapmaları ve hatta onlarla turneye çıkmış olmaları elbette Dresden Dolls'u onlar gibi mainstream malzemesine yakın gürültü grubu yapmamakta. Dolls daha çok Klaus Nomi'ye yakın.
Yazı Panic! At The Disco yazısına dönmeden önce son olarak iki grubun turne esnasında Dolls'a ait "Backstabber" şarkısına beraber klip çektiklerini söylemem lazım. Disko günlerini burada sonlandıralım. Kapa parantez.

Grubun 2004 yılında yayınladığı self titled albümü "Dresden Dolls" belki de en ihtişamlı Londra sokaklarını işaret ediyor. Rahatsız edici akorlarla süslenmiş albümün en alımlı fahişesi, Frankenstein hikayesi tadındaki "Girl Anachronism". Bunun yanısıra "I'm half Jill and half Jack" sözleriyle transeksüelleri de kabilesine katan "Half Jack" ve seks objesine dönmüş bir adamı kolundan çekip içeri sokan "Coin Operated Boy" size verebileceğimiz hizmet dahilinde...

2006'da ise "Yes, Virginia" ile yeniden stüdyo tozu yutan bebekler öncelikle "Dirty Business" melodileriyle ter attırıyor. "Am i the poster girl?" diye soran Amanda'ya "Allah'ına kadar!" demek boynumun borcu.
Ayrıca daha önce bahsi geçen tatlı "Backstabber" ve ismiyle muhafazakarları ayaklandıracak "First Orgasm" da genelleştirilmiş Barbie evinin işleyişini sürdürdüğünün kanıtları...

Siz de uğrayın bir ara. Kimse namussuz sayılmıyor Dresden'da!

2006-10-17T23:24:00.000+03:00

BİR ORGAN OLSAN NE OLURDUN

Oh mon dieu! Bu kızlar beni öldürecek! Mezarımı siz mi kazacaksınız The Organ güzelleri?

Kanada soğuk mu olur bilmem; ama geçen kış bahsi geçen grubun ilk albümü "Grab That Gun"dan çıkma on şarkı, termofor etkisi yapmıştı üstümde. Belki fazlasıyla tanıdık gelen seksenler tınıları yüzünden; belki çağıma yakın indie ezgilerinden girmiştim The Organ'ın koynuna...

Eh bahar gelir yaz gelir, kar grubunu terkeyleme zamanı gelir. Ama gün ekim ve bugün sıcaklar on derece düştü; tozlanmış The Organ şarkılarım da kurulmuş saat gibi aklıma çöktü. Açtım dinledim; dinledim; dinledim... Ah ne özlemişim!

Sevgi dolu yazılara katlanamayanlar kaşkollarını alıp gitsin! Kış gelince kalorifer peteği kadar tatlı olduğumu bilenler ise bilmeyenlere anlatsın. Ben de hazır baş anlatıcıyken size "Grab That Gun"dan bahsedeyim kuzucuklarım.

29 dakikalık mini mini albümde Morrissey'inkilere yakın şarkı sözleri, Joy Division'a yakın uğultu sesleri, The Cure'a yakın (bana uzak) Robert Smith vokalleri mevcut. Mamafih, Çin malı taklit değil bunlar ablacım abicim! Kızlar çalmış ama güzel de çalmış. Org, morg ne varsa...
Örneğin albümün en bi en'i, en frontman'i "Brother", girişten çıkışa dek sağa sola sallıyor; dans ettiriyor; geçmişi yad ederken bugünün günlüğünü yazıyor. Bana gözyaşları o ayrı.. Termoforum gözümün altında patladı galiba...
Sonra nice genç kızı kalbinden vurup, yatağında katledip namlusunun ucuna üfleyen bir "Steven Smith" var çölün ortasında; isim tanıdık geldi mi size? Ah ca'nım Steven Patrick Morrissey'im, bir kahramanın ön adı olup Robert "saçaklı" Smith'in soyadıyla mı süslenecektin!
Hem ismiyle emocuları tapındıracak "Sinking Hearts"a ne demeli? Cismine ben tapındım billahi...

Serge Gainsbourg'un bir zamanlar dediği gibi: "Listen to THE ORGAN that i played for you!"
Size The Organ çalıyorum şu an, yaklaşsanıza...

2006-10-16T01:16:00.000+03:00

RADYODAN GELEN TELEVİZYON SESİ

Radyo videoyu öldüreli çok oldu; ama televizyonun radyoya sızışı pek yeni... Frekansları TV On The Radio'ya ayarlama vakti şimdi...

Tüm enstrümanları bir kenara atın; insan sesinin hepsinin yerine geçebileceği konusunda açık çek size! Akapellayla dolu, caz desen caz değil rock desen pop değil janr desen hiç birine uğramaz bir grupla karşı karşıya kulaklarımız.

Hikâyesi ikibindörtlere uzanan ve ismiyle diğer albümleri kıskandıran "Desperate Youth, Thirsty Young Babes", kilisevari mesajıyla piyasasevmezlerin uğraklarından olmuştu. Özellikle Ambulance şarkısıyla gönlümü fethetmiş uzunçaların mevzu bahis şarkısında geçen "I will be your accident if you will be my ambulance " sözleri ise naifliği ve biraz da Radiohead imzalı There There kokusuyla tadımlık olmadığını göstermişti. Ancak grubun zaten Radiohead'le bir "al gülüm ver gülüm" ilişkisine sahip olduğunu söylemek lazım. Debut albüm OK Calculator, sizin de tahmin edebileceğiniz gibi OK Computer'a yapılmış sıkı bir göndermeydi.

Ambulance harici listeye baktığımızda pırıl pırıl bir "Mr Grieves" hikâyesinin de sırasını beklediğini görüyoruz (Niye her şeyi çoğul yapıyoruz anlamadım ama hayırlısı). Ayrıca bir Bomb Yourself var ki parça tesirli etkisi her listeden içerü...

İkibinaltının ikinci yarısında ise otobüs "Return To Cookie Mountain" durağında durdu. İşte bu durak TV On The Radio'nun en fazla yolcu aldığı yer oldu. Bu albümle Bowie'nin de takdirini kazanan ve onu haftada en az üç kez kurabiye dağına taşıyan grup, arkasında böyle bir dayanak bulunca durunu durağını da kaybetti.

Koltuklardan ıslık seslerinin yükseldiği bu daha tempolu albümde dikkat çeken başlıca unsur I Was A Lover. Sıkı bir Bush- Irak Savaşı göndermesine sahip şarkıda hiç durmayan alkış sesleri can damarı niteliğinde.

Hours ise kendini dünya güzeli sananların, dünya güzeli olup abartılanların marşı olma yolunda... Sepete katı vokallerle süslenmiş tef bazlı Dirtywhirl'ü, piyanonun kraliçeyi oynadığı Province'i de attıktan sonra yeni bir yolculuğa hazırsınız demektir.

TV On The Radio kulak pasınızı silmeye geldi; müsait misiniz?

2006-10-07T23:49:00.000+03:00

SİLGİLERİN EN KUVVETLİSİ

Thom Yorke rock'ı terkedip elektronikayla evleneli çok oldu; üstelik üçüncü bebek de artık kucaklarda: The Eraser

Albümü yazmak için önce sindirmek gerektiğini düşünenlerdenim. Tam da bu sebeple ve biraz da medyanın tüm organlarının The Eraser'la ilgili tartışmalarını dindirdiği bu vakitte meydan bana kaldı. Ve işte "Süküt altındır." aforizmasını çekmeceye kaldırarak "Altının değeri düştü abicim!" diyorum şimdi.

Elbette Yorke demek Radiohead demek olduğundan bu tatlı ve hareketli bebeği "üçüncü" olarak anmak hata değil. Ancak bebeğin sancılı doğumundan bahsetmek mümkün. Thom Yorke'un Radiohead için yazıp çöpe attığını belirttiği şarkılardan oluşan bu solo albümün hiç de çöp poşetlerine layık olmadığını farketmek çok kolay. Yine de üreticisinin Yorke olduğu bir albümün ne olursa olsun beğenildiğini ve beğenileceğini de hesaba katmak lazım...

Albümün en fena şarkısı aynı zamanda ilk singıl olarak da seçilen "Harrowdown Hill". Şarkının politik ve sert kısmına kapılmışken gelen "We think the same things at the same time, we just can't do anything about it" dizeleriyle bir anda romansa atlıyor insan. Hayatımda duyduğum en çarpıcı aşk cümlelerinin siyasi bir şarkıdan çıkması enteresan.

Aynı zamanda albümün diğer temel direklerinden "Analyse", ormanda yapayalnız bırakılmışsınız da ekmek kırıntılarıyla eve ulaşmaya çalışıyormuşsunuz gibi. Ulaşana dek sahip olduğunuz tüm huzursuzluğu ve umudu tam da bu notalarda bulabilirsiniz. Sözleri ise konusunu açmaya korktuğum derecede tüyler ürperitici. Sırtınızdan aşağı bırakılan bir buz tanesi tıpkı. Aşağı çekiyor sizi...

Dinlemeye değer iki şarkı daha: "Black Swan" ve "The Clock"...Küfürbaz Yorke'un ağzına biber süremeyecek kadar kandırıldığınız "Black Swan" ve zamanımızın her saniye biraz daha dolduğunu kafamıza kazıyarak ilerleyen "The Clock" sayesinde geceler boyu uyanık kalmaktayım.

Anlayacağınız yeniden Yorke mabedime kapattım kendimi. Biraz nefes almak, biraz hayran kalmak, biraz dibe dalmak için...

Radiohead kanadını rock'la besle Thom, sololar elektroniğe çalışsın!

2006-10-02T23:38:00.000+03:00

RÜYALARDA BULUŞURUZ

"Sözlü çeviri; seri düşünebilen, dinamik, yaşama merak duyan, öğrenmeyi değişimi, hareketi seven, riske atılmaktan korkmayan insan tipinin tadına doyamadan yaşayacağı bir serüvendir." der pek sevdiğim bir hocam.

Ben doydum. Seri de düşünemiyorum; dinamikliğim de eridi. Merakım da dağa kaçtı. Yandım; bittim; kül oldum. Mola istiyorum!!

"Neden siteni geç güncelliyorsun?" diye soran arkadaşlara selam eder, kendilerini tercümanlık bölümüne şikayet mektupları yazarken görmek isterim.

Öptüm gözlerinizden...

2006-09-25T23:14:00.000+03:00

SOVYET BONİBONU

Rusya'nın soğuk havasından sıcacık ruhuyla korunmuş, piyanosunun başından kalkmadan yirmilerini yarılamış bir bonibondan bahsedelim mi? Regina Spektor.

Uzun bir süredir listemde beklemeye aldığım Regina'nın günü bugünmüş. Sevilmeyen bir müziğin bile günü gelince sevileceğini düşünenlerdenim. O nedenledir ki yine de "nötr" kaldığım Regina'yı yağmurlu günlere davet edince pek keyif aldım sohbetinden. Zira "dişi ozan" dediğimiz üstün ırka ait bu genç güzelin yumuşacık sesi, beat box'larla süslediği hiphop vari kadife müziği ve kâh hoppidi hoppidi hoplatan kâh stratosfer ateşlerinde yakan sözleri ve doğu'nun buz gibi güzelliği insanı yormaya yetecek kadar tasvir yaptırıyor gördüğünüz gibi.

2004 yılında ilk albümü "Soviet Kitsch" ile müzikçalarların kucağına atlayan Regina amatörlüğün verdiği tatlı heyecanı dinleyiciye de aşılıyor. Özellikle, kemoterapi gören bir kadının dört çocuğuyla limuzine atlayıp yaptığı gezintiyi anlatan "Chemo Limo"nun özlemle karıştırdığı huzursuzluğu tatmak ve bu şarkının daha otuzuna basmamış bir kadından çıkmış olduğunu bilmek fena yapıyor insanı. Şarkının da zaten kulağımda ve aklımda yüzüncü dönüşü...
Yine "The Flowers" da piyano tuşlarının sert darbeleriyle anlattığı solgun çiçek hikayesiyle ön plana çıkanlardan. Bir tatlı, bir acı ki sormayın gitsin!

Tarih 2006. Regina'nın ikinci albümü "Begin To Hope" raflarda. Soviet Kitsch'in can alıcı noktalarına rağmen Begin To Hope'a hakim olan ana duygu, Sovyet bonibonunun olgunlaşmış olması. Albümün açılış parçası ve single'ı "Fidelity", bir çırpıda söylenen nakaratı, karmaşık yapısıyla Begin To Hope'un en "başarılı" şarkısı. Ancak müthiş bir "Apres Moi" yorumu ve "Samson" adlı kağıt kesiği de çip yapıp beynime takmak istediklerimden. Bir düğme olsa, bassam da kafamda çalınmaya başlasa. Reset atmazdım billahi...

Tori Amos ve Fiona Apple'la bolca mukayese edilen kızımızın aslında bu starlarla piyano hariç paylaştığı çok büyük bir ortak yön yok. İlla ki benzetilecek birileri varsa o da "CocoRosie" olmalı. Zira iki isme de hakim olan nokta hiphop'la piyanoyu demetleyip çocuksu bir sesle şarkıların üstesinden gelmeleri. Ve anlattıkları ilgi çekici hikâyeleri...

Kızları geçtim. Kızlar sadece dinleyip içlensin.
Erkekler sözüm size: Bulun onu ve hemen evlenme teklif edin!

2006-09-20T18:21:00.000+03:00

BANT AKAR GÜLDÜR GÜLDÜR

Yaratıcı insanlara hayranım. Parasını ve malzemesini en doğru biçimde değerlendiren Mac Gyver misali insanlara daha da hayranım. "En hayranım" sıfatını ise şu sıralar "Ok Go"'ya veriyorum.

Ok Go, Amerikanya'dan çıkma indie gruplarından bir tanesi. Şarkı bazında avuç patlatarak alkışlamaya gerek duymayacağınız; fakat söz konusu görsel işleri olunca avuç, ıslık ne varsa kullanarak övgü saçacağınız "özel" bir grup.

Kendilerini tanıma vesilemden bahsedeceğim ta da şimdi: "Here It Goes Again"

Klibi bir gece vakti uykuya dalmak üzereyken farkettiğimde aniden tüm sensörlerimi açabildiğim kadar açmıştım. Sekiz koşu bandı ve bunun üzerinde artistik patinaj yapan dört adam düşünün. Düşünmeyin direk klibi izleyin. Ama ön bilgi istiyorsanız kendilerinin koşu bantlarını kullanarak Michel Gondry'vari dahiyane fakat parasız amatörlervari ucuza getirdikleri, dans figürleriyle ve jimnastik hareketleriyle dolu bir klibe imza attıklarını söyleyebilirim.

Bu kadar lafı niye ettim? Boşuna... Aşağıya tıklayın da gözünüz klip görsün iyisi mi...

Tamam; ileri!

2006-09-11T21:07:00.000+03:00

BEBEĞİM; İLAÇLARINI ALDIN DA NE OLDU?

Placebo'nun yeni klibi "Meds" ışık hızıyla geldi, ağzımı açık bırakıp gitti. Böylesini görmedim; "yaşamadım"!

Öncelikle yazıyı 18 yaş üstü okuyuculara tavsiye ederim; zira sonra Placebo'nun yediği halt yüzünden Ekşi Sözlük gibi kapatılmak istemem. Demokrasi de bir yere kadar sonuçta...

Klip şok bir gerçekle açılıyor: Brian'ın oğlu Cody'yi yapma nesnesi. Üstte tişört altta sliple orta yaş delikanlısı imajı çizen Molko'nun "Nancy Boy" zamanlarında dahi sergilemediği "gerçekliği" bu kliple yıllar sonra görmüş olmamız dua mı ettirir küfür mü bilemiyorum. Ancak ben bu konuda aydınlandığımı ve bu performansını her klipte görmeyi dilediğimi söylemeliyim. Bu kadar laftan sonra kendime "Horny" şarkısını armağan ettim; ben armağan etmesem siz edeceksiniz nasılsa...

Klibin deprem etkisini atlattıktan sonra asıl hikayesine geçelim: "ot", çer, çöp... "hap", uyku, aspirin... Bakın kodlayarak yazıyorum ki 50 yaş üstü ebeveyn tipimi koruyayım. Efendim, klipte delikanlının gözüne kaçmış bir biçimde uyanıyoruz ve gün boyunca "zehirlenmiş" bir genç ne görürse onları görüyoruz. Bir nevi "Alice Harikalar Diyarı'nda" hikayesi. Biraz da lunaparktaki sihirli aynaların etkisi... Burnunu kanatana dek uğraşmış zaten müziğin efendisi...

Ama anlayamadığım bir konu varsa o da Brian'ın üstündeki kadındır. Slibi sevdik diye her üstündekini sevecek değiliz herhal. Yine de naçizane fikrim şu yönde; madem Brian içtiği "bazı sakıncalı maddeler"in etkisinde halüsinasyon görüp duruyor; o zaman neden üstündeki erkeği de kadın olarak görmesin ki? Bana inanın a dostlar; bu klip, ileride Cody izlesin de "Vay be, babam da erkek adammış!" diye gurur duysun mantığıyla çekilmemiş.

Ayrıca bir acı gerçek de Brian'ı gören Steve Hewitt'in kollarını kocaman açarak Brian'a sarılma isteği. bak Molko'm sana sesleniyorum; bu adam iyi gün dostu. Arkandan bıçaklamazsa şerefsizim... O ne yapmacık bir bakıştır tanrım!!

Son bir mantık hatası daha söyleyip aslında bayıldığım klibi sevmemiş gibi eleştirdiğimden ötürü duyduğum pişmanlığa son vermek isterim.
Brian'cığım, iki gözüm, gözüne kara kara gözlükleri çekmiş, otel resepsiyonuna iniyorsun; röportaj bile veriyorsun. Peki o kadınları gözlüklerin olmasına rağmen nasıl renkli renkli görebiliyorsun? Lens mi onlar yoksa x-ray'in mi var?

Neticede çok derin duygular besliyorum bu klibe; içim de bir hoş oldu haha!
Siz eleştirel yönünüzü kapatıp severek izleyin tabii, bulaşmayın kötü işlere...

2006-09-08T20:51:00.000+03:00

GÖKKUŞAĞI BELİRMEDEN

Üç film adı:

1- Eternal Sunshine of the Spotless Mind
2- Adaptation
3- Garden State

İlk iki filmi izlediğimde bu "romantik görünümlü gerçek kurgular"ın bağımlısı olmuştum. Ancak üçüncü bir halkanın varlığından haberim yoktu. Geç de olsa, methi çok duyulmasına rağmen ertelenmiş de olsa, sonunda Zach Braff imzalı "Garden State" izlendi; hem de yağmur yağması dilenerek...

İtiraf etmeliyim ki bir filmi izlemeden önce film hakkında ışıkçısı da dâhil hiçbir detay duymayı arzu etmeyenler kategorisindeyim. Bu nedenledir ki filmin senarist-yönetmen-başrol oyuncusu Zach Braff'ten bağımsız festivallerde aldığı ödüller ve "Scrubs" nedeniyle haberdar olsam da Natalie Portman'ı bir anda karşımda görünce pek şaşırdım.

Ben anlatılmasını sevmem de anlatmayı severim. O zaman rahatsız edici detaylardan kaçarak size filmin kuş bakışı bir görüntüsünü çizeyim. Large, annesinin ölümüyle kasabasına dönen ikinci sınıf bir aktördür. Bu kadar yeter.

Ama asıl dikkat edilmesi gereken noktalar var ki o da tüm oyuncuların doğallığı ve haddinden fazla sevimlilikleri. Bonibon gibiler; rengârenk ve tatlı... Portman, Leon'daki kadar saf; Braff, Scrubs'ta olmadığı kadar naif... Üstelik diyaloglar da romantizme yakın bünyeleri on ikiden vuracak nitelikte.
Tamam, kâğıt üstünde güzel her şey… Peki ya çekimler? Büyük ödülü çekimlere veriyorum.
Her sekansta kusursuz bir renk uyumu mevcut en başta… Bağımsız film olmasının getirdiği bazı kamera kusurları yok değil ama biz kadı kızını olduğu gibi sevenler cemaatindeniz.

Filmin bir diğer artısı da soundtrack'i… Braff'in bugüne kadar dinleyip sevdiği tüm şarkılara filmde yer vermiş olması alkışı hak ediyor. Üstelik Remy Zero, Frou Frou gibi küçük bir çevrede adını duyurabilmiş grupların başkaları tarafından da fark edilmesi sağlanıyor. Tabii bunun yanı sıra The Shins ve Simon & Garfunkel gibi isimler de listeyi yıldızlarla süslüyor.

Eh ama yeter mi diyorsunuz? Güldüm ben şimdi. İnternet sitesine de bir uğrar mısınız? Yağmuru seviyorsanız... Gözyaşını da...

Neticede Garden State'in yarattığı tüm olanaklardan yararlanın; görsel, işitsel, dokunsal...
Yüreğinize iyi gelecek, sözü benden! Gidip bir daha mı izlesem ne yapsam...

2006-09-07T20:02:00.000+03:00

RAKIN KOK

Listesi açıklandığı andan itibaren hunharca çentik atmaya başladığım Rakın Kok'u geride bırakalı dört gün oldu. Fakat halen görünmez adam suretinde yaşıyor, kendimi yataktan koltuğa, koltuktan yatağa bırakıyorum. Bu nedenle yazıda akli boşluklar olursa sizden en bir güzel biçimde doldurmanızı bekliyorum.

1. Gün- 2 Eylül

İlk gün sabah altıda ulaştığımız Hezarfen'i görenler Boğaz Köprüsü görmüş kadar sevindi. Zira kör itin bile ölmeye tenezzül etmeyeceği bir noktada konumlanmıştı mekan. "Çadırı kuralım, haydi hop!!" diye basın tarafına akın ettiğimizde yanımıza kalan yegane unsur çamur oldu. Ayakkabımı tanıyamadım; Yeti'nin çamurlanmış versiyonuna dönmüştüm. Neticede Burn arkasında kamp yapılmaya karar verildi ve ne de memnun kalındı.

Saat 12'de "Du bakalım Aydilge Suede söyleyecek mi?" diyerek Burn'e koştum. Tabii boşuna yorulmuşum. Son derece başarısız bir ses sistemi ve Aydilge izleyip bir saatimi boşa geçirmek, festivalin açılışını hiç de görkemli yapamadı gözümde. Yine de kızımız "Bimbambom"u kavırladıktan sonra dahi alanı terketmediğim için sabırlı sayıyorum kendimi.

Aydilge sonrası kendime gelme çalışmalarını başarıyla yürüttükten ve Hayko Cepkin ile Yüksek Sadakat performansını en uzak noktada durarak atlattıktan sonra tekrar Burn'e geçerek Pet Shop Boys tribute'u West End Girls'ü izledim. Batılı kızlar son derece hazırlıklı gelmişlerdi ve pek de keyifli şarkılar seçilmişti. Üstelik kartpostalları da yanımıza kaldı.

Performans arkası hiç beklemeden ana sahneye koşmam gerekti zira Mercury Rev'e geçiş sırasıydı. Konsere katılım oldukça azdı ama grup tam formundaydı. Özellikle vokalist Jonathan Donahue'nin meşhur kanat çırpma hareketini ve gitarla oynadığı oyunları izlemek pek keyifliydi.
Mercury Rev'in inişiyle sahne, Rakın Kok'un en iyi üçüncü performansı olarak addettiğim Gogol Bordello'ya kaldı. Adamlar Red Bull kazanına düşmüş gibiydiler ve tam bir teatral ekip olduklarını herkese kanıtladılar. Özellikle vokalist Eugene'in kostümüne bayıldığım hanım kızımızı yakalayıp yakalayıp mikrofona haykırtması pek hoştu. "Start Wearing Purple" ve "Madagascar" ise kusursuz... Yalnız Eugene'in backstage'e giren tüm kızların dudaklarına yapışması "Yeni bir Hugh Hefner mı doğuyor?" tartışmalarına yol açmadı değil. Her sene bekleriz, ırzımıza geçilmeden...

Gogol sonrası Şebnem Ferah'a yaklaşmadım, sinevizyondan dahi görmedim ve zerre pişman değilim. Zira dayanabilme kapasitemin en son sıralarına denk düşen Ferah'ı dinlemeyi tercih etmeyip bir köşede ferah ferah yemek yemek çok daha fazla işime geldi.

Eh dinlenmiş ve yenilenmiş biçimde Kasabian'a geçtiğimde umut doluydum fakat neye yaradı? Sıfıra sıfır, elde var sıfır. Kasabian, beklediğim çok altında bir performans ve %80'i yeni albümden oluşan playlist'iyle hayal kırıklığına uğrattı. Hele ki solistin "No drugs!! İstanboouulll!! Hobaaa!!!" tavırları sayesinde iyiden iyiye soğudum. Küstüm Kasabian'a, gelmesinler bir daha... Geleceklerse de sadece "LSF" çalıp insinler.

Peki Muse? Hiç beklemezdim. Gerçekten kaliteli bir performans sergilediler ve benim gibi Muse'la ilgisi olmayan insanlara bile single'larını nasıl ezberlettiklerini gösterdiler. "Hysteria", "Showbiz" ve "Plug In Baby" enfesti. Belki de Muse'un en büyük artısı, şarkıları yüksek tempoda seçmiş olmaları ve müthiş ışık ve sahne sistemleriydi. Aferin, 4!

Birinci gün bitti. İkinci günü bayinizden ısrarla isteyiniz.

2006-09-07T19:40:00.000+03:00

2.GÜN- 3 EYLÜL

İkinci güne ben kafadan en öne kurulmamla başlayayım iyisi mi; zaten başka bir yere kıpırdamadım.

Saat bir civarı tam da en ön-en ortada durmak üzere karar vermiştim. Zaten 11 saat ne demekti ki? Göz açıp kapayıncaya kadar geçerdi.
Nah geçermiş...

Saat iki itibariyle Ogün Sanlısoy'la açtık tarifeyi. Gördüğünüz gibi gece vakti gündüz tarifesi açtırmaya benziyor tıpkı; ucuz. Ancak Sanlısoy'un ekibi çıktığında şaşkınlık mimiklerinden mimik beğendim zira "Bizim Bijen" gitmiş adamın gitaristi olmuş. Zaten o çocuğun yarattığı dumurun haddi hesabı yok; bir ara Mor ve Ötesi'nin albüm kartonetinde de ismi geçiyordu.

Ardından sıra Vega'ya geldi ki en iyi Törkiş performansın Vega'ya ait olduğunu söyleyebilirim. Deniz'in "evimizin kızı" halleri, Bülent Ersoy dansları ve seçtiği "şık" repertuvar sayesinde çok eğlenceli 50 dk. geçirdik. Ama tam 50 dk. geçirdik; zira saat 16.11'de, daha Deniz veda bile etmemişken sahneden indirdiler grubu. Organizasyonun zayıf halkalarından en basiti... Seneye ya da ondan sonraki senelere vega'ya teklif bile götürmesin Pozitif ekibi, red cevabının yüzlerine yapışacağı kesin!

Saatler beşe yaklaştığında sahnede Reamonn belirdi. Grubun "haliyle" bildiğimiz tek şarkısı "Supergirl" olunca katılım düşük seviyelerde kaldı. Yine de Alaman solistin pek eğlendiğini söyleyebilirim. Grubun bateristi de çok başarılıydı ayrıca, bol bol kritiğini yaptık. Bu arada "Grubun ismi solistin isminden geliyor." dediğimde "Haağyııırr o soyadııığğ!!" diyenlere de tokat şeklinde bir cevabım olacak: adamın adı Reamonn'mış, oh olsun!

Geçiyorum Duman'a. Bu saate kadar gülüp eğlenmiş, önlerde sıkışmadan rahat rahat zıplayıp hoplamıştık. Fakat Çin işkencelerine taş çıkartacak saatler tam da bu noktada başladı. Arkada Haçlı Seferleri'nin başladığına dair emareler vardı; zira tüm bölge üstümüze yıkılmıştı. Demir tam da kabuga kemiklerimi ezmeye başladığı anda, İsa gibi gökyüzüne çıkacağımın hayallerini kurmaya başladım ben de. Duman her zamanki gibiydi; sıkıcı, çıplak ve böğürtken. Ama imdadımıza koca koca balonlar yetişti ve kısa süreliğine de olsa çocuklar gibi şendik. İki kaburga kemiğimden arınmış olmanın hafifliği de vardı üzerimde tabii... Bu arada şansa bakın ki konser sonrası Kaan'ın penası tüm duman hayranlarını es geçip benim önüme düştü. Aldım cebime attım. Fender'miş. Gitara başlarsam kullanırım.

Duman indi, Sisters Of Mercy çıktı. Adamların belirmesiyle öndeki insan sayısı da iki katına ulaştı. Artık yalnızca arkadan ittirilmiyor, sağ ve soldan da baskı altında bulunuyorduk. Öyle ki resmen istiflenmiş sardalye kıvamında boncuk boncuk dizilmiştik. Allahtan daha önce şişelediğimiz sularımız imdadımıza yetişti. Arkadaşım birini kaptırmış olabilir ama diğeri çok işimize yaradı.
Sisters performansı bitmek bilmedi. Tüm beklentilerimi de sönmüş balona çevirdi. Sıkılmaktan dahi sıkıldım konser sırasında. Ayrıca şöyle de bir gerçek var; adamlar göz göre göre pleybek yaptı. Dandan davul sesi geliyor ama sahnede davul yok. Gitar sesi geliyor, gitaristin eli kımıldamıyor. Ya sihirbaz takımı getirdiler önümüze ya da yuh olsun Sisters Of Mercy'ye...

Sisters ardından katlanan kalabalık bizi artık yalnızca parmaklarımızı hareket ettirebilecek kıvama getirmişti. Kan, ter, bilimum bulaşıcı hastalık, ne varsa zerreler halinde üstümüzde dolaşıyordu. Ama Editors belirdi; tüm olumsuzlular köşeye atıldı. Adamlar bu kadar mı sevimli, enerjik, başarılı, heyecanlı olabilirdi... Hem üstüne "All Sparks", "Bullets", "Fingers In The Factories" ve "Munich" çaldılar ki Editors'a tapınma sebeplerime yenilerini ekledim konser sayesinde.
Tabii assolist hadiseyi sona bıraktım: solist Tom'un döktüğü biraya basıp önümüzde yeri öpmesi. Zaten her yerim ağrıyordu, bir de gülmekten karnıma ağrılar girdi tam oldu. Ama Tom düşünce gitarı öyle bir parçalamıştı ki çürüğe çıkan aleti seyirciye fırlattı ve "ohaaa gitar uçuyor ulaaann!!" nidalarıyla güzelim alet şanslı bir ele ulaştı. Halbuki bana ulaşmalıydı; neden? Elimde tam da ona yakışacak bir pena vardı da ondan. Gitar da Fender'di. Ağlıyorum...

Veeeeee yüzyılın beklenen anı: Placebo. Sahneye Infra-Red'le çıkan ca'nım grubum ağırlıklı olarak yeni albümden çalmış olsa da en sevdiğim Placebo şarkısı "Special K"i arayı sıkıştırmayı başardı. Özel olarak tineyçliklerim kısmında anacağım bir dizi hareketi de bu şarkıda gerçekleştiren "Brian'ım Nancy Boy'um Molko'm" müthişe yakın bir performans sergiledi.
Ama burada performans yerine bir takım dedikodulara yer vermek istiyor gönlüm.
Birincisi Brian'ın saçlarına ak düşmüş. "Nereden gördün?" diye soranlara 11 saati kapak eder, en ön-en ortada olduğumu tekrar tekrar tekrarlamak isterim.
İkincisi Stefan gerçekten de masallardaki devlerin boyutlarındaymış ama pek de sıcakkanlıymış. Öyle ki önümüzde bittiği her anda hem gülümseyerek selam vermesi, hem de o işveli pozlarıyla pek sevdirdi kendini.
Üçüncüsü Brian'ın içindeki Tecavüzcü Coşkun'u çıkartmış olması. Öyle ki birinci bis öncesi besmele çekmeden stefan'ın üstüne atlayan Bri (artık samimi olduk, kısaltma kullanabilirim) Stef'i (onunla daha samimiyiz) defalarca öperek helali yaptı. Tıp gelişse de bir Cody de Stef'ten yapsa Brian. Ama tıp gelişmeden benden de yapabilir; açık çek...
Peki grubun sapıklıkları bu noktada bitti mi? Oh no no!! İkinci bis öncesi bu sefer de Stef'in libidosu şahlandı ve tabir-i caizse Brian'ın arka nahiyesini avuçladı. Gördüğünüz gibi baba olabilirler, otuzuna gelip göbek bağlayabilirler ama hala seksüeller. Yerseniz...
Dördüncü ve en mühim dedikodum playlist. Bir arkadaşın ele geçirdiği orijinal şarkı listesinde gördük ki meğer bisler bile planlanmış. Kandırıldık a dostlar. Aslında boşu boşuna "bis bis bis!!" diye haykırmışız anlayacağınız. Zaten bis dediğin ne zaman yapılır? Normal konser süresi bitince. Ama Placebo bis'leri de normal konser süresi içinde yapıp kalbimizi parça pincik etti. Bir dahaki sefere telafi isterim.

Tineyçliklerim köşesi:

Special K'de Tarkan konserine gelmiş kızlar gibi bağırmaca, gözleri dolmaca.
Stefan'a parmağımın ucuyla dokunmaca.
Brian'la Post Blue esnasında göz göze gelmece.

Vallahi de bu kadar. Daha kötüsünü yapmadığıma dua edin.

Gece sonunda ne kadar yorulduysam bunu yazarken de o kadar yoruldum ayol. Siz okuyun ama, küserim...

2006-08-30T03:38:00.000+03:00

CUMAYA GİTTİM; GELİCEM...

Eh artık tatil içinde tatil yapmanın, İstanbul nemine dalmanın vakti geldi.
Müsaadenizle ben bir Rakın Kok izleyip döneceğim. Müsaade etmezseniz de keyfiniz bilir.

Sağlıcakla... Üşümeyin, üşütmeyin!

2006-08-26T21:24:00.000+03:00

KIZ SİZ PARİS'İN NERESİNDENSİNİZ?

Bonjour monsieur, Bonsoir mademoiselle! Kulağınızın aşina olduğu sesler üzerinde biraz oynamaya ne dersiniz?

Nouvelle Vague, Türkçe'siyle "yeni dalga", Portekizce'siyle "bossa nova", aslında Pedro Almodovar filmleri izleyenlerin son derece alışık olduğu bir müzik türü/ artık grup. Şöyle ki "dum tak tıka tak" ritimleri sarıveriyor bedeninizi...
Fransız müzisyenler "Marc Collin" ve "Olivier Libaux"nun hayata geçirdiği bu konsept grubun yaptığı müzikte sorular bildiğimiz yerden çıkıyor: Kavırlar... Peki bu kavırları kimler yorumluyor?: Kadınlar... Üstelik bu kadınlar yorumladıkları şarkıları daha önce hiç duymamışlar.

2004 çıkışlı "Nouvelle Vague" albümü, en çok çizdiğim cd'lerden biri. İçinde Joy Division nirvanası "Love Will Tear Us Apart", Tuxedomoon'un gözyaşı spreyi "In A Manner Of Speaking", The Clash'in efsanevi şarkısı "Guns Of Brixton", Dead Kennedys'i tanıma vesilem "Too Drunk To Fuck", kuş seslerinin ovalara yayıldığı The Cure evladı "A Forest", 80'lerden kalma en sevdiğim şarkılardan "A Flock Of Seagulls- Wishing" ve tabii isimlerinin başlıca İngiliz temsilcisi, new wave'in efendisi Depeche Mode'un "Just Can't Get Enough"ı... Hepsi ama hepsi enternasyonel kadınlara ait iç gıcıklayıcı yorumlara bağlanmış. Özellikle Melanie Pain'dir ağrı kesicim. Gözünüzü kaparsanız Haiti sahillerinde hindistan cevizi suyu içiyor gibi hissetmemeniz imkansız...

Bulunduğumuz yılda ise ikinci albümlerini yayınlayan grup, debut kadar olmasa da yine çok başarılı ve titiz bir şarkı listesiyle çıkıyor karşımıza. Öncelikle favorimi söyleyim ki farklı bir yerde dursun: Bauhaus kavırı "Bela Lugosi's Dead". Önceki albümde bir "Sisters Of Mercy", bunda "Bauhaus" ile goth'a gönül vermişlerden makas alıyor Nouvelle Vague.
Diğer güzellikler "Buzzcocks- Ever Fallen In Love", "Echo And The Bunnymen- The Killing Moon", "New Order- Blue Monday", "Blondie- Heart Of Glass" ve "Buzzcocks- Ever Fallen In Love"...
Bir rivayete göre, hisli bir pazartesi gecesi parlayan mehtabın altında camdan bir kalp gömerseniz toprağa, aşık olduğunuz kişi tez vakitte bağlanacaktır size...

Dozunda gömünüz... Doz aşımı dinleyiniz...

2006-08-23T02:15:00.000+03:00

HOP Kİ ÜÇ DÖRT!!

Balkanlardan gelen sıcak müzik akımı "Gogol Bordello" 2 eylül Cumartesi günü İstanbul'da. "İyi de Gogol Bordello ne güzel kardeşim, yenilir mi o?" sorularını sıkça duyduğum bugünlerde etrafımdaki güruh canıma yettiğinden şimdi bu grubu es geçmişler için bir iki kelamım olacak. Tanıyanlara ise "Küt Küt Atıyor Kalbim" şarkısını armağan ediyorum hislerine sauntirek babında...

Ukraynalı hemşehrileri "Gogol" ile İtalyan genelevi "Bordello"yu toplayarak isim bulmuş grup son birkaç senedir komşu ülkelerde adını bolca duyurmasının ardından Amerika'lara kadar yayıldı. neden? sahne performansını gören bir şahsiyet gelecek sefere yanındakileri de sürükleyerek götürmeye kalkarsa ve bu zincir "Titan Saadet Zinciri" kıvamına gelip "gerçek saadet" satarsa yolunuzun nereye düşeceğini kestiremezsiniz...

Gogol Bordello'nun punk müziği alıp Balkan müziğine katması ile pek leziz bir çorba tadıyoruz. Öyle ki punk modasının yaratıcısı Vivienne Westwood'un görse Kızıldeniz misali çat diye ortadan ayrılacağı solist "Eugene Hütz" hem kaytan bıyıkları hem de punk usulü terbiyelenmemiş kıyafetleri ile sahneye çıktığı andan itibaren aura'lar gökkuşağına dönüyor; etraf aydınlanıp coşuyor; adrenalin sel olup akıyor. Özellikle "Start Wearing Purple" ve "Madagascar"da azıcık İngilizce azıcık Ukraynaca kotarılan sözlerin ve kemanından akerdeonuna müzik aletlerinin cazibesi ile yer düşman gelecek size!

O yüzdendir ki Rakın Kok'a en yumuşak ayakkabılarla gelmeyi unutmayın; hatta mevcutsa kırmızı dans pabuçlarınızla gelin; zira bir an bile durmayacağınızın taahütü benden...